Θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός όποιος αναφέρεται στους Riot, γιατί υπάρχει κίνδυνος ακόμα και οι πιο θετικές λέξεις που θα χρησιμοποιήσει , να προσβάλλουν μια από τις θρυλικότερες μπάντες στην ιστορία του Heavy Metal! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, σε τι δεινή θέση βρίσκεται ο υπογράφων, το ρίσκο και την τεράστια ευθύνη που καλείται να αναλάβει σε ένα τόσο επικίνδυνο εγχείρημα. Δεν αναθεματίζω όμως, την στιγμή που δέχτηκα να ζήσω την επικινδυνότητα του επιχειρήματος (υπεύθυνος ο Γ. Τσέκας), αλλά αντίθετα μακαρίζω την μεγάλη τιμή που μου δίνεται (υπεύθυνος πάλι ο Γιώργος), να μπορώ εκφράσω δημόσια τον μεγάλο μου θαυμασμό, στους τεράστιους Riot.

Από την εποχή του Rock City μέχρι σήμερα, το υπέροχο μουσικό ταξίδι με τους Riot συνεχίζεται με το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον και την ίδια πρωτόγνωρη γοητεία των νεανικών “Μεταλικών” χρόνων. Είναι άξιο απορίας πως όλα αυτά τα χρόνια (38 χρόνια δεν είναι λίγα) με τις τόσες αλλαγές προσώπων και με τις τόσες δοκιμασίες που πέρασαν , οι Riot καταφέρνουν να συνθέτουν πάντα, ακόμα και μετά την μεγάλη απώλεια του Reale, σχήματα με μουσικούς, άριστα τεχνικά καταρτισμένους και να δημιουργούν μουσικά αριστουργήματα που μένουν αθάνατα στο πέρασμα του χρόνου.

Είναι λοιπόν απόλυτα φυσικό να με διακατέχει η πεποίθηση πως κάθε επόμενη συναυλία των Riot πρόκειται να είναι a priori συναρπαστική. Όσοι παρακολούθησαν την συναυλία μπορούν να επιβεβαιώσουν πως οι Riot ήταν για μια ακόμη φορά ανεπανάληπτοι και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι »αναγκάστηκαν» από το κοινό, να κλείσουν την συναυλία παίζοντας για δεύτερη φορά το “Take Me Back” .

Αστείρευτη πηγή ταλέντου, πάθους και ενέργειας πάνω στην σκηνή. Οφείλουμε να υποκλιθούμε στους Riot και για αυτήν την συναυλία αλλά και για την μεγάλη τους προσφορά στην μουσική που αγαπάμε.
Προσωπικά με συγκίνησε το γεγονός ότι έπαιξαν αρκετά κομμάτια από τους πρώτους δίσκους φέρνοντας στο προσκήνιο γλυκιές αναμνήσεις του παρελθόντος να θυμίζουν την αυθεντικότητα της απαρχής του Heavy Metal.

Εύγε στους Riot!

The show must go on…