Είδος: Black Metal
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρεία: Transcending Obscurity Records
Έτος: 2018

Παρόλο που το project των Nigredo είναι κάπως νέο στην underground σκηνή, αποτελείται από δύο ταλαντούχους Έλληνες μουσικούς: τον τωρινό τραγουδιστή των Ravencult A., και τον τύπο που είναι υπεύθυνος για όλα σχεδόν τα drums σε πρόσφατες black ή oldschool death κυκλοφορίες της χώρας, τον Maelstrom. Με πρώτη ματιά, νόμιζα ότι ίσως το όνομα (που σημαίνει απλά μαυρίλα) ήταν αναφορά στο κομμάτι των Dead Congregation, αλλά κάτι τέτοιο μπορεί και να μην ισχύει.

Το EP τους από το 2015 “Facets of Death” ήταν αρκετά καλό και μου άρεσε, παρόλο που φαινόταν σα να είναι απλά μια μεμονωμένη κυκλοφορία δύο μουσικών που αποφάσισαν να ηχογραφήσουν κάτι μαζί. Όμως, μετά από τρία χρόνια, οι Nigredo βγάζουν τη γροθιά που είναι το “Flesh Torn–Spirit Pierced”, ένα full length που καθιερώνει το όνομά τους και ενισχύει το γενικότερο αρνητισμό που υπήρχε στο προηγούμενο mini album τους. Είναι ένας δίσκος καθαρός σε καρδιά και προθέσεις, με έντονη διάθεση και μόνιμα επιθετικό, τίποτα λιγότερο από ότι θα περιμέναμε από αυτούς.

Οι σχέσεις με Ravencult είναι εμφανείς και σίγουρα θα έρθουν στο μυαλό του ακροατή όταν θα το ακούσουν και αυτό, κυρίως λόγω του ίδιου τραγουδιστή, ο οποίος φυσικά παίζει σημαντικό ρόλο στο ακουστικό αποτέλεσμα και χρησιμοποιεί την ίδια τεχνική ακριβώς. Το drumming του Maelstrom είναι και πάλι πολύ δυνατό, δίνοντας παραπάνω αναφορές και μουσικά στη μουσική των Ravencult, χωρίς όμως να αναδύεται η ανάγκη να συγκριθούν τα δύο συγκροτήματα. Επομένως, το ίδιο στυλ του black / thrashυπάρχει και εδώ, όμως οι Nigredo, πολύ απαλά, ίσως έχουν μια παραπάνω κλίση προς το black metal.

Τρελόriffingσυμβαίνει σε κάθε κομμάτι από την αρχή ως το τέλος, που συμβάλλει στο ψηλό επίπεδο του “FleshTorn–Spirit Pierced”. Όταν η μπάντα αποφασίζει να παίξει πιο αργά, φτιάχνουν μερικές από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου  όπως για παράδειγμα στο μέσον του “Choronzon Possession”, που είναι και το δικό μου αγαπημένο από το δίσκο. Εξαίρετα riffs υπάρχουν και στα “Sons of Worthlessness” και “Mental Glimpses at Cosmic Horrors”, αλλά αυτά είναι απλώς προσωπικές επιλογές.

Δύσκολα βρίσκει κανείς ψεγάδι σε αυτό το άλμπουμ, που δε στοχεύει να είναι και το πιο απίστευτο πράγμα που έχετε ακούσει ποτέ, όμως με τον άμεσό του ήχο, είναι αρκετά δυναμικό και εθιστικό. Η ενέργεια είναι συγκεντρωμένη στις συνθέσεις, έχει πολύ καλά φωνητικά, φοβερό drumming, δυνατή παραγωγή και γαμάτα riffs. Οπαδοί των Ravencult πρέπει να τσεκάρουν την κυκλοφορία χωρίς δεύτερη σκέψη.

4,5/6