Είδος: Thrash Metal
Xώρα: Γερμανία
Εταιρία:SPV/Steamhammer
Έτος:2014

Είσαι το κάτι άλλο, είσαι το κάτι άλλο, είσαι το «Α» της ζωής μου το μεγάλο. Θείο Τοm εσύ και μόνο εσύ είσαι η σημαία του Thrash ,ο μπροστάρης του, ο ηγέτης της καλύτερης, πιο ακραίας και χυδαίας μπάντας του ύφους. Όχι δεν είναι άποψη, είναι η αλήθεια! Εσύ είσαι αυτός που ο χειρότερος δίσκος σου είναι απλά OK και ο καλύτερος σου είναι ο καλύτερος του ύφους. Και συνεχίζεις να κάνεις αυτό που ξέρεις . Λατρεύω το ότι φέρεσαι, εσύ και η μπάντα σου, σπάταλα στα decibel. Λατρεύω το πόσο άνετα βγαίνεις πρώτος ακόμη στον άτυπο αγώνα καφρίλας αλλά θείο Tom οι καιροί αλλάξανε. Ένα EP με τρία παλιά live τεμάχια και ένα καινούριο τι νόημα έχει σε μια εποχή που η μουσική δυστυχώς είναι «κλικ», «download», «play»? Θα γίνει συλλεκτικό? Οκ, «πάω πάσο» που λέει και ο Χριστοδουλόπουλος αλλά ρε θείο δεν γινόταν να έχεις τουλάχιστον άλλα δύο καινούρια? Τέσπα.

Το ομώνυμο κομμάτι θα μπορούσε να είναι Ο ύμνος αν είχε διαφορετικό ρεφρέν. Ριφφ, verse και γέφυρα απλά σκοτώνουν. Θείος Tom σε μεγάλα ερμηνευτικά κέφια με την χαρακτηριστική «ο Λουτσιάνο από την κόλαση» φλωροκτόνα φωνή του να καθηλώνει για μία ακόμη φορά με τον απόλυτο σαρκασμό τόνο και ύφος «εγώ είμαι το thrash, εσείς είστε ότι θέλω εγώ και όποτε το θέλω εγώ». Το lead μέρος είναι ΓΑΜΆΤΟ, σχεδόν τόσο καλό όσο τα ορχηστρικά που βρίσκονται στον δίσκο «τα μεράκια του Μπουρνέλη» αλλά το ρεφρέν δεν με τρέλανε και πολύ. Τα υπόλοιπα κομμάτια, από το πιο πρόσφατο Stigmatised μέχρι το πιο παλιό ακάθιστο ύμνο The Saw Is The Law (με καραμπασιματάρα Surfing Bird, γιατί είσαι ΚΑΙ ΧΟΥΜΟΡΊΣΤΑΣ θείο Tom) είναι τεμάχια τα οποία προκαλούν «μεράκια» στα live και διάθεση για ευγενή «αθλητισμό» (παρακαλώ, πρώτα εσείς stagediving και μετά εγώ). Στη σούμα του είναι μια καλή κυκλοφορία αλλά πέραν του Sacred Warpath δεν ξέρω πιο είναι ακριβώς το νόημα της. Και κατά την άποψη μου ένα καινούριο κομμάτι και 3 παλιά (κομματάρες δεν λέω αλλά παλιά) δεν μπορούν να πάρουν παραπάνω από

4/6