U.S.A.,Brutal,Technical Death Metal,Nile, Nuclear Blast Records,2019,News,

Είδος: Death Metal
Χώρα: Η.
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2019

Προφανώς και υπάρχουν περιπτώσεις που λειτούργησε η αλλαγή λαρυγγιού στο Heavy Metal και στο Death πιο συγκεκριμένα. Όπως υπήρξαν και νερόβραστα αποτελέσματα και καταστροφές. Εδώ όμως έχουμε να κάνουνε μια ιδιάζουσα περίπτωση εξ’ ορισμού από την γέννηση της. Οι Nile δεν είναι απλά ένα Death Metal σχήμα που ασχολείται με την αιγυπτιακή μυθολογία και τις φαραωνικές δοξασίες. Η φωνή του Dallas ουσιαστικά δεν του ανήκε. Η κατάρα των Φαραώ για τα εγκλήματα κατά του λαού που δυνάστευαν, έβρισκε στην φωνή του Αμερικανού τραγουδιστή διέξοδο/λύτρωση, όπως ο Νείλος ψάχνει δίοδο όταν φουσκώνει.

Έτσι η αντικατάσταση του Dallas με τρεις τραγουδιστές Sanders, Parris, και Kingsland έρχεται με ορμή και άνωθεν ευλογίες. Ο βρυχηθμός είναι ο ίδιος, οι κραυγές, οι γεμάτες ενέργεια ηχητικές επιθέσεις. Λειτουργώντας με σύνεση και αντλώντας δύναμη από το παρελθόν του, ο Sanders κάνει μια βουτιά στα πρώιμα χρόνια των Nile, αλλά μην φανταστείτε κάποιο τυχόν πισωγύρισμα ή φοβικές κινήσεις σε safe zone. Τιμά τις ρίζες του, φανταστείτε τον σαν να κάνει κάποια βήματα πίσω σαν να παίρνει φόρα για ένα μεγάλο άλμα. Στο ρυθμικό μέρος τα πράγματα είναι απλά. Εσύ ο ακροατής, είσαι το κογιότ και τρέχεις να πιάσεις το roadrunner, κάποια στιγμή το πλησιάζεις, να σου θυμίσω πως το δε σκηνικό για τους γνωστούς Sanderiκούς λόγους τοποθετείται στην αρχαία Αίγυπτο, και εκείνη την στιγμή ακριβώς στο κεφάλι σου πέφτει, όχι αμόνι, αλλά ολόκληρη πυραμίδα. Τόσο απλά.

Τα riff έρχονται με καταιγιστικό ρυθμό και εναλλαγές σε στυλ Morbid Angel και Suffocation, με ένα πέπλο μυστήριου που απλώνεται με τα μυστηριακά ambient στοιχεία και μέρη να στοιχειώνουν το άλμπουμ. Στον ένατο δίσκο, με είκοσι χρόνια στην πλάτη και πενήντα πέντε λεπτά διάρκεια είναι δύσκολο να μην βρεις άτομα που θα γκρινιάξουν για επιμέρους ζητήματα. Όμως το θέμα δεν είναι να βρούμε το αλάνθαστο άλμπουμ. Αν και τεχνικά ο δίσκος είναι για σεμινάριο και εκτελεστικά σκοτώνει. Αλλά κάπου χάνεται η ουσία ψάχνοντας ψύλλους στα άχυρα. Τα mid tempo σημεία με ανάγκασαν να σκεφτώ/φανταστώ, έναν πιο αργόσυρτο δίσκο από τον Sanders, στα όρια του Doom/Death, που αν και θα αφαιρούσε την ορμή του χταποδιού που μας λεηλατεί πίσω από τα drum kit, εντούτοις νομίζω θα ξεδίπλωνε μια άλλη πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου αμφοτέρων. Για να γυρίσουμε όμως στο “Vile Nilotic Rites”, νομίζω πως δεν θέλει δεύτερες σκέψεις και πως πρέπει να επενδύστε άφοβα. Προσωπικά ξεχώρισα τα “Seven Horns Of War“, “Revel In Their Suffering” και το με πολλές εναλλαγές στο ρυθμό “The Imperishable Stars Are Sickened”.