English
Είδος: Thrash/Black
Χώρα: Γερμανία
Εταιρία: Evil Spell Records
Χρονιά: 2014
Για άλλη μια φορά, η Γερμανία μας δείχνει ότι το δυναμικό της στον thrash αλλά και στον extreme ήχο ευρύτερα, έχει ακόμη πολλά να μας δώσει. Οι Obsessör λοιπόν, μια σχετικά νέα τετραμελής μπάντα η οποία δημιουργήθηκε μέσα στο 2009, «παντρεύει» το Thrash με το Black κρατώντας βέβαια την cultαίσθηση των 80’s, καταλήγοντας σε ένα αρκετό αξιόλογο αποτέλεσμα. Φέτος, παρουσιάζουν το δεύτερο Full–Length δίσκο τους, με τον τίτλο “Assassins of the Pentagram” στον οποίο συμπεριλαμβάνονται 10 κομμάτια.
Το δίσκο εγκαινίαζει το Return of the Usurper. Μία αρκετά σκοτεινή synth μελωδία ανοίγει σιγά σιγά το κομμάτι και στη συνέχεια εισβάλει ένα δυνατό, σε ψηλή συχνότητα old-school thrash ριφφ. Η κιθαριστική ριφφολογία, παραμένει παρόμοια σε όλο το δίσκο όπως και η δομή των κομματιών. Σε υψηλή συχνότητα γρήγορα ριφφ με κάποιες μελωδίες ενίοτε να παίζουν πίσω από το βασικό ριφφ συμπληρώνοντας απόλυτα την «σάπια και σκοτεινή» αίσθηση που βγαίνει συνολικά, ενώ η δομή ακολουθεί κατά κύριο λόγο, την κλασσική γραμμή του είδους που αποτελείται από το βασικό ριφφ, το ρεφραίν , τη γέφυρα και το σόλο.
Τα φωνητικά, είναι κυρίως χαμηλόφωνα growlsενώ δε λείπουν και τα gang vocals τα οποία γίνονται αισθητά κυρίως στα ρεφραίν. Από την άλλη, αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση, είναι το γεγονός το ότι ο τραγουδιστής δε φοβάται να δώσει μία επιπλέον old-school νότα, προσθέτοντας έτσι μερικά τρομερά υψηλά φωνητικά χρησιμοποιώντας πάντα την ηχώ ως εφέ. Μάλιστα, αυτό γίνεται σε σημεία που δεν το περιμένεις και το αξιοσημείωτο είναι πως (κατά τη γνώμη μου) δε χaλάει τη συνολική αίσθηση των κομματιών.
Τα τύμπανα με τη σειρά τους, έχουν αυτό τον παλιό και ξερό ήχο χρησιμοποιώντας αρκετό reverb έτσι ώστε να γίνει ακόμη πιο βαθύς. Συνθετικά κινούνται απο crossover, d-beat αλλά ακόμη και γκρουβάτους ρυθμούς. Τα μπάσο όπως ήταν αναμενόμενο, ακολουθεί την κιθάρα και τα σκασίματα των τυμπάνων, με βασικό σκοπό την προσθήκη όγκου εντός των κομματιών.
Εν κατακλείδι, δε θεωρώ πως χρειάζεται να αναλύσω κάθε κομμάτι ξεχωριστά, αφού έχουν πάνω κάτω την ίδια αίσθηση και δομή. Ο ήχος τους όπως ανέφερα και παραπάνω, μας μεταφέρει σε αρκετά παλιές εποχές με μία παραγωγή που σίγουρα δε θυμίζει μπάντα 21ου αιώνα, ενώ θα μπορούσα να πω πως μου φέρνει λίγο στο μυαλό και τους Έλληνες Slaughtered Priest. Το μόνο σίγουρο βεβαίως είναι πως έχουν δρόμο ακόμη αλλά και προοπτικές να φτάσουν αρκετά ψηλά στην extreme σκηνή.
4/6
