Moderbolaget Records,Progressive Death Metal, Progressive Rock, News, Opeth, Sweden,News,2018, Video

Είδος:Progressive
Χώρα:Εταιρία
Είδος:Nuclear Blast Records
Έτος: 2018

Δεν υπήρξα ποτέ οπαδός του σχήματος και αυτό ίσως να μου δίνει την απαραίτητη απόσταση από αυτό ώστε να το κρίνω με εντελώς μουσικά κριτήρια και ουχί βιωματικά ή οπαδικά.  Ο δε Mikael Akerfeldt μπορεί να μου βγάζει μια εντεχνίλα σαν άτομο αλλά τον σέβομαι σαν μουσική προσωπικότητα -όχι γιατί με γεμίζουν εθνική περηφάνεια οι αναφορές στους Aphrodite’s Child (δυστυχώς το άκουσα και αυτό)-,  μιας και είναι ανήσυχο πνεύμα και πραγματικός καλλιτέχνης και καθόλου στάσιμος. Και μπορεί να στραβώσουν κάποιοι μόλις δουν μια ακόμα ζωντανά ηχογραφημένη κυκλοφορία από το σχήμα αλλά είναι τέτοια η ποιότητα του Garden of the Titans: Live at Red Rocks Amphitheatre που γίνεται αποστομωτική. Από το εξώφυλλο που παίζει με το διάσημο όρος Ράσμορ (τον βράχο με τα πρόσωπα των Προέδρων των Η.Π.Α. που έχει απαθανατιστεί στην ροκ ιστορία από το In Rock των Deep Purple) και την ιδιαιτερότητα του Red Rocks Amphitheatre μέχρι την επιλογή των τραγουδιών, όλα μοιάζουν τέλεια΄ ίσως και να είναι! Το σχεδόν 90λεπτο σετ τους ξεκινά με το “Sorceress,” από το ομότιλο άλμπουμ του 2016. Τα πιο πρόσφατα The Heritage (2011), Pale Communion (2014) και Sorceress έχουν την τιμητική τους μιας και καταλαμβάνουν τα μισά κομμάτια του δίσκου. Η εμφανώς πιο 70’s περίοδος μετά το Watershed μπορεί να είναι λιγότερο ακραία και πιο ροκ σαν κατεύθυνση αλλά δεν υστερεί σε δυναμική. Ειδικά όταν οι ζωντανές εκτελέσεις των τραγουδιών αυτών («Demon Of The Fall», «Era») ενώνονται σαν τα νερά ενός γάργαρου ποταμού σε έναν ωκεανό μελωδιών άρτια εκτελεσμένων (παρά τα προφανή λαθάκια) μέσω συνδετικών κρίκων σαν το “Ghost Of Perdition” από το Ghost Reveries (2005) χαρίζοντας στο τελικό αποτέλεσμα μια ομοιογένεια που συναντάται μόνο στα μεγάλα σχήματα. Σημαντικό ρόλο παίζει σε αυτή την αναβαθμισμένη εκτέλεση τα δεύτερα φωνητικά και τα πλήκτρα του Svalberg που, όντας λίγο πιο μπροστά, δίνουν όγκο και μια αίσθηση μεγαλοπρέπειας στα κομμάτια. Μέσω των «Ghost Of Perdition»,»Demon Of The Fall» και «The Wilde Flowers» (από τα παλαιότερα) καταλήγουμε σε ένα επικό 14λεπτο κλείσιμο και στο ομώνυμο  Deliverance από το 2002. Αν το Live Concert At Royal Albert Hall (2010) έπαιξε τον άτυπο ρόλο του best-of εδώ μιλάμε για το επιστέγασμα ενός πετυχημένο γάμου μεταξύ παρελθόντος και ίσως μέλλοντος του σχήματος.