Είδος: Death Metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Profound Lore
Έτος: 2019

Μεταξύ των πρώτων reunion που μπορώ να θυμηθώ είναι αυτά που έκαναν οι MercyfulFate ή οι Accept το 1993. Δεν έχω και την καλύτερη μνήμη μάλλον για να θυμηθώ ποιο ήταν πρώτο, αλλά νομίζω πως τότε ήμουν πολύ χαρούμενος που θα είχα 2 τρομερά albums στα χέρια μου μέχρι το τέλος της χρονιάς. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, πραγματοποιήθηκαν ολοένα και περισσότερα reunion, με κοινό ή μοναδικό γνώμονα τα χρήματα, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ώστε πρώην εχθροί σχεδόν, ευκόλως γίνονταν πάλι φίλοι και ξαναγυρνούσαν στα παλιά λημέρια. Όσο έβγαιναν ακόμη σπουδαία album και οι αντίστοιχες περιοδείες γέμιζαν στάδια, δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα το γιατί συνέβαινε αυτό. Από την άλλη, το reunion των Nocturnus, πλέον Nocturnus AD, ουσιαστικά είναι η επιστροφή του Browning και τα μέλη της άλλης του μπάντας After Death. Οι Nocturnus αποτελούν θρυλική μπάντα, κάτι σαν μύθος για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το death metal των τελών των ‘80s και αρχών των ‘90s. Ακόμη έχω την κασέτα που είχα γράψει 26-27 χρόνια πριν, από το επικό album τους, το “The Key”, παρότι αγόρασα αργότερα την επανακυκλοφορία της Earache του 2000 σε CD. Οπότε, όταν έμαθα ότι η Profound Lore ήταν διατεθειμένη να κόψει το ‘Paradox’ ένιωσα ενθουσιασμένος και περίεργος, ίσως και αγχωμένος για το πως θα ακούγεται το sequel αυτής της τρομερής κυκλοφορίας. O Mike Browning, mastermind της μπάντας, υπήρξε πρωτοπόρος, αφήνοντας το στίγμα του στο death metal σαν είδος, ενώ συνεισέφερε ποικιλοτρόπως, πιο χαρακτηριστικά με την ευρεία χρήση των synthesizers. Progressive και old-school ταυτόχρονα, το “Paradox” συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το “The Key”, 29 χρόνια πριν. Οι κιθάρες, άρρωστες και επιθετικές, με τα sci-fi θέματα να ανακατεύονται με τα synths που ακούγονται σαν να βγήκαν από ταινία τρόμου των ‘80s, χωρίς ωστόσο τα πλήκτρα να χρησιμοποιούνται μόνο ως intro ή outro, ούτε να επισκιάζουν με τον τρόπο τους την υπόλοιπη σύνθεση, αλλά μάλλον στέκονται πλάι στις κιθάρες και τα υπόλοιπα όργανα. Δεν διακρίνω κάποιο καινούριο στοιχείο που να ξεχωρίζει κανείς αφού το album (και ποιος τα χρειάζεται αλήθεια!) ακούγεται σαν να βγήκε το 1990, ακόμη και η παραγωγή φέρνει προς αυτό, όντας ωμή, λασπωμένη, και σίγουρα παλιομοδίτικη. Θεματικά, τώρα, η ιστορία με το cyborg που επέστρεψε στο χρόνο προκειμένου να σκοτώσει τον Ιησού Χριστό ήταν κάτι μοναδικό και αυθεντικό πίσω στα 1990 και, παρόλο που κανείς δε νοιαζόταν να ακούσει το τέλος αυτής, προσωπικά μιλώντας, ακόμη τη βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο ήχος κατά σημεία γυαλισμένος, παραμένει σκληρός, ενόσω κάποια off-beat χτυπήματα και τα άρρυθμα μέρη προσδίδουν την απαραίτητη ακρότητα και παράνοια. Τέλος, αναδύεται ένα αίσθημα νοσταλγίας σε συνδυασμό με μια προσπάθεια για περαιτέρω ώθηση των ορίων των progressive στοιχείων, πράγμα που εύκολα λέγεται αλλά δύσκολα γίνεται, με τους Nocturnus AD να βγαίνουν νικητές ως προς αυτό. Ένα διεστραμμένο, 100% death metal album, κοντολογίς, που προσθέτει το δεύτερο στολίδι στο στέμμα των Nocturnus.

5/6