22.3 C
Athens

Saxon – Hell, Fire and Damnation

Published:

Last Updated on 13:05 by Giorgos Tsekas

Είδος: Heavy Metal
Χώρα: Μ. Βρετανία
Εταιρία: Silver Lining Music Ltd
Έτος: 2024

Το μεγάλο στοίχημα των Saxon δεν ήταν να γράψουν ένα φοβερό άλμπουμ, το ξέρουμε εδώ και δεκαετίες ότι μπορούν. Το ζήτημα ήταν να μας κάνουν να το ακούσουμε και να μην το προσπεράσουμε, ως μία ακόμη έντιμη προσπάθεια. Το “Hell, Fire and Damnation”, όχι μόνο το καταφέρνει με χαρακτηριστική άνεση, αλλά δίνει και μια γερή κλωτσιά στον κώλο σε όποιον τολμήσει να τους ξεγράψει ως τελειωμένους! Είναι πραγματικά αδιανόητο ότι οι γερόλυκοι από το Μπάρνσλεϊ, παίζουν με τέτοια ενέργεια και πάθος μετά από σχεδόν μισό αιώνα καριέρας. Το μυστικό της ανανέωσης στο “Hell, Fire and Damnation” είναι φυσικά η παρουσία του Brian Tatler (θρυλικός κιθαρίστας και συνθέτης των Diamond Head), ο οποίος καθιστά πλέον τους Saxon την… εθνική NWOBHM, μια μικτή ομάδα θρύλων της βρετανικής σκηνής. Ο Tatler συνεισφέρει σε τρεις συνθέσεις – δυναμίτες (Hell, Fire and Damnation/Madame Guillotine/1066) και φαίνεται να έχει δέσει απολύτως με την υπόλοιπη σύνθεση. Η προσέγγιση του είναι ακραιφνώς μεταλλική, με το ξερό αλλά πολύ μελωδικό παίξιμο του και δίνει στους Saxon την ώθηση που χρειάζονταν για να φτάσουν το εξαιρετικό Carpe Diem και κατά την ταπεινή μου άποψη, να το ξεπεράσουν. Με συνοπτικές διαδικασίες, λοιπόν, το νέο άλμπουμ μπαίνει στην ίδια συνομοταξία με το “Lionheart” και το “Power and the Glory”, δηλαδή τα άλμπουμ που βρίσκονται ένα σκαλί κάτω από τα αριστουργήματα τους. Το “Hell, Fire and Damnation” δείχνει πάνω από όλα ένα συγκρότημα το οποίο κάθισε να δουλέψει σκληρά για να κάνει κάθε τραγούδι ξεχωριστό, εξασφαλίζοντας την απαραίτητη
ποικιλία και το στοιχείο του απροσδόκητου που θα τραβήξει και πάλι το ενδιαφέρον, όχι μόνο του πιστού οπαδού, αλλά και του πιο περιστασιακού μεταλ και ροκ ακροατή. Με τον αέρα του φαβορί από τα αποδυτήρια, ο αγέραστος Biff και η παρέα του ξέρει τι θέλει να πει και το λέει με αποφασιστικότητα. Η επική εισαγωγή δίνει τον τόνο σε ένα νέο, φρέσκο και πιο σκοτεινό πρόσωπο των Saxon που κυριολεκτικά πατάει το πόδι στο γκάζι στο ομώνυμο, εναρκτήριο κομμάτι και δεν ρίχνει την ταχύτητα ως το Super Charger που κλείνει το δίσκο. Δίχως υπερβολή του ομώνυμου “Hell, Fire and Damnation” μας ταξιδεύει πίσω στην εποχή του “Crusader” μέσα από το σκοτεινό, πεζοδρομιακό ύφος του “Unleash the Beast”. Ο ήχος είναι φουσκωμένος, φορτωμένος και βαρύς, οι συνθέσεις άκρως καλοδουλεμένες για να δώσουν φρεσκάδα στο γνωστό μοτίβο “riff, κορώνα, ρεφραίν, σόλο” και ήδη από το “Madame Guillotine” αρχίζουν οι εκπλήξεις. Το δεύτερο τραγούδι που συνεισφέρει ο Tatler θα μπορούσε, κυριολεκτικά, να βρίσκεται σε άλμπουμ των Megadeth εποχής Countdown to Extinction! Μελωδικό και ενεργητικό ταυτόχρονα, καρφώνεται απευθείας στο μυαλό ως ένα από τα πιο ξεχωριστά τραγούδια των Saxon των τελευταίων δεκαετιών. Το διπλό χτύπημα του δολοφονικού “Fire and Steel” και του πιο τυπικού αλλά απολύτως πιασάρικου “There is something in Roswell”, κλείνει την πρώτη πλευρά, με τις καλύτερες εντυπώσεις. Όμως, το μεγαλύτερο κόλπο του “Hell, Fire and Damnation” είναι ότι στη δεύτερη πλευρά… απογειώνεται! Εκεί που περιμένεις ότι οι ταχύτητα και η ποιότητα θα κυμανθεί στα γνωστά επίπεδα, ακριβώς τότε οι αιώνιοι Βρετανοί σε πιάνουν στον ύπνο και με πρωτοφανή λύσσα κερδίζουν την προσοχή σου. Τα “Kubla Khan and the merchant of Venice” & “Pirates of the Airwaves” , “1066” και το “Witches of Salem” κυριολεκτικά παίρνουν κεφάλια. Χωρίς ανάσα, το ένα riff διαδέχεται το άλλο, τα ατμοσφαιρικά περάσματα δίνουν τον τόνο, οι μελωδίες χτυπούν με τη μία στο θυμικό μας και ο γράφων, καταβάλει μεγάλη προσπάθεια να θυμηθεί άλλο άλμπουμ, κλασσικού heavy metal με τέτοιο φλογισμένο σερί. Στη συνέχεια, ακούστε το ζόρικο, οριακά death metal ριφ στο “Witches of Salem”, σας προκαλώ. Οι Saxon δεν έκαναν άλλο ένα τυπικό άλμπουμ, αντιθέτως, ανανέωσαν τη σύνθεση τους και φρέσκαραν τη δοκιμασμένη συνταγή. Λάδωσαν καλά τις μηχανές τους, ούρλιαξαν στον ουρανό σαν χουλιγκάνοι και βγήκαν παγανιά, με την ορμή και τη δραματικότητα μιας τελευταίας παράστασης και μας πήραν τα κεφάλια.

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img