24.4 C
Athens

No Rest for the Wicked | When Ozzy met The Blonde Beast

Published:

Last Updated on 08:38 by Giorgos Tsekas

Ο Ουμπέρτο Έκο (ιταλ.: Umberto Eco, 5.1.1932 – 19.2.2016) o Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος, ήταν ανάμεσα στις δεκατέσσερις προσωπικότητες του πνεύματος από τους οποίους ζήτησε το ιταλικό περιοδικό “L’ Espresso” να γράψουν μια επιστολή για το 2014. Η επιστολή του Ουμπέρτο Έκο απευθυνόταν στον εγγονό του και είχε τίτλο: «Καλλιέργησε τη μνήμη σου και θα ζήσεις χίλιες ζωές». Φυσικά η επιστολή έχει γίνει διάσημη και μπούσουλας για την καλλιέργεια του νου με, τρόπον τινά, απλούς κανόνες, αλλά ειλικρινά φαντάζομαι πως ούτε ένας αναγνώστης αυτή τη στιγμή δεν κάνει τη σύνδεση μεταξύ Ozzy και Eco…Κι όμως, ο Ozzy που ανάθεμα κι αν έχει εκπαιδεύσει το νου του και κυρίως έχει απολέσει την μνήμη του προ πολλού, έχει καταφέρει να ζήσει αυτές τις χίλιες ζωές και με μια από αυτές, (τότε που ανακάλυψε τον Zakk Wylde και μαζί με αυτόν εμείς τον ξανθό γίγαντα) θα ασχοληθούμε εδώ, οπότε μάλλον δεν ακούγεται και τόσο παράταιρη τελικά η εισαγωγή καθώς και η σύνδεση των 2 ονομάτων…

Στα 1987 και έχοντας ήδη περάσει 5 χρόνια από τον θάνατο του Rhandy Rhoads, είχαν κυκλοφορήσει 2 άλμπουμ με νέο κιθαρίστα τον Jake E. Lee που με την σειρά του αποτελούσε για σχεδόν 2 χρόνια παρελθόν από το σχήμα του Ozzy. Την ίδια χρονιά σε κάποιο διαμέρισμα του New Jersey ο 21 ετών Jeffrey Wielandt, ένα ξανθός ταλαντούχος κιθαρίστας -που τα πρωινά δούλευε σε βενζινάδικο και την νύχτα έπαιζε κιθάρα σε ένα τοπικό σχήμα-, ακούει ραδιόφωνο με την κοπέλα του. Στο The Howard Stern Show ακούει πως ο Ozzy Osbourne είναι σε αναζήτηση κιθαρίστα στη θέση του Jake Lee. Η τότε κοπέλα και μετέπειτα γυναίκα του Wielandt, Barbaranne, τον παρότρυνε να στείλει μια κασέτα με την δουλειά του στον Ozzy. Κάτι το οποίο δεν ήταν και το ευκολότερο να συμβεί φυσικά. Σε μια συναυλία όμως του σχήματος Zyris, στους οποίους έπαιζε ο Wielandt τότε (που δεν είναι άλλος από τον Zakk Wylde), στο Close Encounters στο New Jersey η τύχη του χαμογέλασε. Ανάμεσα στο ολιγάριθμο κοινό που είχε δεν είχε 100 άτομα, βρέθηκε και ο Dave Feld. Αργότερα ο Feld θα δουλέψει στην τεράστια Atlantic Recοrds, ενώ χάρη σε αυτόν ξεπετάχτηκε ένα ακόμα σχήμα από το N. Jersey, οι Skid Row που και αυτοί υπέγραψαν στην Atlantic το 1989, και εκείνη την εποχή αλίευε σχήματα και καλλιτέχνες από την ευρύτερη περιοχή του. Κάτι είδε στον Zakk και του πρότεινε να φτιάξει μια demo κασέτα και να φωτογραφηθεί στον φίλο του Mark Weiss ώστε να στείλει ένα ολοκληρωμένο πακέτο/portfolio στον μάνατζερ του Ozzy. Η ιδέα, αν και δεν του φάνηκε ιδιαίτερα ρεαλιστική, εντούτοις μιας και ο Feld δεν υποσχέθηκε κάτι, έμοιαζε δελεαστική στον Wylde, άλλωστε δεν είχε τίποτα να χάσει. Μερικά αυθεντικά δικά του riff και σόλο, και κάποιες κανονικές και ακουστικές εκτελέσεις των lead θεμάτων των “Mr. Crowley” και “Flying High Again” από την δική του οπτική γωνία γέμισαν την demo κασέτα του νεαρού.

ozzy-wylde 3Το τηλεφώνημα της Sharon στο πατρικό του Wylde που κατέληξε σε πρόσκληση στο Λ. Άντζελες για οντισιόν ήταν απλά η αρχή. Την ίδια ώρα ο Wylde δεν πίστευε λέξη από το τηλεφώνημα που του έμοιαζε μια καλοστημένη φάρσα των κολλητών του. Τα εισιτήριο που έστειλε η Sharon έκαναν τα πράγματα πιο ξεκάθαρα από ποτέ, η ευκαιρία μια ζωής ήταν εδώ. Τώρα! Ανάμεσα σε 400 άτομα που προεπιλέχθηκαν, ο Wylde είχε μια ευκαιρία να ζήσει το όνειρό του αλλά και να φτιάξει τη ζωή του. Την ίδια ώρα ο Ozzy έπρεπε να κάνει για ακόμη μια φορά την σωστή επιλογή. Στην οντισιόν συμμετείχαν οι Randy Castillo (ντραμς) και Phil Soussan (μπάσο), το rhythm section του The Ultimate Sin δηλαδή και παίξανε τα “Suicide Solution,” “Bark at the Moon” και “Crazy Train.” Ο Ozzy, που σε καμία περίπτωση δεν ήθελε ένα κλώνο του αγαπημένου του Randy, προέτρεψε τον ξανθό γίγαντα να παίξει μέσα από την καρδιά του και τα υπόλοιπα έγιναν ιστορία. Με νέο κιθαρίστα λοιπόν το σχήμα ταξίδεψε άμεσα στην Αγγλία και ξεκίνησε να ηχογραφεί τα κομμάτια του επερχόμενο δίσκου του. Η πολύ κοντά στα στούντιο τοπική pub κάπου στο Brighton αποτελούσε τροχοπέδη για την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων και το σχήμα πέταξε εκ νέου προς νέο προορισμό για να συνεχίσει τις ηχογραφήσεις του, το Albuquerque στο Ν. Μεξικό. Την ίδια ώρα ακόμα μια εξαιρετική κίνηση/προσθήκη από τον Ozzy και την Sharon ολοκλήρωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το lineup του συγκροτήματος. Ο Soussan έφυγε και στη θέση του ο παλιός γνώριμος Bob Daisley, που παρά τις δικαστικές διαμάχες με την οικογένεια Osbourne, οι οποίες αργότερα θα αποτελέσουν ένα πολύ κακό κεφάλαιο στην ιστορία του Ozzy και στην κληρονομιά που αφήνει, επέστρεψε να καλύψει τη θέση του μπασίστα. Αν και δεν έπαψε ουσιαστικά να αποτελεί μέλος του σχήματος είτε παικτικά είτε συνθετικά, μιας και συμμετείχε και στα 4 πρώτα άλμπουμ του Ozzman.

H αλλαγή παραγωγού, από τον άχρωμο Ron Nevison του The Ultimate Sin στον Roy Thomas Baker που είχε δουλέψει με τους Queen, φάνταζε με την προσθήκη και του Zakk Wylde πως θα φέρει έναν εντελώς καινούριο ήχο στο προσκήνιο. Η συνεργασία όμως με τον Baker δεν έφερε τα αποτελέσματα που όλοι προσμένανε. Οι κιθάρες ακουγόντουσαν άτονες, πολύ light για την εποχή, ενώ γκρίνια, παράπονα και ψιλοτσακωμοί συνέθεταν το παζλ των ηχογραφήσεων στα Enterprise Studios της California. Η Sharon τότε πήρε την κατάσταση στα χέρια της. Οι κασέτες που άκουσε από τις ηχογραφήσεις ήταν όντως αδύναμες και αφού ο Wylde της εκμυστηρεύτηκε πως επιθυμούσε να ξαναγράψει τις κιθάρες, αυτή τον προέτρεψε να το ζητήσει από τον Baker. Για τον διάσημο παραγωγό αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο αμούστακος εικοσάρης rookie να αμφισβητεί τη δουλειά του… Ο ερχομός του Keith Olsen, γνωστός από την δουλειά του με τους Fleetwood Mac, έμοιαζε λυτρωτικός, αν και τα καθήκοντά του ήταν συμπληρωματικά καθώς αποτέλεσε τον συμπαραγωγό. Όμως όλο το groove, όλη η κιθαριστική δουλειά που έχει γίνει στο No Rest for the Wicked είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας των 2 αυτών αντρών. O Wylde διψούσε να φτάσει στην κορυφή και να αφήσει το στίγμα του, ενώ ο Οlsen έπαιζε την υστεροφημία του. Τέλειος συνδυασμός ώστε ο -παρα την εμπορική επιτυχία, σε ουσιαστικά σε πτώση- Ozzy να ξαναπάρει τα πάνω του. Στην σύνθεση των κομματιών έγινε δουλειά από όλους, αν και τον κύριο όγκο σήκωσαν οι Wylde και Daisley, με τους στίχους του τελευταίου να έχουν στιγματίσει την πρώτη περίοδο της σόλο καριέρας του Ozzy. Οι υπόλοιποι, μέχρι και ο κιμπορντίστας John Sinclair, έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους, ενώ μόνο ένα κομμάτι, το “Devil’s Daughter (Holy War),” γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Osbourne και μόνο από αυτόν. Σε αυτή τη νέα εποχή ο νεαρός Jeffrey άλλαξε το όνομά του σε Zakk Wylde, αφού όπως του είπε και ο Ozzy “το Wielandt δεν ταίριαζε για την μαρκίζα του Madison Square Garden”. Το μικρό σε Zakk σε μια έμπνευση της γυναίκας του και το επίθετο σε Wylde σε μια ξαφνική αναλαμπή υπό τους ήχους κάποιας επιτυχίας της Kim Wilde! Περισσότερο όμως άλλαξε η μουσική ταυτότητα του Madman και ο ήχος του εν γένει. Αυτός ήταν πλέον πιο αμερικάνικος από ποτέ και φλέρταρε με τα charts, ενώ ήταν σε πλήρη αρμονία και με το πνεύμα της εποχής.

ozzy-wylde
Η Les Paul του Wylde ξερνούσε φωτιές με το καλημέρα και το “Miracle Man” που ήταν από τις πρώτες ιδέες του νεαρού κιθαρίστα που υιοθετήθηκαν για το άλμπουμ. Για το συγκεκριμένο τραγούδι γυρίστηκε και το πασίγνωστο βίντεο κλιπ με τα γουρούνια μέσα στην εκκλησία. Οι στίχοι μιλάνε για τον τηλε-ευαγγελιστή Jimmy Swaggart, που έγινε διάσημος μέσα από εκπομπές που κριτίκαρε τη μουσική του Osbourne ενώ καθαιρέθηκε όταν ξέσπασε 2 φόρες σκάνδαλο με πόρνες στο οποίο εμπλέκονταν! Αυτό ήταν και το πρώτο σινγκλ του δίσκου με δεύτερη πλευρά το “Demon Alcohol”. Το “Devil’s Daughter (Holy War)” έχει ανεβαστικό ρυθμό και είναι φτιαγμένο και αυτό για σινγκλ και στηρίζεται και αυτό στις κιθάρες. Όπως και το τρίτο κομμάτι, το “Crazy Babies”, βασικά και τα 3 πρώτα τραγούδια, έχουν μια cheesy διάθεση που είναι στο όλο πνεύμα της εποχής που λέγαμε και πιο πάνω. Εύκολοι στίχοι αν και καυστικοί ενίοτε, απλοϊκά θέματα πλην της κιθάρας που ποζεροφέρνει μεν, αλλά έχει καλογραμμένα θέματα και κυρίως καλοπαιγμένα δε. Αποτέλεσε το δεύτερο σινγκλ, συνοδευόμενο και από βίντεο κλιπ, στου οποίου το εξώφυλλο φιγουράρει μια φωτογραφία ενδεικτικότατη της παρακμής του τρελλάρα. Η πρώτη πλευρά του δίσκου κλείνει με το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ. Το “Breakin’ all the Rules”, που λες και ξεπετάχτηκε από το Bark At The Moon, έχει μια σκοτεινή αύρα και έναν Ozzy όπως τον μάθαμε στα πρώτα άλμπουμ της σολο καριέρας του! Εδώ τραγουδάει σαν τον πραγματικό Ozzy, με τις κοφτές κιθάρες να δίνουν όγκο στη σύνθεση και την μελωδία να είναι διάχυτη στα 4 ½ λεπτά που διαρκεί. Η δεύτερη πλευρά ξεκινάει, ως είθισται με ένα επιθετικό κομμάτι που κερδίζει τον ακροατή αμέσως. Οι κιθάρες ξανά δυνατές με ωραία riff, εξαιρετικά drums από τον Castillo, με μπόλικα γεμίσματα και μια μέτρια γέφυρα πριν το, για άλλη μια φορά, απλοϊκό ρεφραίν. Εδώ ξεχωρίζουν και τα σόλο του Wylde που για κάποιο λόγο διακόπτονται από πλήκτρα… To “Bloodbath In Paradise” είναι από τις δυνατές στιγμές του δίσκου και παίζεται ακόμα στα live set του κ. Osbourne. Η συνέχεια σχεδόν μαγική.

ozzy-crazy babies

Ένα ακόμα τραγούδι στο ύφος του “Breakin’ all the Rules” και κατά συνέπεια από το Bark At The Moon, το “Fire in the Sky”. Ερμηνεία, στίχοι, κιθάρες και συναίσθημα για αυτό το αργό και ήρεμο τραγούδι που έχει τα ξεσπάσματά του στο ρεφραίν. Ωραία πλήκτρα πριν το εκπληκτικό σολο. Από τα καλύτερα του No Rest for the Wicked. Οι ρυθμοί ξανανεβαίνουν με το “Tattooed Dancer” που κάνει τη δεύτερη πλευρά να μοιάζει πιο ενδιαφέρουσα από την πρώτη μιας και σε αυτή την πλευρά ο Ozzy είναι πιο προσγειωμένος και τα θέματα είναι πιο κοντά στη ταλαιπωρημένη φωνή του. Δεν έχει κάνει θόρυβο σαν κομμάτι, αλλά είναι εξαιρετικό με ωραία γέφυρα, σόλο και πολύ δυνατό riff. Στο τέλος βρίσκεται το “Demon Alcohol” που επιλέχτηκε και σαν B’ side, οπότε μάλλον δεν το είχαν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση στο επιτελείο του Ozzy, και είναι κρίμα γιατί δεν είναι filler της σειράς. Ειδικά όταν οι στίχοι έχουν μια σπιρτάδα παρόλο που το θέμα τους είναι αδιάφορο για μένα προσωπικά. Αν και από την άλλη, δεν είναι και το καταλληλότερο για να κλείνει με αυτό ο δίσκος. Σε ένα εμπορικό τρικ που είναι εντελώς μια άλλης εποχής, στην πραγματικότητα το τελευταίο κομμάτι είναι το “Hero”, ως hidden track (ναι, κρυμμένο τραγούδι), χωρίς να αναγράφεται καν στο οπισθόφυλλο του βινυλίου. Ο δε Τύπος και το κοινό νόμιζαν πως λεγότανε “Fools Know More”. Εφόσον στις επόμενες εκδόσεις αναφέρεται κανονικότατα να πούμε πως έχουμε να κάνουμε με ακόμα ένα “σοβαρό” και μετρημένο κομμάτι γραμμένο στα χνάρια των Breaking all the Rules και Fire in the Sky. Ιδανικό κλείσιμο στο πνεύμα της δεύτερης πλευράς, που αν και λιγότερο εμπορική μοιάζει ποιοτικότερη και πιο κοντά στην περίoδο 1980-1982 του Ozzy.

To No Rest for the Wicked κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1988 (πρώτη επανακυκλοφορία 22.08.1995 και δεύτερη 25.07.2002) και έγινε χρυσό μέσα σε 3 μήνες (12.1988) και από τότε έχει γίνει 2 φορές πλατινένιο. Μετά τις ηχογραφήσεις ο Bob Daisley εκδιώχθηκε εκ νέου και τη θέση του στην επικείμενη περιοδεία πήρε ο Geezer Butler.

Giorgos Tsekas
Giorgos Tsekas
"Κάποτε Όταν Θα ‘χουμε Καιρό... Θα Σκεφτούμε Πάνω Στις Ιδέες Όλων Των Μεγάλων Στοχαστών, Θα Θαυμάσουμε Τους Πίνακες Όλων Των Μεγάλων Ζωγράφων, Θα Γελάσουμε Με Όλους Τους Χωρατατζήδες, Θα Φλερτάρουμε Όλες Τις Γυναίκες, Θα Διδάξουμε Όλους Τους Ανθρώπους" Μπ. Μπρεχτ

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img