Είδος: Thrash/Groove
Χώρα: Βραζιλία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2020

Είτε πείτε ναι είτε όχι, αν απαντήσετε στο ερώτημα «Επέστρεψαν οι Sepultura;» είναι σαν να παραδέχτηκατε ότι δεν ήταν για (πολύ ή λίγο δεν έχει τόση σημασία)  καιρό εδώ … Έτσι, το θέμα ουσιαστικά είναι αν εσάς προσωπικά, σας ενδιαφέρει το νέο άλμπουμ, όχι εάν οι Seps επιστρέψουν με αυτό, γιατί στην ουσία ήταν πάντα εδώ, ακόμη και μετά το σοκ και την διάλυση του 1996, προσπαθώντας αρχικά να επιβιώσουν, κατόπιν προσπαθώντας να εξερευνήσουν νέες κατευθύνσεις και τώρα να αντιμετωπίσουν ένα ακόμα σταυροδρόμι στη μακρά σταδιοδρομία τους. Τα τρία πρώτα κομμάτια που ανοίγουν τον δίσκο “Isolation”, “Means To An End” και  “Last Time” είναι σαν μια σιδερένια γροθιά ενστικτώδους thrash με αγριεμένα τύμπανα και τα κοφτερές κιθάρες. Ο Andreas Kisser προσφέρει τόνους λαμπρών riff εδώ. Υπενθυμίζοντάς μας την χρυσή περίοδο εποχής Beneath the Remains/Arise της μπάντας. Μετά το άλμπουμ γίνεται λίγο διαφορετικό. Στην πραγματικότητα είναι σαν να έχουμε δύο διαφορετικά άλμπουμ: Το πρώτο Thrash μέρος που είναι άγριο και επιθετικό και ένα δεύτερο Progressive μέρος που είναι  (προφανώς)  πιο πειραματικό. Υπάρχει μια συνειδητή επιστροφή στα χρόνια του Roots με τα tribal κρουστά που κυριαρχούν στα εξαιρετικά τραγούδια «Capital Enslavement» και «Raging Void» που η groovy  τους φύση βοηθά τον Eloy Casagrande να λάμψει και μας κάνει να μην νοσταλγούμε τόσο τον Igor Cavalera. Στην συνέχεια το άλμπουμ ακούγεται μάλλον κινηματογραφικό, καθώς το «Guardians of the Earth» είναι ένα μείγμα συμφωνικού metal -λες και ακούω Dimmu Borgir- και ενός ένα Thrash τραγουδιού, πριν φτάσουμε στο instrumental “The Pentagram”. Η μουσική κατεύθυνση αλλάζει ξανά και ξανά (πολύ πειραματική για να είμαι ειλικρινής για το γούστο μου) μέχρι το τέλος του άλμπουμ με: το «Autem» (που ταιριάζει καλύτερα στο πρώτο μέρος του άλμπουμ), «Agony of Defeat» και τελικά στο μινιμαλιστικό «Fear, Pain, Chaos, Suffering». Ο Paulo Jr. είναι πάντα σταθερός και μπορείτε να τον ξαναεμπιστευτείτε, ενώ ο Kisser είναι πραγματικά on fire, ο Derrick Green στην καλύτερη του απόδοση ποτέ με το συγκρότημα και παραταύτα  ο Casagrande είναι ο άσσος στο μανίκι της μπάντας για αυτό το δίσκο, καθώς είναι απλά εκπληκτικός. Ένα πραγματικά ωραίο άλμπουμ που έχει τις στιγμές του, αλλά σίγουρα δεν είναι το νέο Arise ή το Chaos A.D. part 2 ή κάτι τέτοιο …