Είδος: Crossover/Thrash/Hardcore
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2019

Αν σε φέρει ο δρόμος να διαβάσεις το V του Thomas Pynchon θα ανακαλύψεις αρκετές παράξενες ιστορίες με πολλά πρόσωπα σε μια δύσκολη  εποχή που περιέγραφε τον σκληρό εικοστό αιώνα. Αμερικάνικο μέχρι τα μπούνια το βιβλίο πραγματεύεται αλλόκοτα και ασύνδετα γεγονότα μεταξύ τους σε ένα συνονθύλευμα μυθοπλασίας ενός απολυμένου ναυτικού του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού που ονομάζεται Benny Profane και την αναζήτηση ενός γερασμένου ταξιδιώτη του Herbert Stencil για την αναγνώριση και τον εντοπισμό μιας μυστηριώδους οντότητας που γνωρίζει μόνο ως «V.». Μια καθαρή συλλογή εμπειριών, ονείρων και επιθυμιών που ανακατεύονται οι περιπέτειες αυτών των δύο τύπων, τα ταξίδια τους στην Μάλτα για ξέφρενο ξεφάντωμα, τα ταξίδια στον χρόνο με τη μορφή φλας μπακ, μπερδεύοντας  ακόμα και τις σφαγές των Νοτιοαφρικανών από τους Γερμανούς το 1904 λίγα χρόνια πριν την έλευση των ναζί, μια ψευδομποέμ ομάδα καλλιτεχνών τους Whole Sick Crew, έναν ιερέα που αποφασίζει να προσηλυτίσει  στον χριστιανισμό τους αρουραίους που θα κληρονομήσουν την γη (στο μυαλό του) και κυνήγι αλιγατόρων στους υπονόμους της νέας Υόρκης. Όχι και άσχημα για το αλλόκοτο σύμπαν μια ιδιοφυούς παράνοιας. Μια ωδή στην πρoφροϋδική εποχή που οι άνθρωποι είχαν την πολυτέλεια τα όνειρα τους να εξυπηρετούν τον ίδια τους την ύπαρξη και μόνο αυτή . Πράγματα δηλαδή όπου δεν θα συναντήσετε στο The Last Rager. Που είναι μεν αμερικανιά μέχρι το μεδούλι, αλλά σίγουρα όχι ψευδομποέμ, μια ολιγόλεπτη κλασική κροσσοβεριά με τσαγανό, ωμό και τραχύ ήχο που αποτελεί και αυτό με την σειρά του μια δεκάλεπτη ωδή στις πρώτες μέρες των Municipal Waste. Τι κι αν πάτησαν τα σαράντα, ο δε ντράμερ τους τα πενήντα, τι κι αν είχαν τόσες αλλαγές στο lineup, έξι στούντιο άλμπουμ μετά και μια πλειάδα EP και μια πληθώρα project (Cannabis Corpse, BAT, Iron Reagan) που αξίζει να τσεκάρετε οι Municipal Waste είναι σαφώς σε καλό φεγγάρι και δείχνουν αστείρευτοι από έμπνευση και ενέργεια. Το EP ξεκινά με το “Wave of Death”, ένα ινστρουμένταλ ουσιαστικά με κάποια gang φωνητικά διάσπαρτα που είναι μια εξαίσια εισαγωγή στο ρεσιτάλ φρενίτιδας που ακολουθεί με τα “Car-Nivore (Street Meat)”, “Rum for Your Life” και το ομώνυμο “The Last Rager”. Χορταστικό προεόρτιο του επόμενου στούντιο δίσκου που αναμένεται μέσα στο 2020 με τρομερές  ιδέες άκρως διασκεδαστικές με εθιστικές κιθάρες και σφιχτό παίξιμο που αγκαλιάζουν άλλη μια εκπληκτική περφόρμανς του Foresta . Θα μου πεις ποια η σύνδεση του βιβλίου με το EP;  Ίσως θα ήταν καλή αρχή-πρόλογος για το άλμπουμ V των Saint Vitus που κυκλοφόρησε το 1990 και το προτείνω στους φίλους του είδους, αλλά ρε γαμώτο είναι τόοοοσο αργό ακόμα και για doom που θα πέθαινα ακόμα και στην ιδέα να το ξανακούσω, πόσο μάλλον να γράψω για αυτό…άλλωστε το The Last Rager είναι το ιδανικό σάουντρακ για κυνήγι αλιγατόρων στους υπονόμους της Νέας Υόρκης και μου ήρθε αυθόρμητα εκείνο το σημείο του βιβλίου στο μυαλό όσο το άκουγα. Τα δέκα λεπτά που διαρκεί αρκούν, αν το κυνηγητό διαρκούσε παραπάνω αυτό θα σήμαινε πως κάποιος θα είχε γίνει κολατσιό για σαύρες…