English
Είδος: Electropop/Gothic Rock
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρεία: Prophecy Productions
Έτος: 2026
Αν κάτι πρέπει να παραδεχτεί κανείς στο μεγάλο αίνιγμα που ακούει στο όνομα Mortiis, είναι η επιμονή να ακολουθεί το δικό του ξεχωριστό μονοπάτι. Στις αρχές των ’90ς ξέφυγε γρήγορα από τη μαύρη αγκαλιά της Νορβηγικής black metal σκηνής, για να φτιάξει σχεδόν μόνος του ένα νέο υποείδος ηλεκτρονικής μουσικής, το dungeon synth. Δεν έμεινε όμως εκεί. Σύντομα άλλαξε σελίδα και βούτηξε τα ξωτικίσια του αυτιά στην electro/goth pop, χωρίς να καινοτομεί αλλά πάντα με διάθεση και έμπνευση. Ποτέ όμως δεν σταμάτησε να ξεχωρίζει.
Σήμερα, ο Mortiis κάνει ακριβώς αυτό με το Ghosts of Europa, ξεχωρίζει δηλαδή και πάλι από το σωρό, με όπλο το απόλυτα προσωπικό μουσικό όραμα του. Στέκεται μακριά από μόδες, παραμένοντας αντιεμπορικός ως το μεδούλι αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζεται πιο πιασάρικος και μελωδικός από ποτέ. Ανήσυχος και ιδιαίτερος, μας θυμίζει ότι η ακρόαση μουσικής μπορεί να λειτουργήσει ως επιλογή αποστασιοποίησης από τις μοντέρνες τάσεις, δίχως να χρειαστεί να θυσιάσουμε την ανάγκη μας για ολοκληρωμένες, μεστές, προσιτές συνθέσεις.
Οι επιρροές από κλασικό gothic rock δίνουν το απαραίτητο βάρος στα τραγούδια, ενώ οι ambient/electronica πινελιές κουνούν τα νήματα, υφαίνοντας μια γοητευτική, μελαγχολική ατμόσφαιρα που μας ταξιδεύει πίσω σε μια εποχή που γράφονταν ακόμη μελωδίες που στοιχειώνουν. Το ομώνυμο Ghosts Of Europa που ανοίγει το άλμπουμ μοιάζει να έχει ξεφύγει από το αριστουργηματικό Stargate και λειτουργεί ως ήπια εισαγωγή στο μελωδικό μας ταξίδι, με συνεισφορά της Laurie Ann Haus στη φωνή και του Thorsten Quaeschning των Tangerine Dream στα πλήκτρα. Η συνέχεια μας παρασύρει ολοκληρωτικά στον κόσμο του Mortiis, καθώς τα Return to the old fields και The faith that fades away κουβαλούν όλο το συναισθηματικό αποτύπωμα του άλμπουμ. Λόγια νοσταλγίας που μένουν, σκοτεινές μελωδίες που συγκινούν και ομορφιά που φυτρώνει στα ερείπια που τα ξεπερνά ο χρόνος. Πρώτη στάση ήταν το μυαλό μας.
Οι Enigma και οι Dead can Dance χορεύουν με τους Tangerine Dream και τους Sisters Of Mercy, αποκαλύπτωντας ακόμη και μερικές τζούρες από Marilyn Manson στο μείγμα του Ghost of Europa. Το εθιστικό Violent Silence καρφώνεται στο μυαλό σαν τον synth pop ύμνο που ξέφυγε από τα φανταχτερά ΄80ς και ξέχασαν να κυκλοφορήσουν οι Daft Punk, δεκαετίες αργότερα. Τι είναι αυτό που ακολουθεί, αν όχι δύο wannabe hitακια τα οποία θα μπορούσαν να δονήσουν οποιοδήποτε goth club του Λονδίνου και του Βερολίνου στα χρόνια των batcaves; Τα Transcending Morpheus (με την πολύ όμορφη προσθήκη της Ηλιάνας Τσακιράκη στα φωνητικά) και Tundra, Heart of Hell αποκαλύπτουν από μέσα τους το ρυθμό των New Order, μέσα από τα μάτια ενός troll που κρύβεται στα βουνά, μακριά από όλους και από όλα. Επόμενη στάση ήταν τα ένστικτα μας, η ανάγκη μας να χορέψουμε.
Στο τέλος του ταξιδιού, μας περιμένουν οι ηλεκτρονικές περιπέτειες του λυρικά ambient Tribes of Dystopia στο οποίο σολάρει ο… Christopher Amott και του πανέμορφου industrial Farewell Romero που δένουν όλη την ηχητική εμπειρία, συνοψίζοντας το στίγμα του Ghosts of Europa. Η εμπειρία της ακρόασης του νέου άλμπουμ του Mortiis αποκαλύπτεται ως υπέρβαση της παγίδας της συντήρησης και της νοσταλγίας και καταλήγει σε μια αρμονική πρόταση απόρριψης ενός δυστοπικού μέλλοντος. Ο Mortiis συμβουλεύεται τα φαντάσματα του παρελθόντος και ηχογραφεί τις συνομιλίες του σε ένα άλμπουμ που με εξέπληξε βαθιά. Τολμώ να πω ότι με συνοδεύει για πολύ καιρό στο μέλλον.
