Είδος: Ambient Black / Death / Doom
Χώρα: Ιταλία
Εταιρεία: Sick Man Getting Sick
Έτος: 2016

Το “Dirge” αποτέλεσε μια έκπληξη στ’ αυτιά μου για τόσους πολλούς λόγους. Αφενός τα μέλη που αποτελούν το συγκρότημα, την προϊστορία αυτών, το μπλέξιμο των ειδών σε ένα εκπληκτικό αραχνοΰφαντο, οι στίχοι… όλα. Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή.

Οι Raspail μας χαιρετούν από την υπέροχη Ρώμη της Ιταλίας και το “Dirge” που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2016 αποτελεί την δεύτερη προσωπική τους δουλειά, σαφώς καλύτερη από το δισκάκι που προηγήθηκε. Οι Raspail επίσης είναι ένα λαμπρό υβρίδιο που ενώνει διάφορα είδη μουσικής, δίνοντάς μας ένα φανταστικό αποτέλεσμα που ξεπερνά τα στεγανά της μουσικής ακρόασης, καθώς ο δίσκος τους είναι μάλλον ένα ταξίδι πίσω – μπρος σε άβυσσο και άστρα. Έχουν καταφέρει να μπλέξουν ακραίες εκφάνσεις της μουσικής, όπως το Black και το Death με το Funeral Doom, τα μόνιμα ambient στοιχεία, με τα drones, το shoegaze, το noise και το post rock, σε ένα συνονθύλευμα που εκτινάσσει το είναι σου, αν παραδοθείς άνευ όρων.

Αφετέρου, οι άνθρωποι πίσω από το συγκρότημα και συγκεκριμένα η μουσική τους πορεία είναι διαπιστευτήριο ποιότητας, αφού ο Ianus στα φωνητικά, ο Israfil σε κιθάρες, μπάσα και drones και ο Zeno στο μπάσο έχουν υπηρετήσει σε συγκροτήματα όπως οι Klimt 1918, Room, View, Novembre και Psychotic Despair. Εάν έχεις λίγο ανοιχτούς ορίζοντες και έχεις ασχοληθεί με τα παραπάνω, είναι εύκολο να βρεις τους συνδετικούς αρμούς και τις ομοιότητες ανάμεσα σε αυτά τα project. Αν πάλι δεν έχεις επαφή, ποτέ δεν είναι αργά.

Στο σύνολό του είναι ένας δίσκος που δεν μου άφησε καμιά πικρία ή αρνητική σκέψη, παρά την υποτυπώδη δυσμορφία των δομών του και το γεγονός ότι δεν απευθύνεται σε μεγάλη μάζα ανθρώπων. Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του δίσκου και μεγάλο του ατού είναι η μετάβαση από το ένα κομμάτι στο άλλο. Κρατώντας σαν δεδομένο τη μεγάλη διάρκεια όλων των κομματιών, οι Raspail έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια τέτοια αλληλουχία ανάμεσα στα κομμάτια που κάνει τις μεταβάσεις ανεπαίσθητες, κάνοντας έτσι τον δίσκο μια πραγματικά έντονη εμπειρία.

Ακριβώς επειδή είναι ένας δίσκος που βασίζεται εξαιρετικά στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί για να τον καταλάβεις, είναι δώρο άδωρο να μπούμε στη διαδικασία να αναλύσουμε εξαντλητικά τα επιμέρους μέρη του. Σοφότερο είναι να εξετάσεις τον δίσκο σαν όλον, λαμβάνοντας υπόψη τα συναισθήματα που σου δημιουργεί. Άλλωστε σκοπός της μουσικής αυτή αυτός είναι, να σε κάνει να αισθανθείς αμεσότητα και να δεθείς με αυτό που ακούς και όχι να αναλύεις τα riffs και σε τι κλίμακες παίζει ο καθένας.

Το “Dirge” είναι επιβλητικό και ανάλαφρο ταυτόχρονα. Μπορεί να συνθλίψει και να σε απελευθερώσει παράλληλα. Παράγει μια ανεξήγητη ορμή, που φτάνει σε πολύ προσωπικά επίπεδα. Προσωπικά ένιωθα αόρατα χέρια και αιθέριες υπάρξεις να με τραβούν σε αβυσσαλέα κατάδυση ώστε να αναδυθώ αργότερα. Ναι μεν τα κύρια συστατικά του δίσκου είναι η καταστροφή και η κατάθλιψη και η κάθοδος, ωστόσο ο αναγεννησιακός (με την κυριολεκτική έννοια) χαρακτήρας της μουσικής των Raspail είναι αυτός που τον κάνει ξεχωριστό από τον συρφετό. Έχει την ιδιότητα να αναδεικνύει την ομορφιά μέσα από την ασχήμια, το φως μέσα από το σκοτάδι. Εκπληκτική δουλειά.

Η παραγωγή και η μίξη έγινε από τον Francesco Conte και το ίδιο το συγκρότημα στα Shelter Room Winter, ενώ το mastering ανέλαβε ο Alessandro Di Nunzio στα NGM Studios το περασμένο καλοκαίρι. Το εξώφυλλο είναι μια δημιουργία του Pierre Perichaud, με τίτλο “Business for Satan”.

Σπουδαία λεπτομέρεια για μένα αλλά και για όσους ασχολούνται με το άθλημα, είναι ότι στους στίχους στο 7ο κομμάτι του δίσκου “Ver Sacrum” έχουν προστεθεί αυτούσια κομμάτια από το “Hymn To Pan” του Aleister Crowley.