Είδος: Symphonic Metal
Χώρα: Φινλανδία
Εταιρεία: Nuclear Blast
Έτος: 2020

Πέρασαν πέντε χρόνια από το “Endless Forms Most Beautiful”. Στο ενδιάμεσο, μεσολάβησαν περιοδείες, live albums, DVD και μια συλλογή που μας έκανε να θυμηθούμε γιατί αγαπήσαμε τους Nightwish εξ’ αρχής. Όλα αυτά, καθιστούν προφανές το γεγονός ότι η ακρόαση του “HVMAN. :||: NATVRE.” θα γινόταν με ευλαβική προσοχή. Το άλμπουμ ελίσσεται κατά φθίνουσα σειρά, μέχρι να φτάσει στο δεύτερο δίσκο, «All the Works of Nature Which Adorn the World». Ο δίσκος ξεκινάει με κάθε καλό οιωνό. Συγκινητική εισαγωγή, με ανεπαίσθητες αναφορές στη λατρεία της φύσης, συνεχίζοντας πιστά στα θέματα του “Endless Forms Most Beautiful” και φυσικά δυναμικά ρεφρέν. Μέσα στα πρώτα περίπου 15 λεπτά του δίσκου, το κλάμα είναι αναπόφευκτο για κάποιον που τους λατρεύει. Οι συμφωνίες δένουν ιδανικά με τα riffs του Emppu Vuorinen (εδώ να πούμε ότι του αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή σαν μουσικός), ενώ οι φωνητικές γραμμές αυτή τη φορά είναι πιο πλούσιες και ταιριάζουν καλύτερα στο υπερμηχάνημα Floor Jansen, που έφερε μια παντελώς νέα πνοή και αναγέννησε το συγκρότημα, δίνοντάς του την αίγλη που του έπρεπε από τις αρχές. Αυτά, μέχρι το “Shoe Maker”. To “Harvest” είναι υπόθεση του Troy Donockley, της νέας υπερδύναμης του συγκροτήματος, τον οποίο αξιοποιούν επίσης στο ζενίθ και που φυσικά με τον δικό του τρόπο, έδωσε μια νέα μουσική ταυτότητα στο συγκρότημα. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, τα κομμάτια γίνονται περισσότερο απλοϊκά και πιο hard rock με λίγες gothic metal πινελιές, θυμίζοντας λίγο περισσότερο τα “ακατέργαστα διαμάντια” του “Endless Forms…”. Σαν σύνολο, το “HVMAN. :||: NATVRE.” πράγματι πατάει, θεματικά έστω, επάνω στον προκάτοχό του, αλλά περισσότερο θυμίζει το “Imaginaerum”, καθώς οι ορχήστρες είναι περισσότερο musical-ish και δίνουν μια πνοή soundtrack στο όλο σύνολο.

Όσον αφορά το δεύτερο μέρος του δίσκου, «All the Works of Nature Which Adorn the World», δεν μπορεί να συγκριθεί εύκολα με τα παλιότερα, εξίσου μακροσκελή έπη “The Greatest Show On Earth”, “The Poet and The Pendulum” και “Ghost Love Score”, αφενός γιατί δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες εναλλαγές ανάμεσα στα μέρη που το αποτελούν, αφετέρου φαντάζει περισσότερο σαν score ταινίας. Περισσότερο αφηγηματικό, δείχνει σε πλήρη έκφανση τις δυνατότητες της μπάντας, αποδεικνύοντας ότι οι Nightwish δεν είναι μια τυπική metal μπάντα, παρόλα αυτά, έχοντας στο μυαλό μου το “Greatest Show On Earth” δεν μπορώ να το συνηθίσω εύκολα. Φέρνει μνήμες από “Endless Forms” περισσότερο από το σύνολο του δίσκου εν γένει όμως, διότι έχει ως κεντρικό άξονα τη Γη, τη φύση, τον άνθρωπο. Είχαν δεν είχαν, πάλι μας έκαναν να κλάψουμε οι Nightwish. Τώρα, repeat για δυο μήνες σίγουρα.

4,5/6