Είδος: Melodic Metalcore
Χώρα: Ολλανδία
Εταιρεία : Self-Released
Έτος : 2014

Ο δίσκος “The Dying Light” ξεχωρίζει για τις πολλές ιδιαιτερότητες που τον χαρακτηρίζουν. Καταρχάς, έχουμε να κάνουμε με μία μπάντα από την Ολλανδία, η οποία παίζει melodic metalcore, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο. Έπειτα, οι Soulnerve είναι (προς το παρόν) με μία one man band, καθώς ο κύριος Stephan Brus χειρίζεται την κιθάρα, το μπάσο, τα ντραμς, ενώ υπογράφει και όλες τις συνθέσεις. Και όχι μόνο παίζει όλα τα παραπάνω, αλλά είναι και πολύ καλός. Στα φωνητικά έχει τη βοήθεια του Kevin Klaassen (Scar7) και του Koen Vroom (Ashes of Many). Τέλος, περίεργο βρίσκω το γεγονός ότι η μπάντα δεν έχει κυκλοφορήσει το δίσκο από κάποια εταιρεία, καθώς αφενός στη «γειτονιά» τους δραστηριοποιούνται πολλές δισκογραφικές, αφετέρου η ποιότητά τους, πιστεύω, πως θα έπρεπε να έχει προσελκύσει κάποια από αυτές.

Η μουσική της μπάντας είναι μία μίξη αμερικάνικου Metalcore με New Thrash και Göthenburg metal. Εντάξει, η κύρια επιρροή τους είναι αμερικάνικες μπάντες του είδους (Killswitch Engage, Trivium, As I Lay Dying) απλά λόγω εντοπιότητας, μάλλον, συναντάμε και αρκετά στοιχεία Σκανδιναβικών συγκροτημάτων. Η παραγωγή του δίσκου είναι πολύ προσεγμένη και ο ήχος αγγίζει άνετα τα στάνταρ του είδους. Η μελωδία είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά τους. Η μπάντα έχει επενδύσει ένα μεγάλο μέρος του συνθετικού της οίστρου για τη δημιουργία μελωδικών lead που συνοδεύουν τη rhythm κιθάρα. Δε λείπει βέβαια και η επιθετικότητα. Τα κοφτά thrashy riff κάνουν ανά τακτά διαστήματα την εμφάνισή τους, είτε σε γρήγορους είτε σε μεσαίους ρυθμούς. Ιδιαίτερα όμορφα είναι τα σόλο στην κιθάρα, ενώ αξίζει να αναφερθεί η συμμετοχή του Μάριου Ηλιόπουλου (Nightrage) στη lead κιθάρα στο κομμάτι “Scavengers”. Τα φωνητικά βρίσκονται επίσης στην ίδια λογική των ίσων αποστάσεων από την επιθετικότητα και τη μελωδία, με συνέπεια τα harsh να διαδέχονται συνεχώς τα clean ή και να συνυπάρχουν σε έναν άγριο «χορό». Η συνεργασία με δύο τραγουδιστές δίνει εξάλλου αυτή τη δυνατότητα. Το παίξιμο στα ντραμς και το μπάσο είναι τεχνικότατο, οριστικοποιώντας τη διαπίστωση ότι ο Stephan Brus είναι αν μη τι άλλο φοβερός μουσικός.

Το επίπεδο των συνθέσεων είναι υψηλότατο. Η μπάντα επιλέγει το δρόμο της πολυπλοκότητας και αποφεύγει να γράψει απλά, πιασάρικα τραγούδια. Η τεχνική κατάρτιση του Brus κάνει την επιλογή αυτή να μοιάζει επιβεβλημένη. Προσωπικά, πάντως, δε θα χαλιόμουν με ένα-δύο πιο ευκολομνημόνευτα ρεφρέν. Ο δίσκος απαιτεί το χρόνο του και κάποιες ακροάσεις για να πάρει μπροστά, αλλά το αποτέλεσμα θα αποζημιώσει τους οπαδούς του είδους, οι οποίοι πρέπει να τσεκάρουν το “The Dying Light” άμεσα.

4.5/6