Είδος: Death / Thrash
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρεία: Nuclear Blast
Κυκλοφορία: 10/05/2019

Η συγκεκριμένη κριτική – κατάθεση άποψης για να το λέμε πιο ορθά – μου έχει γίνει βραχνάς εδώ και περίπου ένα μήνα. Σβήνω – γράφω ανά δυο μέρες, θεωρώντας πως κάτι μου διαφεύγει, κάπου είμαι υπερβολική ή σκληρή. Εσκεμμένα άφησα τον χρόνο να κυλίσει και να μην καταθέσω επίσημα τις σκέψεις μου, σκεπτόμενη ότι πρέπει να περάσει αυτή η περίοδος του hype και του «όλοι βρίσκουν τον δίσκο των Possessed ένα έπος λόγω ενθουσιασμού και θολωμένης κρίσης λόγω επειδή έχουν περάσει καμιά τριανταριά χρόνια από την τελευταία τους κυκλοφορία». Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, στο πίσω μέρος του μυαλό μου φοβόμουν ότι θα ήταν καμιά φόλα ο δίσκος και η ξενέρα θα έφθανε σε επικίνδυνα επίπεδα. Από την άλλη, κρίνοντας από την συναυλία της Θεσσαλονίκης πριν από δυο και κάτι χρόνια, όπου η ένταση, το πάθος και η συγκίνηση αμφίδρομα βαρούσαν κόκκινο, περίμενα ότι το comeback τους θα αξίζει. Ευτυχώς – για όλους μας – ο δίσκος απεδείχθη πως ακούμπησε τις προσδοκίες των περισσοτέρων και έδωσε μια σφαλιάρα πραγματικότητας για το πώς γίνεται σωστά η δουλειά στα συγκροτήματα που θυμούνται μετά το ξεπαίδιασμα και λίγο πριν την σύνταξη να κάνουν επανενώσεις, δίνοντας μέτριες συναυλίες και το κυριότερο, κυκλοφορώντας σκουπίδια, απογοητεύοντας το άλλοτε πορωμένο τους κοινό. Για να μην φλυαρώ, ας πιάσουμε λίγο αντικειμενικά τον δίσκο.

Το “Revelations Of Oblivion” αποτελείται από 12 κομμάτια, συνολικής διάρκειας 54 λεπτών, βασισμένα στη λογική του μπλεξίματος Death και Thrash. Στα τύμπανα βρίσκουμε τον Emilio Marquez, τον Robert Cardenas στο μπάσο, τον Daniel Gonzalez (των Gruesome) και τον Claudeous Creamer (των From Hell) στην κιθάρα, και φυσικά τον Jeff Becerra στα φωνητικά, το μοναδικό μέλος από το original lineup. Το καλό είναι ότι κανείς δε μοιάζει «ξένο σώμα». Είναι σαν να ήταν ανέκαθεν μέρος του συγκροτήματος και να συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν, χωρίς να έχουν περάσει δα και τόσα πολλά χρόνια. Επί της ουσίας και της πράξης, «αγκαλιάζουν» και συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Ένα εξαιρετικό lineup που απέδωσε τα πρέποντα.

Κατά γενική θεώρηση, το “Revelations Of Oblivion” καταφέρνει να συνδυάσει το πρωτόγονο Death Metal του “Seven Churches” με την πιο Thrash στροφή που διακρίναμε στο “Beyond The Gates”. Ως επί το πλείστον, μιλάμε για κλασικές, μονολιθικές δομές, έτσι όπως αναμένονταν να είναι, φυσικά με την κατάλληλη δόση «παράνοιας» που πάντα τους διέκρινε.

Το εισαγωγικό “Chant of Oblivion” είναι πιθανώς το πιο ουσιαστικό intro που θα μπορούσαμε να έχουμε για τον δίσκο, αφού μας βάζει κατευθείαν στο νόημα. Λίγο η σύνδεσή του με τον τίτλο του δίσκου, λίγο η σκοτεινή και καθόλα τρομακτική ατμόσφαιρα που δημιουργεί, χαράσσει το δρόμο για το πιο μοχθηρό μονοπάτι που οδηγεί στην Κόλαση. Η απόκοσμη αίσθηση που μας χαρίζει εντείνεται από τα απόκοσμα φωνητικά που θυμίζουν τέρας που ξυπνά (μεταφορικά, ταιριάζει στην περίπτωση των Possessed). Στα κομμάτια που ακολουθούν διαδοχικά, συναντάμε πολύ δουλεμένες κιθάρες, ειδικά στα solo (βλέπε/άκου παραδειγματικά το “Damned”), ενώ συχνά συναντάμε αλλαγές και σπασίματα στους ρυθμούς, που ‘κόβουν’ την χειμαρρώδη ροή, κρατώντας όμως το ενδιαφέρον. Θα ζήλευαν πολλοί διάφοροι την επικινδυνότητα των Possessed. Στην εποχή της επανοικοδόμησης περασμένων μεγαλείων, που όπως ανέφερα παραπάνω τελικά ήταν μια φούσκα που έσκασε, οι Possessed μας κερνάνε το τσάι.

Επειδή το πρόσωπο των Possessed αυτή τη στιγμή είναι ο Jeff Becerra, καλό θα ήταν να πούμε και πέντε λόγια γι’ αυτόν ξέχωρα. Από άποψη απόδοσης, ο Becerra μας γυρνά νοητικά πίσω στα παλιά καλά χρόνια, αποδεικνύοντας πως πραγματικά ήταν πάντα έτοιμος για να επιστρέψει στη δράση (πέρα από την μεγαλύτερη απόδειξη, την επιστροφή του πριν από μερικά χρόνια στη συναυλιακή ζωή). Μοιάζει σαν να μην τον ακούμπησε το πέρασμα του χρόνου σε ένα γενικό πλαίσιο. Σίγουρα διακρίνουμε μια αλλαγή στην χροιά και τη βαρύτητα των φωνητικών του – λογικό άλλωστε, μεγαλώνει όπως και εμείς – χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι αλλάζει η ποιότητά τους. Η θεατρικότητα και δραματικότητα, με εκείνο το κολασμένο γρέζι του, εξακολουθούν να είναι από τα πολύ βασικά / δομικά στοιχεία της επιτυχίας των Possessed.

Στα θετικά σημεία να εντάξω και την παραγωγή (μίξη – master) του δίσκου, που περιέργως φαίνεται να λοξοδρομεί από την πάγια τακτική της Nuclear Blast των τελευταίων ετών, κατά την οποία όλα ακούγονται τσιτωμένα και πλαστικά.

Όπως πάντα, έξτρα πονταλάκια για το «θεϊκό» εξώφυλλο – κλείνει σε μια εικόνα όλα όσα συμβαίνουν στον δίσκο, αλλά παράλληλα περικλείει όλη την ακραία και σατανιόλικη αισθητική των Possessed.

Στον αντίποδα, πόντους αφαιρεί (τουλάχιστον για μένα) η μεγάλη διάρκεια του δίσκου. Θεωρώ πως η ιδανική διάρκεια για έναν δίσκο που κουβαλά τόσο μεγάλη ορμή και βαρύτητα ήχου είναι τα 35-40 λεπτά. Από εκεί και μετά τα πράγματα κουράζουν και σε βάζουν στη λογική και την αίσθηση του «δώδεκα κομμάτια ακούγονται σαν ένα».

Περιληπτικά, οι Possessed φαίνεται να ισορροπούν ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Ναι μεν έχουν ακόμα μέσα τους τη φλόγα του “Seven Churches”, αλλά το βήμα τους πατάει σταθερά και δυνατά στο παρόν, έτσι ώστε και να κρατούν τον χαρακτήρα τους αλλά και να μην ακούγονται ρετρό εν έτει 2019. Σίγουρα, έχουμε στα χέρια μας έναν ολοκληρωμένο δίσκο, με όλη τη σημασία αυτής της λέξης και ακόμα πιο σίγουρα, άξιζε την υπομονή μας, ενώ παράλληλα ύψωσε το μεσαίο του δάχτυλο σε όλους όσους τους είχαν ξεγραμμένους.

Το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι στο τέλος της σεζόν θα μιλάμε για το “ Revelations Of Oblivion” και θα το εντάσσουμε στην κατηγορία με τους καλύτερους “mainstream” δίσκους της χρονιάς στο extreme είδος – το θέτω έτσι γιατί προσωπικά το underground το κριτικάρω με άλλες οπτικές και κριτήρια. Και όχι αποκλειστικά γιατί είναι ένας ολοκληρωμένος δίσκος εξαιρετικής ποιότητας, αλλά γιατί σηματοδοτεί την επανεκκίνηση των Possessed κάνοντας το μέλλον να μοιάζει ελπιδοφόρο. Με λίγα λόγια, είδαμε το ανανεωμένο πρόσωπο των Possessed, κουβαλώντας όμως παράλληλα την παλιά τους αίγλη.

5,5/6