Είδος: Gothic/Occult Rock
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρία: Dark Side Records
Έτος: 2016

Δεν ξέρω κατά πόσο ορθό είναι να μιλάμε στην Ελλάδα για Gothic Rock. Και δεν το λέω θέλοντας να υποτιμήσω την δουλειά καμιάς μπάντας. Το λέω γιατί ο όρος «Gothic» στη χώρα μας είναι γενικότερα μια παρεξηγημένη έννοια, που στην εξωτερίκευση της πολύ συχνά δυστυχώς αγγίζει τα όρια της γραφικότητας και οι τελευταίοι που φταίνε για αυτό είναι οι μπάντες και οι δημιουργοί των οποίων η αποστολή γίνεται ακόμα δυσκολότερη δεδομένης της υπάρχουσας κατάστασης.

Βλέπετε όταν στο Ελλαδιστάν γίνεται μια συγκεκριμένη απόπειρα μετατροπής ενός συγκεκριμένου ρεύματος αισθητικής και τέχνης σε ένα μπασταρδεμένο, φτηνό και καλά εναλλακτικό lifestyle διασκέδασης με σκοπό να μπουν λεφτά σε τσέπες κάποιων, είναι λογικό όσοι τελικά θέλουν απλά να εκφραστούν από την όλη φάση δημιουργικά -παίζοντας μουσική-, να κοιτούν κάπως μουδιασμένα, την όλη κατάσταση. Οι δέκτες -κοινό- έχουν πάντα -δυστυχώς ή ευτυχώς- τον τελευταίο λόγο. Και καλούνται να διαχειριστούν το μήνυμα. Και να πράξουν ανάλογα.

Με βάση όλα τα παραπάνω -τα οποία μπορεί ως ζητήματα να ήταν εμφανέστερα την περασμένη δεκαετία μα το ανάλογο impact υπάρχει μέχρι και σήμερα-, μπορώ να κατανοήσω πόσο τραγικά δύσκολο είναι να είσαι μια Gothic Rock μπάντα στην Ελλάδα.

Για αυτό και απορώ πως οι Opened Paradise έχουν καταφέρει να κρατήσουν σε υψηλό βαθμό την ποιότητα της μουσικής τους, σχεδόν 15 χρόνια τώρα, σταθερό ανέβασμα του δημιουργικού πήχη μαζί όμως με την διακριτική και επιλεκτική παρουσία τους ως συγκρότημα σε μια Ελλάδα που γενικά δεν νιώθει. Δεν το λες και εύκολο. Δεν είναι.

Το «Buried In Rain» που είδε το φως της μέρας -οξύμωρη έκφραση για Opened Paradise- το 2016, με την βινυλιακή του έκδοση να ακολουθεί το 2017, είναι η τρίτη συνολικά κυκλοφορία της μπάντας μετά το «Occult» -που κυκλοφόρησε στην επίσημη μορφή του το 2006- και το «Tides EP» του 2012 που σηματοδότησε ως κυκλοφορία την νεκρανάσταση της μπάντας μιας και υπήρξε περίοδος σιγής δορυφόρου – διάλυσης.

Πρόκειται για ένα βαθύ, σκοτεινό κομψοτέχνημα. Φορτισμένο συναισθηματικά, προικισμένο με μια πρωτόγνωρη μουσική ελευθερία, κουβαλάει την αύρα των τόπων εκείνων στους οποίους κουρασμένα φτάνει η τελευταία ακτίνα ήλιου μονάχα για να σβήσει και αυτή. Κουβαλά την εσωτερικότητα της οργής και την αγωνία της αναζήτησης, μα και την σιγουριά για την επικυρίαρχη παρουσία του σκοταδιού και του χάους. Κουβαλά την λεπίδα της εκδίκησης, όταν θα καίγονται οι ουρανοί…

Αν και στην πραγματικότητα η μπάντα έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει από τον μέσο όρο της Χ Gothic Rock μπάντας και ο όρος μπορεί και να τους αδικεί. Εγώ θα τους αφήσω στο κέντρο του Gothic Rock σύμπαντος. Γιατί; Γιατί το ίδιο το Gothic Rock χρειάζεται μπάντες με το ταλέντο των Opened Paradise μπας και ξεστραβωθεί λίγο. Ας έχει λοιπόν το ιδίωμα μια μπάντα σημείο αναφοράς για το σήμερα. Ναι δίπλα στους μεγάλους, για τους οποίους θέλω να μου δείξετε τα έργα τους του σήμερα, εννοώ δημιουργικά έργα, όχι επανακυκλοφορίες του κώλου και live αρπαχτές με άλλο -ή το ίδιο- όνομα-.

Ο Μπάμπης Νίκου ο οποίος ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του σχήματος, έχει συνθέσει όλο το υλικό του άλμπουμ. Παρόλο που από επιλογή του δεν ανήκει πλέον στο δυναμικό της μπάντας, έχει αφήσει το στίγμα του με το «Buried…”, ένα στίγμα που φέρνει στο προσκήνιο μια πορεία εξελικτική στον τομέα της σύνθεσης και το γράφω αυτό έχοντας στο μυαλό μου τα προηγούμενα πονήματα της μπάντας.

Το υλικό στο «Buried…» αναπνέει: Παίρνει το βάπτισμα του πυρός από το κομμάτι εκείνο του Gothic Rock που έχει να δώσει επιρροές ουσίας: Οι κιθαριστικές διαδρομές των  This Burning Effigy, των Last Rites και των Rubicon (η ουσία της Fields Of The Nephilim κληρονομιάς; Ε ναι…), συνυπάρχουν με ατμόσφαιρες οι οποίες αποτελούν σημείο αναφοράς σε μπάντες όπως πχ. οι Hearts No Static. Post Rock μπάντα ως επιρροή των Paradise; Είπαμε υπάρχει ψωμί εδώ. Ok, μπορεί τα φωνητικά του Περικλή “E” -βελτιωμένα όσο δεν πάει σε σχέση με το παρελθόν- να παραπέμπουν στην κλασσική Fields Of The Nephilim – Garden Of Delight σχολή, αλλά νομίζω πως οι επιρροές από αυτά τα δύο σχήματα σημεία – αναφοράς για την γέννηση των Opened-, στην περίπτωση του «Buried…» σταματούν εκεί.

Είναι πολύ πολύ πιο ανήσυχο το μουσικό μοτίβο στο παρών υλικό. Έχει δοθεί πολύ βάση στην λεπτομέρεια. Υπάρχει πολύ συγκεκριμένη ανάπτυξη σχεδόν σε κάθε μελωδία κάθε οργάνου (όπως για παράδειγμα το πιάνο στο “In Flesh” που για μια ακόμα φορά αιμορραγεί. Για το “In Flesh” να αναφερθεί πως είναι το μόνο κομμάτι που ο Νίκου συνιπογράφει συνθετικά με τον Αλέξανδρο Μασμανίδη που παίζει πλήκτρα στην μπάντα). Το συνολικό αποτέλεσμα ακούγεται πολύ πιο απελευθερωμένο σε σχέση με το πιο σφιχτό και συμπαγές υλικό του «Occult» για παράδειγμα, οπότε το να γράψω απλά ένα «ok θυμίζουν Nephilim», θα αδικούσε την μπάντα. Παρόλα αυτά είπαμε, τους αφήνω στο Gothic Rock σύμπαν. Ως παράδειγμα προς μίμηση. Για όλους.

Δεν μου κάνει καμιά εντύπωση που βλέπω πλέον τον Νίκου να εκφράζεται δημιουργικά σε ένα ευρύτερο μουσικό πεδίο γράφοντας μουσική για την θεατρική απόδοση της «Φόνισσας» του Παπαδιαμάντη, ή ψηλαφώντας την παράδοση με τους Διά Μαγείας. Έχοντας στο μυαλό μου την πορεία του σε ένα ευρύ σύνολο σχημάτων (από τους Dark Vision, τους Ritual Of The Black Sun ως τους Decadence και τους Jaded Star), κατανοώ απόλυτα ως δέκτης πως το ανήσυχο πνεύμα του δημιουργού θα έβρισκε τον δρόμο προς τα εμπρός και μέσα από τον πολύ συγκεκριμένο και σκοτεινό καμβά των Opened Paradise.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω άλλο ούτε να αναφερθώ σε κάποιο τραγούδι του ξεχωριστά γιατί πιστεύω πως το «Buried In Rain»  βιώνεται -ναι βιώνεται- σαν σύνολο.

Έχουμε να κάνουμε πολύ απλά με ένα σχήμα παγκόσμιας κλάσης σε σχέση με αυτό που καταθέτουν σαν δείγμα γραφής. Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον για δαύτους. Έχουν ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλά αν και πιστεύω πως έχουν όλα τα φόντα να τον ξεπεράσουν. Ακούστε οπωσδήποτε το «Buried In Rain».

5/6