Είδος: Melodic Death Metal
Χώρα: Γερμανία
Εταιρεία: Napalm Records
Έτος: 2014

Η πεντάδα από το Όσναμπρικ της Κάτω Σαξονίας μετράει ήδη εννέα χρόνια ύπαρξης και εφτά δισκογραφίας, με το «Chimonas» να είναι η τέταρτη ολοκληρωμένη τους δουλειά αλλά και συνολική, αφού δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι άλλο πέρα από full albums. Οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται ως «Dark Metal» και καταλαβαίνω απόλυτα το γιατί, αφού στο «Chimonas» μπορεί ο καθένας να βρει αρκετά διαφορετικά στοιχεία που το κάνουν σαν album να ξεφεύγει απ’ το κλασσικό μελωδικό black που περίμενα να ακούσω όταν πάτησα το play. Δεν κρύβονται οι heavy-power επιρροές, κυρίως στα (πιο power)«Schwarz» και (riff-άρα α-λα Hammerfall)«Märchen», στο pure fuckin’ heavy metal «Töte mich» αλλά και στο (μου θυμίζει πολύ στυλ Judas Priest) «Kalt wie ein Grab». Δεν λείπουν βέβαια και τα πιο Burzum-ικά περάσματα, αλλά και κάποια blastbeat ξεσπάσματα με που το κάνουν να θυμίζει και κάτι από black. Στα θετικά του album είναι που δεν παραγέμισαν τη μουσική με ανούσια πλήκτρα και samples και βασίζονται κυρίως στις μελωδίες της κιθάρας, η πολύ «δυνατή» παραγωγή και η γερμανική γλώσσα στους στίχους που σου βγάζει μια έντονη «μαυρίλα» στο άκουσμα.

Αυτό που δεν μου άρεσε καθόλου είναι η προσπάθεια του Askeroth να «γίνει» Dani Filth, αφού σε πολλά σημεία τσιρίζει σαν τον κοντό Βρετανό και χαλάει ότι ωραίο έχει δημιουργήσει με τα δικά του χαρακτηριστικά φωνητικά. Επίσης, βρίσκω λίγο υπερβολικό το εξώφυλλο που παρουσιάζει τη Θεά Κάλι με το αγκαθωτό στέμμα του Χριστού στο κεφάλι και πρόσωπο σαν του …Nattramn των Silencer.

Εν κατακλείδι, νομίζω πως είναι ένα «εύπεπτο» album ακόμη και για τους μη fans του είδους, ένα album που κάποια στιγμή στο μέλλον θα το ξανάκουγα ευχάριστα αλλά δεν είναι το album που θα μου μείνει στο μυαλό, όσες φορές και να το ακούσω, πέρα ίσως απ’ το πολεμοχαρές «Wien 1683» (που λογικά αναφέρεται στην πολιορκία της Βιέννης από τους Τούρκους) και το «Töte mich».

3/6