Sanctuary w/Diviner Live in Athens @ Gagarin 205, 21.07.2017

Published:

Last Updated on 13:32 by Giorgos Tsekas

του Θάνου Σεφέρου

Η σχέση λατρείας μεταξύ του ελληνικού κοινού και των Sanctuary είναι δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη. Εξ’ου και το θρυλικό συγκρότημα από το Seattle αποφάσισε να μας επισκεφθεί φέτος για τρίτη φορά μετά την επανένωση του! Οι αφορμές των δύο προηγούμενων συναυλιών τους, το 2011 και το 2015, ήταν το reunion και η κυκλοφορία του (καταπληκτικού-και-μην-ακούσω-ότι-μοιάζει-με-Nevermore) The Year the Sun Died, αντίστοιχα. Η ονομαζόμενη “Summer Tour 2017” πραγματοποιείται αυτό τον καιρό ως μέσο προώθησης της τελευταίας τους κυκλοφορίας, Inception. Το γεγονός, όμως, ότι πρόκειται για συλλογή demos της προ-Refuge Denied εποχής και όχι για καινούργιο υλικό (άρα αποτελεί μικρότερο δέλεαρ για τους οπαδούς) σε συνδυασμό με την απουσία πολλών σε διακοπές (καθώς είμαστε στο μέσον του καλοκαιριού) είχε σαν αποτέλεσμα την μειωμένη προσέλευση του κόσμου σε σχέση με το παρελθόν.

Αυτό βέβαια δεν πτόησε ούτε τους παρευρισκόμενους, ούτε την μπάντα, η οποία μετά την σύντομη εισαγωγή Ad Vitam Aeternam, εμφανίστηκε στη σκηνή του Gagarin για το εναρκτήριο Arise and Purify. Την αρχική έκπληξη της απουσίας του εμβληματικού Jim Sheppard στο μπάσο, διαδέχονται δύο ακόμα τραγούδια από το TYTSD: Let the Serpent Follow Me και Exitium (“a song for the ladies” σύμφωνα με τον Warrel!) και είναι εμφανές πως ο ξανθομάλλης frontman βρίσκεται σε μεγάλα κέφια. Πολύ επικοινωνιακός και με έντονη διάθεση για χιούμορ, προλογίζει το κάθε κομμάτι και μας προετοιμάζει για την επικείμενη βουτιά στο παρελθόν. Die for My Sins / Seasons of Destruction / Future Tense και για 10 λεπτά βρισκόμαστε πίσω στα ’80s. Το κοινό δεν αφήνει να πέσει κάτω ούτε ένας από τους πάντα επίκαιρους στίχους του Dane και είναι προφανές ότι όλοι το διασκεδάζουν.

Το τραγούδι που εξιστορεί τις περιπέτειες της μικρής Αλίκης (αν σκέφτηκες την “εθνική σταρ” διαβάζεις λάθος περιοδικό!) και ήταν το επόμενο στο setlist, δεν πρέπει να θεωρείται διασκευή πλέον στη συνείδηση των οπαδών, αφού οι Sanctuary το έχουν κάνει 100% δικό τους. Επιστροφή για τελευταία φορά στο τρίτο τους άλμπουμ, με το (προσωπικό αγαπημένο) Question Existence Fading, η υψηλή θερμοκρασία του club “έπεσε” για λίγο με το Frozen και ο κύκλος έκλεισε με το (αγαπημένο του Wally) The Year the Sun Died. Στο σημείο εκείνο δεν ήταν δυνατόν να μην είχες αντιληφθεί το πολύ σφιχτό/καλοπροβαρισμένο παίξιμο της μπάντας όπως και το δέσιμο των παλιών με τα νέα μέλη, George Hernandez (μπάσο) και Attila Vörös (κιθάρα – γνωστό από τις περιοδείες του με Nevermore και Warrel Dane).

Το Battle Angels που ακολούθησε, σήμανε το πρώτο mosh pit της βραδιάς! The Mirror Black, Eden Lies Obscured και τα πνεύματα ηρέμησαν… μέχρι που έσκασε το Soldiers of Steel όπου όλοι προσπαθούσαν να βγάλουν τις γνωστές και λατρεμένες τσιρίδες! Μετά το Sanctuary η μπάντα αποσύρθηκε και έπειτα από λίγη παρότρυνση-χειροκρότημα επανήλθε για το μοναδικό encore του live. Το ξέραμε, το περιμέναμε και δεν απογοητευτήκαμε: TASTE REVENGE. Ξύλο, ξελαρύγγιασμα, σκηνές αλλοφροσύνης! Η συναυλία τελείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και δεν νομίζω να έμεινε κανείς παραπονεμένος.

Τελικές εντυπώσεις; Το συγκρότημα απέδωσε τα μέγιστα, ο μανιασμένος Dave Budbill χτυπούσε τα τύμπανα πιο δυνατά από drummers με τα μισά του χρόνια, ο Lenny Rutledge αποτελούσε ήρεμη δύναμη με το αρχοντικό παίξιμό του ενώ ο Warrel παραμένει ο τραγουδιστής – καλλιτέχνης – άνθρωπος που έχουμε αγαπήσει. Μπορεί οι χαμηλές να αποτελούν (πλέον) το δυνατό του σημείο, δεν φοβήθηκε όμως τα “ύψη” του παρελθόντος. Στο πρώτο μισό δεν έχασε νότα, ενώ στη συνέχεια κινήθηκε πιο συντηρητικά – με λίγα λόγια, υπερτίμιος.

Στα παραλειπόμενα, ξεχώρισε η απίστευτη ευγένεια τους κατά το interaction με τους οπαδούς, μετά το τέλος της συναυλίας (πιο πολλά “thank you” είπαν αυτοί σε εμάς, παρά εμείς σε αυτούς) καθώς και η πληροφορία, δια στόματος Lenny Rutledge, ότι σχεδιάζεται αποκατάσταση των master tapes και επίσημη κυκλοφορία του Into the Mirror Live / Black Reflections!

του Κώστα Κρανίδη

Η βραδιά ξεκίνησε με τους Έλληνες Diviner που για κάποιο λόγο ανεξήγητο και μάλλον εντελώς ελληνικό δεν τους βλέπουμε headliners (οκ δεν λέω ντε και καλά σήμερα με τους Sanctuary…καταλαβαίνετε τι λέω) αλλά σαν guests…Το Fallen Empires του 2015 είναι δισκάρα και η απόδοση του γκρουπ στην σκηνή κάθε φορά που τους βλέπω με κάνει να απορώ που δεν έχουν κάνει μεγαλύτερη επιτυχία. Πολύ καλή εμφάνιση πέτυχε εύκολα τον σκοπό που είχαν να ζεστάνει τους 350 οπαδούς του ποιοτικού μέταλ που αψήφησαν τη ζέστη και ήρθανε να δουν τους Sanctuary. Ένα εντελώς ξαφνικό προσωπικό πρόβλημα με κάνει να χάσω την υπόλοιπη συναυλία και να παραδώσω την σκυτάλη (για την ανταπόκριση) σε άλλον συνάδελφο…

Exit mobile version