Είδος:Black Metal
Χώρα: Ελβετία
Εταιρεία: Prosthetic Records
Έτος: 2019

Με σταθερά αυξανόμενη δημοτικότητα την τελευταία δεκαετία, οι Schammasch  έχουν στη δισκογραφία τους δύο πολυσυζητημένα άλμπουμ, ειδικά το ‘Triangle’ του 2016, τo οποίo έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τον τύπο, μάλιστα. Η αποφασιστική και φιλόδοξη φύση της μπάντας εφιστά την προσοχή των ακροατών πέραν του black metal, εξασφαλίζοντας τους ένα αξιέπαινο κομμάτι της σκηνής με τη μουσική τους και την εξέλιξή τους τα τελευταία χρόνια. Μιλώντας για τον εαυτό μου, ποτέ δεν ήμουν κολλημένος με κάτι από το προηγούμενό τους υλικό, παρόλα αυτά το συγκεκριμένο έπεσε της αντίληψής μου.

Η νέα δουλειά με τίτλο ‘Hearts of No Light’ είναι μία ώρα και επτά λεπτά, δεδομένου ότι δεν ντράπηκαν ήδη από το προηγούμενο άλμπουμ να δημιουργήσουν μια μεγάλης διάρκειας κυκλοφορία. Ενώ το ‘Triangle’ ήταν ένα ταξίδι σε τρία μέρη, το ‘Hearts of No Light’ έχει μια σύνθεση σημαντικά μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα (το τελευταίο κομμάτι), η οποία ωθεί όλη τη διάρκειά της σε αυτό το σημείο. Η παραγωγή είναι καθαρή και πλάθει μια δυναμική ατμόσφαιρα, ακριβώς από το εισαγωγικό, τρομερά βελτιωμένο «Winds that Pierce the Silence», στο πιάνο. Στη συνέχεια, ακολουθεί μια τρομερή στιγμή στο δίσκο, η οποία είναι το λαμπρό «Ego Sum Omega».

Όλες οι κακόβουλες κιθαριστικές μελωδίες, τα βαριά φωνητικά, η συνθετική μαεστρία της μπάντας, εκτυλίσσονται και καταλαμβάνουν το χώρο. Η μουσικότητα είναι επί τούτου, παραδίδοντας ενδιαφέροντα και βρώμικα riffs, συνθέτοντας ένα συγκεκριμένο, χαοτικό (συν)αίσθημα που χαρακτηρίζει και το υπόλοιπο άλμπουμ, τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος του. Τα πλήκτρα διατηρούνται σε χρήση σε όλη τη διάρκεια, πάνω από διαφορετικές μελωδίες. Ο συναρπαστικός ήχος των Schammasch και η όχι εντελώς παραδοσιακή παλέτα τους, τους κάνει πολύ ενδιαφέρον σαν άκουσμα, όπως και το ότι ο δίσκος έχει κάποια highlights καθ’όλη τη διάρκειά του .

Κάποιοι πειραματισμοί πιάνουν τόπο στο άλμπουμ, καθώς φαίνεται και στο συνδετικό κομμάτι «A Bridge Ablaze», στο οποίω απολαμβάνω ιδιαίτερα τη χρήση του πιάνου, με μια πιο μοντέρνα percussion προσέγγιση, κάτι που θα έβγαζε νόημα ακόμη και σε ένα πιο σκοτεινό, απ’ ότι συνηθίζεται, trip-hop συγκρότημα. Από την άλλη, υπάρχει ένα παράξενο μέρος στο «I Burn Within You», με τα ξέφρενα φωνητικά και τα ασταθή πλήκτρα, το οποίο ακούγεται σαν ο ακροατής να εισέρχεται σε μια ακουστική σκουληκότρυπα ή σε δίσκο των Carach Angren. Σκεπτόμενος όλη την ατμόσφαιρα που χτίζει το υπόλοιπο του άλμπουμ, μου φάνηκε πως το σημείο αυτό ήταν πολύ εκτός τόπου και χρόνου, ακόμα και αν το δεύτερο μέρος του είναι τουλάχιστον solid.

Τα πράγμα στρώνει με το «A Paradigm Of Beauty», το οποίο έχει πεντακάθαρα φωνητικά που σα να ήρθαν από μια παθιασμένη hard rock / post-punk μπάντα, μιας άλλης εποχής. Οι Schammasch φαίνονται ελεύθεροι να jamάρουν στο εν λόγω κομμάτι, πατώντας σε πιο ψυχεδελο-ροκ ιδέες, πριν επιστρέψουν αποτελειωτικά στο «Katabasis». Αρκετά ευχάριστη η ακρόαση του τελευταίου, καθώς και ο συνδυασμός και χρήση στοιχείων από διαφορετικά υπόβαθρα. Το δεκαπεντάλεπτο κλείσιμο «Innermost, Lowermost Abyss» είναι σχεδόν τελετουργικό, και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως dark ambient outro του ‘Hearts of No Light’, που, επίσης, δικαιολογεί τον τίτλο του άλμπουμ.

Είναι λογικό από μέρος του κοινού να έχει θαυμασμό για αυτή τη μπάντα, και ακούγοντας  το ‘Hearts of No Light’, σίγουρα δεν είναι ένας μέτριος δίσκος. Είναι μια πολυεπίπεδη και προκλητική κυκλοφορία, αλλά για μένα δεν ήταν άψογη. Κάποιες ανασχετικές στιγμές όπως τα «Qadmon’s Heir» ή «Rays Like Razors»  ήταν μάλλον περιττές, το «I Burn Within You» ήταν ταραχώδες, αλλά γενικότερα μιλάμε για έναν πολύ καλό δίσκο που εξελίσσεται και έχει πολλά για να εξερευνήσετε. Οι Schammasch δεν απογοήτευσαν, και αυτό προέρχεται από κάποιον που δεν είναι και ολόψυχος οπαδός του συγκροτήματος.