Είδος: Death Metal
Χώρα: Γαλλία
Εταιρεία: Nihilistic Holocaust
Έτος: 2005

Οι Ossuaire είναι το είδος της μπάντας που φτιάχτηκε για να μείνει στη σκιά της underground σκηνής, με πολύ λίγες κυκλοφορίες τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και μια πολύ σεμνή, χαμηλών τόνων παρουσία στο χώρο. Τέτοια συγκροτήματα τρελαίνουν όσους έχουν πάθος με το να βρίσκουν διαμάντια από λιγότερο γνωστές μπάντες, δίνοντας δύναμη στην αφάνεια ολόκληρου του είδους.

Ήταν ήδη ενεργοί για πέντε χρόνια πριν κυκλοφορήσουν το πρώτο τους demo “Le Troubadour Nécrophageophile” το 2005 και τους πήρε άλλα πέντε να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους full length. Η Nihilistic Holocaust αποφάσισε να φρεσκάρει τη μνήμη μας γι’αυτή τη μικρή κυκλοφορία και το επανακυκλοφόρησε σε CD φέτος, φροντίζοντας λίγο και το artwork. Το “Le Troubadour…” διαρκεί δεκαοκτώ λεπτά με πέντε συνθέσεις και είναι απλώς σκέτη death metal βρωμιά.

Η εισαγωγή “L’Eveil des morts” είναι απλοϊκή και λειτουργεί πιο πολύ στο να χτίσει την αρχή για το υπόλοιπο demo, με ανατριχιαστικούς ήχους στο background και πολύ καλά συνδεδεμένο με το επόμενο και σοβαρώς πιο επιθετικό “Le troubadour necrophagéophile”. Πλέον, ο ακροατής έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με την αγριότητα της μπάντας, που βασίζεται στον πρώιμο της ήχο και μουσικές δομές που θυμίζουν τη death metal σκηνή της Florida στις αρχές των 90’s.

Το “Le fléau” είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από το demo, κυρίως λόγω ενός σημείου στη μέση που το βρίσκω εκπληκτικό, παρόλο που και τα άλλα τραγούδια είναι εξίσου συντριπτικά. Τα βαριά φωνητικά είναι φοβερά, ενώ και τα τύμπανα είναι απολαυστικά, παρόλο που κατά τη γνώμη μου αδικούνται λίγο από την παραγωγή. Το “Le Troubadour…” μιλάει για τα βασανιστήρια των μεσαιωνικών χρόνων και παρέχει ειδεχθές death metal για να υποστηρίξει το λόγο του.

Οι Ossuaire πετούν το ένα δυνατό riff μετά το άλλο, μαζί με αιχμηρά solos ανά στιγμές ενώ είναι πολύ άνετοι με το να παίζουν είτε γρήγορα μέρη είτε πιο αργές, Bolt Thrower-ίστικες γραμμές, παρουσιάζοντας έτσι μια πολύ καλή προσπάθεια. Μου άρεσε το πώς το κάθε κομμάτι φυσικά έδινε τη θέση του στο επόμενο (για παράδειγμα, από το προτελευταίο “Necrofistum prima nocte”, προς το τελευταίο) και τη γενικότερη ατμόσφαιρα και τεχνική που έχει. Τίποτα δεν είναι όμορφο ή ωραίο, υπάρχει μόνο βαρβαρότητα και η θεοποίηση του demo είναι τελικά πραγματική.

4/6