Είδος: Hard Rock/Heavy Metal
Χώρα: Αγγλία
Εταιρία: Epic Records
Έτος: 2020

Ένας από τους λίγους Έλληνες μουσικούς δημοσιογράφους που διαβάζω τακτικά ο Ανδρέας Ανδρέου (No Remorse, Iron Fist, Crystal Logic Blog, Metal Hammer), αν και εκτιμώ κι άλλους μέσα στη δουλειά, πρόσφατα έγραψε κάθε λίστα δίσκων που σέβεται τον εαυτό της θα πρέπει να περιέχει τουλάχιστον ένα άλμπουμ του Ozzy και πιστεύω πως έχει δίκιο και σκοπεύω να βάλω το Ordinary Man” στην λίστα μου με τους καλύτερους δίσκους του 2020. Ναι ξέρω ότι έχουμε μόνο 21η Φεβρουαρίου και θα πρέπει να περιμένω ακόμη δέκα μήνες και μια πληθώρα από δίσκους που θα κυκλοφορήσουν σε αυτή την περίοδο όμως θα συμπεριλάβω στη λίστα μου τον δίσκο όχι γιατί νιώθω συμπόνια για τη διάγνωση Πάρκινσον του Ozzy, ούτε γιατί μοιάζει σαν την τελευταία του προσπάθεια ένα τρόπο τινά εις το επανιδείν σε οικογένεια φίλους και οπαδούς σαν το αποχαιρετιστήριο Blackstar” του Bowie. Ούτε γιατί θέλω να δείξω τον σεβασμό μου σε ένα ζωντανό θρύλο εννοείται πως θα το κάνω για τον μόνο λόγο που αξίζει να γίνει αυτό γιατί είναι ένα πελώριο αν και μέχρι τα μπούνια mainstream άλμπουμ. Στην πραγματικότητα υπερβολικά mainstream για τις καλτ ορδές του ’80s metal αλλά ο Ozzy ήταν πάντοτε πολύ λαμπερός γι αυτούς ούτως ή άλλως τουλάχιστον μετά το 1982. Τώρα στα 71 του με πενήντα χρόνια ιστορία rock ‘n roll στην πλάτη του, συνεργάζεται με μερικούς από την ελίτ της μουσικής βιομηχανίας (τον Andrew Watt που συν-έγραψε τα τραγούδια και έπαιξε κιθάρα εδώ, τον μπασίστα των Guns N Roses Duff McKagan, τον ντράμερ των Red Hot Chili Peppers Chad Smith, μαζί με γκεστ όπως οι Malone, Elton John, Charlie Puth και Slash) για να δημιουργήσουν ένα ακόμα λαμπερό δίσκο.

Οκ, είναι πιο κοντά στο hard rock πάρα στο heavy metal και το τραγούδι που κλείνει τον δίσκο είναι ουσιαστικά μια rnb μπαλάντα ή κάτι τέτοιο που αν και είναι καλό τραγούδι δεν αποτελεί κάτι το αξιοσημείωτο αλλά πριν φτάσουμε εκεί θα συναντήσουμε δέκα εξαιρετικές συνθέσεις. Η όλη αύρα του δίσκου είναι πεσιμιστική αντηχώντας μια μιζέρια και μια κατάθλιψη λες και ο δίσκος είναι ένας καθρέφτης στο οποίο αντανακλάται η ψυχή του Ozzy. Οι στίχοι μερικές φορές είναι ανόητοι και χαζοί αλλά το περιμένεις αυτό σε ένα δίσκο του Ozzy μιας και ήταν πάντα ο κλόουν που γιόρταζε τους δαίμονες του και το κλάμα του ήταν αρκετό να σε κάνει να γελάσεις. Ο Osbourne ακούγεται μελαγχολικός αλλά με έναν τρόπο δυναμικό και γεμάτο ενέργεια. Μετά από αρκετά ακούσματα διαπίστωσα ότι το ordinary man ακούγεται σας το μέρος δεύτερο του “Ozzmossis” και το λέω με θετικό πρόσημο αυτό. Τα περισσότερα τραγούδια ηχογραφήθηκαν με την πρώτη ή δεύτερη φορά έτσι αιχμαλωτίστηκε το λαιβ συναίσθημα και αγκάλιασε τις δονούμενες κιθάρες και τη δραματική χροιά στη φωνή του Ozzy.

 Όλα τα ρεφρέν είναι καλογραμμένα και οι γέφυρες είναι ευκολομνημόνευτες και καμωμένες με ένα θεατρικό τόνο. Το 12ο studio άλμπουμ του Ozzy είναι μια συλλογή συναισθηματικών μελωδιών εμπνευσμένων από τη ζωή του («Under the Graveyard»),αυτοκτονικούς εξωγήινους («Scary Little Green Man»), τον κανιβαλισμό, το glam του ‘70, και την κοκαΐνη («It’s a Raid»).Κάποια είναι γεννημένα να γίνουν χιτ, όπως το «Take What You Want» ενώ δεν λείπουν και οι μπαλάντες όπως τα «All My Life» και «Goodbye». Ξέρω ότι μερικοί θα ισχυριστούν ότι είναι πολύ εύκολο γι ‘αυτόν να κάνει ένα τέτοιο δίσκο, τόσο εύκολο όσο το να εναλλάσσει την φωνή του με του Elton John στο «Ordinary Man» ή τόσο εύκολο όπως να γελάει στο ρεφραίν του «Straight to Hell», αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκετά αξιόλογο, για να σας κάνει να το προσθέσετε στη συλλογή σας.

4/6