Motorhead, Bastards

Το Bastards κυκλοφόρησε πριν από 25 χρόνια περίπου.

Έχοντας μεγαλώσει μ’ αυτόν τον δίσκο ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του μέχρι σήμερα, νομίζω ότι είναι ριγμένος για την άξια που έχει. Οι Motorhead είχαν ατυχίες πριν και μετά την κυκλοφορία του, αλλά μουσικά το ‘Bastards’ είναι ένα αριστούργημα.

Κάτι χρόνια πριν, το συγκρότημα “μπλέκει” με την Epic και την WTG Records και κυκλοφορεί το ‘1916’. Δεν θα τα πούμε εδώ για το ‘1916’. Όμως η εταιρεία είχε κάνει και ένα διαφορετικό mix με κρουστά και εφέ σε όλο το δίσκο, χωρίς να το γνωρίζει το συγκρότημα που ευτυχώς το ανακάλυψε και ο δίσκος βγήκε στην γνωστή του μορφή. Μπλέχτηκαν στον ήχο της μπάντας και δεύτερη φορά με το ‘March or Die’ αφού τους ήθελαν πιο εμπορικούς και η υπόλοιπη ιστορία είναι γνωστή.

Οι Motorhead τα βρίσκουν με την Γερμανική ZYX Records, η οποία είχε κάνει όνομα στα ’80s για τις italo disco και στα ’90s για τις techno κυκλοφορίες της! Στην Γερμάνια το ‘Bastards’ σκίζει, αλλά με την κακή διανομή της εταιρείας βρίσκεται μονό ως εισαγωγής και φυσικά πάει στο διάολο στον υπόλοιπο κόσμο.

Λίγα χρόνια μετά και προλογίζοντας το ‘Burner’ στο live ‘Everything louder than everything else’ o Lemmy θα πει: ‘This is from the album Bastards. Which you could only get in Germany actually, rest of the world you couldn’t fucking buy it. You couldn’t even steal it!’. Απ’ την μια, η εταιρεία προώθησε το ‘Born to raise hell’ γιατί θεώρησε ότι είναι χορευτικό τραγούδι, το οποίο έφτασε απ’ το Βρετανικό τοπ-50 μέχρι το Hollywood και την ταινία Airheads, σε μια έκδοση με τον Ice-T και τον Whitfield Crane! Στην ταινία κάνει και μια μικρή εμφάνιση ο Lemmy, ο οποίος ξαναεμφανίστηκε μετά από ένα χρόνο σε ροζ ταινία με τον τίτλο Wayne Bobbitt’s Uncut.

Απ’ την άλλη ο ήχος του Howard Benson, με τον οποίο κυκλοφόρησαν και τα 3 επόμενα άλμπουμ τους, απλά σκοτώνει, φρεσκάρει στο φουλ τον ήχο και τον κάνει πιο μεταλ και χαρακτηριστικό, μέσα στους καλύτερους στη μεγάλη δισκογραφία τους. Βεβαία έχουμε και την μπάντα σε κέφια. Το ‘On your feet or on you knees’ που ανοίγει τον δίσκο πρέπει να έχει καταστρέψει πολλά ηχεία. Το ‘Burner’ (που διασκεύασαν επιτυχημένα και οι δικοί μας άνθρωποι οι Steamroller Assault) είναι από μόνο του μηχανή πού αλέθει κρέας. Ζωντανά παιγμένο είναι ακόμα πιο διαολεμένο, όπως παράδειγμα σε bootleg του ’97 απ’ την Οσάκα με την καταπληκτικό τίτλο ‘Titty Twister’. Πες την αλήθεια, όταν ακούς το ‘Death or glory’ τι παθαίνεις; Εντάξει δεν έχει μόνο την χόρεψε-και-σπαστά-όλα αισθητική το άλμπουμ, έχει απ’ όλα μέσα. Και τον βρωμιάρικο ύμνο το ‘Bad Woman’ έχει και τον γίγαντα ‘Born to raise hell’ έχει. Πάνω απ όλα έχει το Motorhead συναίσθημα και αυτό το μεταφράζει ο καθένας όπως θέλει.

Ένας ακόμα καλός λόγος που ο δίσκος παίρνει τέτοια φόρα και τα σπάει όλα είναι ο Mikkey Dee. Είχε ηχογραφήσει με τους Motorhead δύο κομμάτια για το soundtrack της ταινίας Hellraiser III και άσχετα αν εμφανίζεται στις φωτογραφίες του ‘March or die’, δεν πρόλαβε να παίξει στον δίσκο, γιατί τα τύμπανα είχαν ηχογραφηθεί απ τον Tommy Aldridge. To ‘Bastards’ ήταν ο πρώτος του δίσκος με τους Motorhead. O Lemmy κάτι ήξερε που τον έφερε στην μπάντα (άλλωστε του το είχε ζητήσει απ την εποχή που περιόδευαν μαζί με τους King Diamond), μιας και ο Ελληνοσουηδός με την λατρεία στα σουτζουκάκια, έφερε άλλο στυλ παιξίματος και άλλο αέρα και φρέσκαρε τον ήχο της μπάντας.

Γι’ αυτό να το ακούτε το ‘Bastards’.

Δεν είναι ούτε ‘Ace of Spades’, ούτε ‘Overkill’, ούτε ‘Orgasmatron’, αλλά είναι ένας κλασσικός Motorhead δίσκος με τα όλα του και μάλιστα με πολλά κομμάτια, που θα ζήλευαν οι παραπάνω μεγαλύτεροι αδελφοί του. Τιμάει με περηφάνια το βαρύ και ασήκωτο όνομα της μπάντας, συνεχίζει το σερί με τις κλασσικές κυκλοφορίες και ανοίγει την πόρτα για το τεράστιο ‘Sacrifice’ που ακολούθησε.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, βάλε το ‘Bastards’ στο τέρμα.