Δύο σχεδόν χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στα σοκάκια των Λαδάδικων, η ανυπομονησία για να ζήσουμε ξανά μαγικές στιγμές είχε φθάσει σε δυσθεώρητα ύψη. Θα ξεκινήσω όμως την συγκεκριμένη ανταπόκριση με κάποιες σκέψεις που δημιουργήθηκαν πριν και μετά από αυτό που ζήσαμε με τους Riot.

Είναι αρκετά τα συγκροτήματα που αγαπούν να παίζουν στην Ελλάδα κι όχι απλά επειδή ξέρουν ότι πάντα θα έχουν κόσμο, αλλά γιατί νιώθουν την Θεσσαλονίκη κάτι σαν το δεύτερο σπίτι τους, γιατί έχουν φτιάξει εδώ φιλίες που βαστούν μέσα στον χρόνο, και εντάξει, ας μη κοροϊδευόμαστε, η νύχτα στη Θεσσαλονίκη (είτε είναι καθημερινή είτε όχι), κρύβει θησαυρούς. Ένα από αυτά τα συγκροτήματα είναι οι Riot. Και αυτό φαίνεται…

Οι Riot λοιπόν, για ακόμα μια φορά επισκέφτηκαν την πόλη μας και έκαναν ό,τι ακριβώς περιμέναμε. Ήρθαν, ισοπέδωσαν ένα μαγαζί και έφυγαν κύριοι… Από πού να τους πιάσεις; Από τις αγκαλιές και τις συζητήσεις μαζί τους έξω πριν ξεκινήσει η συναυλία; Από τις μπύρες που μοιραστήκαμε; Από την εξαιρετική τους εμφάνιση επάνω στο σανίδι, που κάθε φορά είναι και ένα κλικ καλύτερη; Από το διευρυμένο setlist και τα εξτραδάκια που πετάνε για να ευχαριστήσουν τους πάντες; Από την αγάπη τους  γι’ αυτό το κοινό, που φαίνεται στα μάτια τους που λαμποκοπάνε κάθε φορά που μας αντικρίζουν ή σε βλέπουν να χτυπιέσαι με όλη σου την ψυχή την ώρα που καταθέτουν αυτοί την δική τους στη σκηνή; Ή από τον χρόνο που αφιέρωσαν μετά το πέρας της συναυλίας για να μιλήσουν με όσους τους περίμεναν, να υπογράψουν δίσκους και merch και να γνωρίσουν νέο κόσμο, ενώ το επόμενο πρωί πετούσαν νωρίς το πρωί για τον επόμενο σταθμό στην περιοδεία τους. Άλλοι θα είχαν ήδη κουκουλωθεί στο κρεβατάκι τους φυγαδευμένοι, μη τους δει κανένας φαν και τους ζαλίσει… Ακούγομαι τρομερά ρομαντική, ίσως για κάποιους να ακούγομαι και υπερβολική, αλλά ειλικρινά, μιλάω ρεαλιστικά. Πέραν από τους Manilla Road δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο συγκρότημα που να έχει τέτοια παράδοση εδώ στη Θεσσαλονίκη. Εδώ φτάσαμε σε σημείο να καταφέρουμε τον Harry “The Tyrant” Conklin να σκάσει μύτη στο venue και να μοιραστεί τη σκηνή με τον Todd Michael Hall στα “Magic Maker” και στο “Swords And Tequila” στιγμές κατά τις οποίες νομίζω ότι επικρατούσε πλήρης παράκρουση, ζούσαμε μια Αποκάλυψη, δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω… Πόσο μάλλον από τη στιγμή που ο Conklin βγήκε με φωνή κρυστάλλινη και μας έσβησε από τον χάρτη. Απεριόριστος σεβασμός. Πραγματικά ευλογημένοι όσοι το ζήσαμε! Έχω κάνει την προσπάθεια να καταγράψω τα τραγούδια που παίχτηκαν σε συνδυασμό με το set που είδα στα πόδια του Todd, αλλά εννοείται ότι διατηρώ κάθε επιφύλαξη, ειδικά από τη μέση του set και μετά, για πολύ ΕΥΝΟΗΤΟΥΣ λόγους! Χικ!

Setlist: Victory, Armor of Light, Flight of the Warrior, Bring the Hammer Down, On Your Knees, Metal Soldiers, Fall From the Sky, 49er, Destiny, Johnny’s Back, Storming the Gates of Hell, Bloodstreets, Take Me Back, Altar of the King, Angel’s Thunder, Devil’s Reign, Magic Maker (with Harry «The Tyrant» Conklin), Heart of a Lion, Swords and Tequila (with Harry «The Tyrant» Conklin), Sign of the Crimson Storm, Outlaw, Thundersteel, Warrior, Road Racin’, Black Leather and Glittering Steel.

Και για να μην αδικήσω κανέναν, επειδή το πήρα μονότερμα και σχολίασα μόνο τους  Riot, να αναφέρω πως την βραδιά άνοιξαν οι Σερραίοι Scorcher, οι οποίοι έχοντας στην πλάτη τους τον τρίτο τους δίσκο, άνοιξαν με τον καλύτερο τρόπο την συναυλία. Γρήγορο και τεχνικό US / Power Metal (κατ’ εμέ), με πολύ ιδιαίτερα φωνητικά και solos που σου τραβούν το ενδιαφέρον κατευθείαν. Μουσικά, για όσους δεν έτυχε να τους ακούσουν μέχρι τώρα, οι Scorcher βαδίζουν επάνω σε ένα αρκετά ‘παραδοσιακό’ metal μονοπάτι, χωρίς ανούσιες τσαχπινιές και χαζο-fillers. Οι πινελιές από N.W.O.B.H.M. και κλασικών δομών Heavy Metal σε συνδυασμό με την ταχύτητα και την αληταμπουριά του US Metal έκαναν την εμφάνιση των Scorcher ιδανική για την προθέρμανση του διψασμένου λαού. Εννοείται πως τσακώνουν έξτρα βαθμουλάκι γιατί η old-school εμφάνισή τους, με σωλήνες, σφαιρόζωνα και μαλλί a la Paul Baloff, μιλάει στην καρδούλα μας.

Setlist: Ares (Warlord of Hellas), Remembrance, Harbinger of Death, Double Soul, Wired Nature, Mordor (Running Wild Cover), Nightwatch