Είδος: BlackMetal
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες
Εταιρεία: Season of Mist Underground Activists
Έτος: 2019

Μια σπίθα ενθουσιασμού πέρασε από την undergroundσκηνή το 2007 όταν μια από τις πιο διάσημες μπάντες της Αμερικής έβγαλε το πρώτο της full length, πάνω από δεκαπέντε χρόνια μετά από τα γνωστά τους demo στις αρχές του 90. Οι Profanatica βγάζουν κυκλοφορίες και περιοδεύουν σταθερά από τότε, έχουν καθαρίσει τον ήχο τους αλλά το στυλ δεν έχει αλλάξει και τόσο από την πρώτη μέρα. Είναι μια προκλητική μπάντα που δυσκολεύει και τους οπαδούς του black metal, ενώ είναι εντελώς παρεξηγήσιμη με μια γρήγορη ματιά. Η ιστορία τους είναι από μόνη της ενδιαφέρουσα και τα μέλη τους έχουν άλλα πρότζεκτ που χρήζουν ακρόασης, ενώ βρίσκονται σε μια κατάσταση love-it-or-hate-it, δίχως όμως να χάνουν τον προσωπικό τους ήχο ο οποίος δεν έχει αντιγραφεί όλα αυτά τα χρόνια.

Ο νέος δίσκος “Rotting Profanation of God” φαίνεται να δίνει νέα φτερά στους Profanatica, αφού είναι πλέον στη Seasonof Mist και οι διαφορές είναι εμφανείς, κυρίως στον τομέα της προώθησης. Έρχεται ένα βαρύ τουρ για το νέο άλμπουμ, έχουν κάνει πλέον και επαγγελματικό photoshooting (πάνε οι παλιές καλές μέρες) και το εξώφυλλο έγινε από τον τιτάνα PaoloGirardi, τον οποίο ίσως έχετε αναγνωρίσει στις δουλειές των Blasphemophager, στις επανακυκλοφορίες των δίσκων των Inquisition αλλά και στο σχεδιασμό πολλών άλλων κυκλοφοριών. Ημπάνταφαίνεταιναέχεικαιδικότηςρουχισμότώρα, με το χαρακτηριστικό σχέδιο του αγγέλου των Profanatica, ενώ τα ίδια τα μέλη είναι στο εξώφυλλο (το μεγαλοπρεπές μούσι του Ledney δεν περνάει αδιάφορο).

Ως ένα σχήμα που κάποτε ήταν στο περιθώριο ακόμα και στο underground, φαίνεται ότι τώρα υπάρχει μια θερμή αποδοχή και είναι μαγκιά τους που δεν έχουν μαλακώσει καθόλου μουσικά γι’αυτό. Το “Rotting Profanation of God” σε χτυπάει με πολύ βρώμικα riffs, άσχημα φωνητικά, και τα χαρακτηριστικά, επαναλαμβανόμενα drums που σβήνουν οποιαδήποτε ατμόσφαιρα για χάρη της ύβρης. Πολλά από τα κομμάτια είναι πιο καλογραμμένα σε σχέση με τις δουλειές στα προηγούμενα δύο άλμπουμ (αν και το περσινό EPάρεσε πολύ), και παρόλο που δεν παίζουν διαφορετική μουσική, αυτό εδώ αποτελεί τοπικό μέγιστο για την καριέρα της μπάντας.

Υπάρχουν κάποια θέματα με την παραγωγή, που ναι μεν δίνει καλό ήχο στα όργανα αλλά τα φωνητικά είναι κάπως ψηλότερα από τι θα ήθελα στη μίξη και φαίνεται σαν να δυνάμωσαν στην ένταση πολύ μια κατά τ’άλλα όχι τόσο δυνατή φωνή. Για πολύ μικρά χρονικά διαστήματα, το drummingθα μπορούσε να είναι καλύτερο, όμως σε μια γενική εικόνα ακούμε αυτό που μπορούν να κάνουν οι Profanaticaκαι το καταφέρνουν τέλεια με το “Rotting Profanation of God”. Κομμάτια όπως τα “Sacramental Cum”, “Mocked, Scourged and Shit Upon” και “Tithing Cunt” έρχονται το ένα μετά το άλλο, είναι αηδιαστικά αλλά πανέμορφα, ειδικά το τελευταίο το οποίο είχε κάποιες κιθαρογραμμές που δεν περίμενα να ακούσω και κάνουν την μπάντα να λάμπει.

Μου άρεσαν όλα τα κομμάτια στον ίδιο βαθμό, ίσως εκτός από τις αργόσυρτες στιγμές του ομότιτλου κομματιού, αλλά αυτό είναι κάτι μικρό μπροστά σε ένα ολόκληρο πόνημα που κάνει το χρόνο να περνάει πολύ γρήγορα κατά την ακρόαση. Συνολικά, οι Profanaticaδεν έχουν αλλάξει καθόλου στο “Rotting Profanation of God”, κρατάνε τις συνθετικές τους ιδέες και στίχους όπως τους ξέραμε, με μια γενικότερη βελτίωση να είναι εδώ, για όλο το συγκρότημα. Δε μπορώ να πω ότι θα βρουν νέους οπαδούς αλλά όσοι τους ακούνε θα πρέπει να το λατρέψουν. Καλώς ήρθατε στο θάνατο της μελωδίας.

4/6