Είδος: Heavy/Power/Progressive Metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Century Media Records
Έτος: 2019

Η μακρόχρονη και πολυτάραχη πορεία των Queensrÿche περιλαμβάνει μια δεκαετία με 5 τεράστια άλμπουμ που άφησαν εποχή και οδήγησαν το γκρουπ στη κορυφή και στη παγκόσμια αναγνώριση και  μια μακρά περίοδος κατακόρυφης πτώσης και πλήρους απαξίωσης, με αποτυχημένα άλμπουμ, μέχρι το αναγκαίο όπως αποδείχτηκε διαζύγιο, με τον τραγουδιστή Geoff Tate, σε μια προσπάθεια να σώσουν ότι μπορούν από το χαμένο τους γόητρο. Η αντικατάσταση του Tate με τον Tod La Torre στα φωνητικά αποδείχτηκε η καλύτερη λύση για τους Queensrÿche με μεγάλη αποδοχή από το σύνολο των φίλων του γκρουπ. Το «The Verdict» είναι το τρίτο άλμπουμ με τον Tod La Torre στα φωνητικά και όπως και στα 2 προηγούμενα, οι Queensrÿche προσπαθούν να επανέλθουν στο στυλ των πρώτων τους άλμπουμ, χρησιμοποιώντας αρκετά στοιχεία από αυτά, με προσθήκη αρκετών νέων ήχων. Η παρουσία του La Torre στα ντραμς, μετά την αποχή του Scott Rockenfield (άγνωστο αν θα επιστρέψει) χαρακτηρίζει το άλμπουμ, χωρίς όμως να υπάρχει σημαντική διαφορά στον ήχο τους, με τον La Torre να παίζει στο ίδιο στυλ, κάτι που μάλλον έγινε σκόπιμα.  Η συμμετοχή του Parker Ludgrev και του La Torre στη σύνθεση των τραγουδιών, κάνει ορατή τη διαφορά, σε ένα άλμπουμ που το μεγαλύτερο του μέρος έχει στοιχεία από τα «Empire»,»Promised Land» και «Rage for Order» σε μια πιο δυναμική προσέγγιση. Παρά τα δυναμικά ντραμς και τα εξαιρετικά φωνητικά του La Torre το «Blood of Levant» που ανοίγει το άλμπουμ, δεν ξεπερνά την μετριότητα, σε αντίθεση το «Man the Machine» που ακολουθεί εντυπωσιάζει με τον έντονο ρυθμό του και είναι ένα από τα καλύτερα του άλμπουμ. Το μπάσο του Eddie Jackson κυριαρχεί στο πολύ καλό, σκοτεινό και βαρύ «Light Years’, ένα τραγούδι έξω από τα Queensrÿche στάνταρ, που θυμίζει πολύ Nevermore και δίνει διαφορετικό χρώμα  στον ήχο του γκρουπ. Με ανατολίτικη εισαγωγή, αργό τέμπο που επιταχύνει στο ρεφραίν το «Inside Out» είναι νέα μέτριο τραγούδι, που δύσκολα του δίνεις δεύτερη ευκαιρία, όπως και το ακόμα πιο μέτριο «Propaganda Fashion». Η ημιμπαλάντα «Dark Reverie» φέρνει κάτι από «Promised Land» και φωνητικά που θυμίζουν Τate, ακούγεται ευχάριστα και αξίζει προσοχής. Οι εξαιρετικές κιθάρες του Michael Wilton και Parker Lundgren, τα υπέροχα φωνητικά του La Torre κάνουν το βαρύ και ατμοσφαιρικό «Bent» το κορυφαίο του άλμπουμ, σε μια σύνθεση που δένει τέλεια την διαφορετικότητα του «Rage for Order» με το σκοτεινό ύφος των Nevermore. Αν κάτι αξίζει στον αργό ρυθμό του  «Inner Unrest» είναι η πολύ καλή δουλειά στις κιθάρες, ενώ το επιθετικό και δυναμικό «Launder the Conscience» εντυπωσιάζει στο κλείσιμο του με την εναλλαγή  μελωδικών πλήκτρων και έντονου ρυθμού. Μελωδικό και μελαγχολικό το «Portrait» κλείνει ιδανικά το άλμπουμ, με τα καλύτερα φωνητικά του La Torre, να τα συνοδεύουν υπέροχα riff και ένα εξαιρετικό σόλο, στην καλύτερη μετά το «Bent» σύνθεση. Ξέρω ότι οι φίλοι των Queensrÿche περιμένουν να ακούσουν ξανά ένα νέο “Operation Mindcrime», «Empire», «Warning», αλλά αυτό είναι πολύ δύσκολο, γιατί έχουν αλλάξει πολλά, μεσολάβησαν δύσκολα χρόνια και το κυριότερο η απουσία του Chris De Garmo στη σύνθεση (χωρίς να υποτιμώ του υπολοίπους) κάνει το πράγμα αδύνατο. Το «The Verdict» μπορεί να μη φτάνει στο επίπεδο ενός «Empire», αλλά είναι μια αξιοπρεπής δουλειά, καλύτερη από το «condition human»και κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά, στη προσπάθεια του γκρουπ να αποκαταστήσει το όνομα των Queensrÿche, σε αντίθεση με το αντίπαλο δέος, τον Geoff Tate που κάνει ότι μπορεί για να απογοητεύει τους φίλους του πρώην συγκροτήματός του.

4/6