To συναυλιακό καλεντάρι για αυτό το καλοκαίρι έχει  πάρει φωτιά! Από την μία πρέπει να δηλώνουμε τυχεροί αλλά από την άλλη δεν γίνεται (κυρίως για οικονομικούς λόγους) να ακολουθήσουμε αυτό το ρυθμό και να παραβρεθούμε παντού. Μόνο την τρέχουσα βδομάδα έχουμε Pro-pain (Πέμπτη, 13/06), Manowar (Παρασκευή, 14/06), Jethro Tull (Σάββατο, 15/06) , Cannibal Corpse (Κυριακή, 16/06)…

Παράνοια.. Ξεκινάμε δυναμικά με Pro-Pain και όσο αντέξουμε λοιπόν!

Οι πόρτες άνοιγαν στις 21:00 αλλά το Live ξεκίνησε λίγο πριν τις 22:00 και με ιδιαίτερα μικρή προσέλευση του κόσμου εκείνη την ώρα. Πρώτη μπάντα στη σκηνή οι Skybinder, μπάντα της οποίας δεν είχα ακούσει καν το όνομα και όπως αποδείχτηκε κακώς. Δυναμικό και μοντέρνο deathcore που μου θύμισε τους τελευταίους δίσκους των Heaven Shall Burn με κάποιες έντονες μελωδίες φίλα προσκείμενες στους At the Gates ,  δυνατά beat-downs και ωραία Brutal φωνή χωρίς Gay καθαρά φωνητικά που μπάντες του είδους συνηθίζουν να συνδυάζουν.

Η συνέχεια άνηκε στους  βετεράνους Thrashers The Crucifier οι οποίοι πρέπει να είναι η μπάντα με τις περισσότερες αλλαγές μελών εν Ελλάδι. Με guest στο μπάσο τον Ζούκα (Violent Definition, Grinding Tank, Saboter  κ.α) απέδωσαν πειστικά το αρκουδιαρέικο τους Thrash, που άλλοτε ακροβατούσε με το crossover, και με καλύτερα κομμάτια στα αυτιά μου τα ‘’Retarded” και “Problems” ζέσταναν το κοινό το οποίο είχε αυξηθεί με γεωμετρική πρόοδο.

Η ώρα 23:00 και κάτι ψηλά και οι άρχοντες Pro-Pain ανέβηκαν στο σανίδι. Ο Gary Meskil παρόλα τα προβλήματα που έχει αντιμετωπίσει και που θα ξαναμπεί στο χειρουργείο τον Ιούλιο (όπως μας ενημέρωσε στην  πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό) έδειχνε πιο ακμαίος από ποτέ. Η φωνή του σε εξαιρετική φόρμα όπως και η μπάντα στο σύνολό της. Στα δύο πρώτα κομμάτια το κοινό φάνηκε λίγο μαζεμένο αλλά από εκεί και κει ξεκίνησε ένα τρελό πανηγύρι! Το κοινό (περί τους 150 χούλιγκαν!)  ξέσπασε σε ανελέητο χορό, moshing και όλα τα συναφή μέχρι την τελευταία νότα του Live. Η μπάντα έδειξε να το διασκεδάζει στο έπακρο και εμείς μαζί τους! Μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν ακούς ύμνου όπως τα “Stand Tall”, “In For The Kill”, “Fuck it” ; Όταν  βέβαια μιλάμε για μία μπάντα με τέτοια δισκογραφία πάντα κάποιος θα απαιτήσει να ακούσει το τάδε ή το δείνα κομμάτι αλλά όλοι 100% ικανοποιημένοι δεν μπορούμε να είμαστε. Για μένα η μόνη ένσταση μπορεί να θεωρηθεί πως θα ήθελα να έπαιζαν λίγο παραπάνω  αλλά η ώρα είχε φτάσει ήδη 00:15 και για μεσοβδόμαδα ήταν ήδη αργά.

Ένα πολύ ωραίο βράδυ από αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι Pro-Pain σε κάθε τους επίσκεψη στη χώρα μας. Μέχρι την επόμενη φορά θα σιγοτραγουδάμε  “It was a game, Now it’s a war… ”