Είδος: Black / Thrash Metal
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρεία: Indie Recordings
Έτος: 2017

Το “Viige Urh” είναι το πέμπτο άλμπουμ των Νορβηγών Sarke, που αναγνωρίζονται κυρίως επειδή έχουν το θρύλο Nocturno Culto, όπως και τον drummer των Tulus / Khold, Thomas Berglie (που έχει και το ψευδώνυμο “Sarke” όπως το όνομα της μπάντας). Από τον πρώτο τους δίσκο, έχουν μια καλή πορεία με αξιόλογους δίσκους, συμπεριλαμβάνοντας και το ελαφρώς υποδεέστερο “Aruagint” του 2013. Η μουσική των Sarke χαρακτηρίζεται ως black / thrash αλλά δεν είναι και ότι έχει κοινά με καθαρές μπάντες του είδους, αφού ξεχωρίζουν η φωνή του Culto και αρκετά βρώμικα riffs, μια συνταγή που ακολουθούν παντού.

Αυτό που έχουμε και δω δεν είναι διαφορετικό ούτε και δομικά από το προηγούμενο του 2016 (τριαντατέσσερα λεπτά, οκτώ κομμάτια). Ο ήχος του “Viige Urh” είναι στο απαιτούμενο καλό επίπεδο αν και οι συνθέσεις αυτές καθαυτές είναι που τιμούν το δίσκο. Και πάλι, μας προσφέρουν μια ποικιλία από όμορφες κιθαρογραμμές  γεμάτες με άμεσα, ταπεινά αλλά γαμάτα riffs και πολύ καλογραμμένα solos. Η μπάντα παίζει και πιο groovy ή προς το doom σε σημεία, όπως και αρκετά synths στο background που βοηθούν στο vibe του δίσκου.

Το πρώτο, ομότιτλο κομμάτι ξεκινά με το δικό τους, γνώριμο στυλ και παρουσιάζει και τα φοβερά synths του δίσκου. Ο,τι γίνεται στο κομμάτι είναι άρτιο, από τα φωνητικά και τις πιασάρικες κιθάρες, και το ιδιαίτερο solo. Είναι από τα γρήγορα κομμάτια και παίζουν έτσι και σε άλλα μέρη του δίσκου όπως στην εισαγωγή του “Age of Sail” ή στο μικρότερο κομμάτι “Knifehall”. Το δεύτερο έχει και μια παραπομπή στο εξώφυλλο του δίσκο, ενώ η εισαγωγική του μελωδία θυμίζει κάπως το “Vilseledda Barnasjälars Hemvist”  των Shining, αλλά μόνο για λίγο. Και τα δύο κομμάτια έχουν αρκετές πιο αργές γραμμές που γενικώς αντιπροσωπεύουν τον ήχο των Sarke.

Τα βαριά πλήκτρα στην εισαγωγή του “Dagger Entombed”, που ήταν και ένα single πριν το δίσκο και μου κίνησε το ενδιαφέρον για το δίσκο, ενώ το πιο ασυνήθιστο tempo στο “Viige Urh” είναι στο “Upir”. Άρρωστα riff παντού. Το πιο ιδιαίτερο κομμάτι του δίσκου πρέπει να είναι το “Jutul”, το οποίο ξεκινά ήσυχα αλλά σύντομα εξελίσσεται σε ένα βαρύ doom κομμάτι. Εδώ ίσως έχουμε και τα καλύτερα γυναικεία φωνητικά που θα ακούσετε φέτος. Η Lena Fløitmoen συνοδεύει τον Culto στο ρεφραίν αλλά τραγουδά και μόνη της, δείχνοντας την εξαιρετική, παντοδύναμη φωνή της που ανεβάζει το κομμάτι ένα σκαλί παραπάνω από τα υπόλοιπα.

Το τέλειο στοιχείο του “Viige Urh” είναι η φυσική αλλαγή των κομματιών, είναι πολύ καλά τοποθετημένα στη σωστή σειρά που δίνουν στο δίσκο μια ομαλή εξέλιξη, που βοηθάει αρκετά στο να δημιουργήσει κανείς θετική άποψη. Η ικανότητα της μπάντας να χτίζει ένα κομμάτι προεκτείνεται και σε όλο το δίσκο και κάτι τέτοιο είναι ένδειξη ποιοτικών συγκροτημάτων εκεί έξω. Η ολότητα του δίσκου αξίζει και δεν υπάρχουν τόσα μειονεκτήματα, εκτός ίσως από το έκτο κομμάτι “Punishment to Confession”, το μόνο που μου άρεσε λιγότερο κυρίως λόγω του narrating και της έλλειψης δραστηριότητας, παρόλο που είχε κι αυτό το ίδιο καλές μελωδίες στη μέση.

Οι Sarke είναι δυνατοί μουσικοί και δε στοχεύουν σε υπερβολικά περίπλοκο δίσκο. Αντιθέτως, τα πάνε πολύ καλά με το συνθετικό κομμάτι και γι’αυτό το υλικό τους είναι σε τέτοιο επίπεδο. Το “Viige Urh” είναι από τους δίσκους τους που θα ξανακούσω, κάτι που δεν ήταν δεδομένο με προηγούμενες κυκλοφορίες. Νιώθεις λες και είναι τελείως άνετοι δημιουργικά σε αυτό το project, ό,τι άκουσα προτείνεται ανεπιφύλακτα.

4,5/6