37.1 C
Athens

Sepultura – Machine Messiah

Published:

Last Updated on 13:00 by Lilliana Tseka

Είδος: Progressive Thrash
Χώρα: Βραζιλία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2017

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το κληροδότημα των Sepulturaστον μεταλλικό μας κόσμο, είναι πρωτοπόροι στην ακραία μουσική και έχουν υπάρξει κορυφαίο θρας συγκρότημα για χρόνια. Μετά την αποχώρηση του Max Cavalera το 1996 και στη συνέχεια του αδερφού του, Igor, το 2006, είναι ένα διαφορετικό συγκρότημα, όχι τόσο επιτυχημένο, αλλά με διακριτή πορεία. Και εφόσον ο AndreasKisserπαραμένει η συνθετική δύναμη, αυτό και μόνο εγγυάται το ενδιαφέρον μου για οτιδήποτε κυκλοφορούν αυτοί οι θρύλοι.

Ε, λοιπόν, αυτή τη φορά μας την έφεραν. Απ΄ άκρη σε άκρη το άλμπουμ διαπνέεται από μια αύρα αλλαγής και προόδου, εκτός ίσως από το “I Am The Εnemy” που είναι ένα κλασικό γρήγορο κομμάτια της περιόδου με τον Green, σίγουρα όχι κακό, απλά όχι και κάτι το ιδιαίτερο ή κάτι το καινούριο. Το “Machine Messiah”, το κομμάτι, ξεκινάει αργά και με σκοτεινή ατμόσφαιρα, πολύ καλά δομημένο και με φοβερά σόλο, αλλά το σημαντικότερο, με φρέσκο αέρα. Ένας αέρας που συνεχίζει να φυσά μέχρι το τέλος με ριφάκια όλων των ειδών, ασυνηθίστες δομές κομματιών και μια φοβερή ερμηνεία από τον Derrick Green που ισορροπεί άψογα μεταξύ επιθετικότητας και σαγήνης. Σίγουρα μπορείτε να ακούσετε κάποια τυπικά μπρέικνταουν ριφ, στο “Phantom Self” για παράδειγμα, το οποίο επιλέχτηκε να είναι και το βίντεο κλιπ του δίσκου. Αλλά εκτός από κάποια ελάχιστα σημεία σαν κι αυτό, το άλμπουμ με εξέπληξε με κάθε κομμάτι και με το φάσμα του ήχου και των στοιχείων που διαθέτει, στα οποία συνυπάρχουν οι Dream Theater με τους Aluk Todolo και τους Messhugah (δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτά τα ονόματα σε κριτική των Sepultura), μαζί με κάποιες κλασικές γέφυρες και μελωδίες σήμα κατατεθέν για το συγκρότημα. Κι αυτή η καινούρια προσέγγιση είναι εξαιρετική ακριβώς γιατί αποδρά από οτιδήποτε έχει κάνει το συγκρότημα στο παρελθόν. Το “DanteXXI” και το “A-Lex” μπορεί να ήταν επίσης σκοτεινά και ανά σημεία κάπως διαφορετικά από τα συνηθισμένα, αλλά εδώ μιλάμε για προγκρέσιβ έκπληξη τεραστίων διαστάσεων, την οποία απόλαυσα και με το παραπάνω. Ριφ, σόλο, θέματα στα ντραμς, συμφωνικά περάσματα, τα πάντα συμβάλλουν στην περιπλόκοτητα ενός δίσκου που όσο πιο πολύ τον ακούς, τόσο περισσότερο σε κερδίζει.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον Eloy Casagrande, ο οποίος είναι πραγματικά αυτός που κάνει τη διαφορά στο συγκρότημα. Το παιδί θαύμα έχει μεγαλώσει για τα καλά και οδηγεί τους Sepulturaμε το ιδιοφυές και αλάνθαστο παίξιμό του, καθώς και με την κτηνώδη δύναμή του. Από την άλλη, ο Kisserέχει ακονίσει το ταλέντο του ακόμα περισσότερο και παραδίδει μαθήματα κιθάρας από κάθε άποψη. Η παραγωγή του JensBorgenείναι καθαρή όπως θα ταίριαζε στις συγκεκριμένες συνθέσεις και ό,τι αυτές περιέχουν χωρίς να στερεί από το συγκρότημα τη δυναμική του. Το εξώφυλο είναι ένα πολύχρωμο έργο τέχνης, μια εκμοντερνισμένη εκδοχή του “Arise” θα μπορούσε να πει κανείς και εικονοποιεί με επιτυχία το κόνσεπτ της σύγχρονης αυτοματοποιημένης δυστοπίας που θέλουν να εκφράσουν οι Sepulturaμε τους στίχους τους.

Είμαι σίγουρος ότι έχω ακούσει προσεκτικά όλους τους μετά Cavalera εποχής δίσκους, αλλά κανένας δεν είχε την ποικιλία και την αποτελεσματικότητα του “Machine Messiah”, οπότε δεν διστάζω να πω πως αυτός είναι ο καλύτερός τους δίσκος εδώ και 20 χρόνια. Είμαι εντυπωσιασμένος και χαρούμενος συνάμα που οι ήρωές μου ακόμα ροκάρουν, με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο από αυτόν που μας είχαν συνηθίσει, αλλά πολύ καλύτερο από το να αναμασούν ή να προσπαθούν να αναβιώσουν το θρυλικό τους παρελθόν που έχει παρέλθει προ πολλού.

4,5/6

AstralKannibal
AstralKannibal
Kannibalizing The Astral Plane

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img