Είδος: Heavy/ Speed
Χώρα: Καναδάς
Εταιρεία: Atomic Fire
Έτος: 2022

Πίσω στο 2013, όταν η τρέλα με το NWOTHM ήταν στο ζενίθ της, με αφορμή κυκλοφορίες σαν το “Death by Fire” των Enforcer, το “Burning Fortune” (2011) των Cauldron και το “Head of the Pack” των Καναδών Skull Fist, το playlist μου αποτελούνταν από παρεμφερή συγκροτήματα που ξεκινούσαν δειλά δειλά για αυτό το μουσικό τους ταξίδι για την “αναγέννηση του heavy metal”. Στην κορυφή των προτιμήσεών μου βρέθηκαν αυτομάτως οι Skull Fist, οι οποίοι έως τότε είχαν κυκλοφορήσει μόνο το ΕΡ “Heavier Than Metal” το 2010, και αμέσως μετά το προαναφερθέν “Ηead of the Pack”. Το shredding του Zach, τα high pitched vocals και η όλη αλήτικη θεματολογία με αναφορές στο skate και στην νοσταλγία μας εποχής που δεν ζήσαμε ποτέ, έφεραν τη μπάντα στις top 10 μου όλων των εποχών. Μέσα στα ενεργά τους χρόνια, οι Skull Fist έχουν ταλαιπωρηθεί τόσο από εσωτερικά όσο και πιο “δημόσια” προβλήματα – αλλαγές στο lineup, με αποκορύφωμα την ξαφνική αποχώρηση του ίδιου του Zach από τη μπάντα μετά την περιοδεία για το “Chasing the Dream”, προβλήματα υγείας στις φωνητικές του χορδές που τον ταλαιπώρησαν για χρόνια, “άτυπες” κόντρες με άλλα μεγαθήρια της φάσης. Μέσα σε όλα αυτά όμως, το όραμα “Skull Fist” πήγαινε πάντα προς τα μπροστά. Έτσι, τέσσερα χρόνια μετά από ένα μέτριο “΅Way of the Road” του 2018, έχουμε την μεγαλειώδη επιστροφή των Καναδών στη δισκογραφία μέσω της Atomic Fire Records. Το “Paid in Full” έχει ένα νοσταλγικό vibe, που ταξιδεύει τους οπαδούς μια δεκαετία πίσω. Ομολογουμένως, οι μπάντες που τότε είχαν εμφανιστεί και έκαναν παπάδες σε μεγάλα festival με δίσκους που προμήνυαν την στροφή στο παραδοσιακό μέταλ, το spandex, τις σφαίρες και τα σκισμένα jean σωλήνα με aiforce, άρχισαν να χωλαίνουν σημαντικά. Κάποιες εξαφανίστηκαν, κάποιες αποπειράθηκαν ανεπιτυχώς να δισκογραφήσουν ξανά, κάποιες έμειναν σταθερά καλές. Το “Paid In Full” φέρνει μουσικά πάρα πολύ στο “Chasing the Dream” και το “Head of the Pack”, ενώ περιλαμβάνει και δυο επανηχογραφήσεις από το πρώτο ΕΡ, τόσο για το ομώνυμο κομμάτι, όσο και για το προσωπικό μου αγαπημένο “Blackout”. Shredding, αλητείες, φωνητικά αρκετά solid κάτι που μου δείχνει πως ο Zach έχει αναρρώσει πλήρως και γενικά μια ωδή προς την εφηβεία γεννηθήκαμε μέσα στο ’90 και ακούμε αυτή heavy metal. Bέβαια, να πούμε πως μετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια, δεν περίμενα να δω δυο επανηχογραφήσεις, αλλά να μου πεις, όλο το πρώτο ΕΡ έχει επανηχογραφηθεί και κυκλοφορήσει στα δυο πρώτα τους άλμπουμ. Όπως και να’ χει, τον τοποθετώ άμεσα στους δίσκους της χρονιάς και περιμένω επιτέλους τους Skull Fist να ξαναπεράσουν από τη χώρα μας με αυτόν τον δίσκο στον σάκο.