Είδος: Death/Doom Metal
Χώρα: Αγγλία
Εταιρεία: Nuclear Blast
Έτος: 2020

Υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός συγκροτημάτων εκεί έξω, που κάθε φορά που ανακοινώνουν και μια νέα κυκλοφορία ενθουσιάζεσαι ή αδιαφορείς, γιατί πάνω κάτω ξέρεις τι να περιμένεις. Παράλληλα, υπάρχουν και εκείνα τα συγκροτήματα, που ό,τι και να κάνουν, δεν μπορείς με τίποτα να προβλέψεις το επόμενό τους βήμα. Ένα από αυτά είναι και οι Paradise Lost, οι οποίοι κάθε φορά μας εκπλήσσουν, και συνήθως ευχάριστα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το “Obsidian”. Τα μεγαλεία των 90’s χαιρέτησαν ανεπιστρεπτί, και από το “Symbol of Life” και έπειτα, οι αγαπημένοι Άγγλοι έχουν μπει σε ένα τριπάκι να μας δείξουν μια όλο και πιο “Metal” πτυχή τους. Αυτός ο κύκλος, νομίζω έσπασε με το “Obsidian”, στο οποίο υπήρχαν ευχάριστες εκπλήξεις που θύμισαν στιγμές από όλη τους τη δισκογραφία. Αδερφάκι του “Faith Divides Us – Death Unites Us” και του “Draconian Times”, με τα περισσότερα κομμάτια να θυμίζουν και αρκετά “Tragic Idol” με “In Requiem”, το “Οbsidian” περιέχει το καλύτερο σημείο της δισκογραφίας τους εν γένει, το “Ghosts”, τον gothic ύμνο. ΤΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ; Sisters of Mercικό, έντονο, παλιακό και πλέον αγαπημένο της μπάντας εν γένει. Γενικώς, στο “Obsidian” τα περισσότερα σημεία ήταν “λαμπερά”, ενώ στην ολότητά του το άλμπουμ δεν έκανε πουθενά κοιλιά. Από το πρώτο έως και το τελευταίο κομμάτι, μας δίνει να καταλάβουμε καλά το νόημα και τώρα πλέον, δεν γίνεται παρά να περιμένουμε με ανυπομονησία και ελπίδα ακόμα μια σπουδαία εμφάνισή των Paradise Lost στην Αθήνα τον Δεκέμβριο, καλώς εχόντων των πραγμάτων.

4/6