Καθώς ο Dave Mustaine ετοιμάζεται να οδηγήσει τους Megadeth προς το ηλιοβασίλεμα, η ιστορία επιστρέφει εκεί όπου όλα ξεκίνησαν· σε μια εποχή όπου ο θυμός, η φιλοδοξία και η ανάγκη για δικαίωση μετατράπηκαν σε καύσιμο για ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα στην ιστορία του thrash metal. Από τα πρώτα υπόγεια clubs μέχρι τα εξώφυλλα των μουσικών εντύπων και τα sold out venues του κόσμου, οι Megadeth δεν υπήρξαν απλώς μια μπάντα· αποτέλεσαν ένα μουσικό μανιφέστο γεμάτο τεχνική αρτιότητα, πολιτική αιχμή και αδυσώπητη ένταση. Αυτή είναι η διαδρομή τους, album προς album, κιθαρίστα προς κιθαρίστα, μέσα από τη δισκογραφία που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή του metal.
Μπορεί κανείς να πει πολλά για τον MegaDave και για τη διαρκή σκιά της αποχώρησής του από τους Metallica, όμως η αλήθεια είναι πως το “Killing Is My Business… and Business Is Good!” του 1985 γεννήθηκε ακριβώς μέσα από αυτή τη φωτιά. Πικραμένος αλλά αποφασισμένος, ο Dave Mustaine επέστρεψε με ένα όραμα απόλυτα δικό του. Μαζί με τον μπασίστα David Ellefson ίδρυσαν τους Megadeth το 1983, δημιουργώντας ένα συγκρότημα που δεν θα λειτουργούσε ως απάντηση στο παρελθόν, αλλά ως ηχητική επίθεση προς το μέλλον. Τα πρώτα τραγούδια των Megadeth ήταν κοφτερά, κοινωνικά φορτισμένα και μουσικά πολύ πιο ώριμα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα νεοσύστατο thrash σχήμα. Ο Mustaine έδειξε από νωρίς πως στόχος του δεν ήταν απλώς να υπηρετήσει το είδος που βοήθησε να γεννηθεί, αλλά να το εξελίξει. Τα riffs ήταν ανελέητα, οι δομές πολύπλοκες και η ατμόσφαιρα διαποτισμένη από έναν σχεδόν αστικό κυνισμό. Το ντεμπούτο τους μπορεί να μην μπήκε στο Billboard 200, όμως απέκτησε αμέσως φανατικό κοινό και έθεσε τα θεμέλια για όσα θα ακολουθούσαν.
Η πραγματική όμως έκρηξη ήρθε με το “Peace Sells… but Who’s Buying?”. Αρχικά ηχογραφημένο για την Combat Records, το δεύτερο album μεταφέρθηκε τελικά στην Capitol Records, δίνοντας στους Megadeth τη δυνατότητα να επαναμειξουν τον δίσκο με σαφώς μεγαλύτερες παραγωγικές απαιτήσεις. Το αποτέλεσμα υπήρξε καταλυτικό. Εδώ οι Megadeth ξεπερνούν τα στενά όρια του thrash metal και κινούνται σε ένα ευρύτερο μουσικό φάσμα, όπου η τεχνική δεξιοτεχνία συνυπάρχει με τη μελωδία, την πολιτική ειρωνεία και μια σχεδόν κινηματογραφική ένταση. Το ομώνυμο κομμάτι λειτουργεί σαν manifesto μιας μπάντας που πλέον γνωρίζει ακριβώς ποια είναι. Τα riffs αποκτούν χαρακτήρα, οι συνθέσεις αναπνέουν διαφορετικά και το παίξιμο του Chris Poland παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για την κιθαριστική ταυτότητα των Megadeth. Δεν είναι τυχαίο πως ο δίσκος θεωρείται πλέον κλασικός, ενώ το “Peace Sells” βρέθηκε χρόνια αργότερα στην 11η θέση της λίστας “40 Greatest Metal Songs” του VH1. Την ίδια περίοδο, οι Megadeth χτίζουν τη φήμη τους και επί σκηνής, ανοίγοντας συναυλίες για τους King Diamond και Motörhead στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το 1987 ακολουθούν τον Alice Cooper στην περιοδεία του. Πίσω όμως από τη μουσική επιτυχία, οι εσωτερικές ανακατατάξεις δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Ο Chris Poland και ο Gar Samuelson αποχωρούν, με τους Jeff Young και Chuck Behler να παίρνουν τη θέση τους, σηματοδοτώντας την αρχή μιας νέας, πιο φιλόδοξης αλλά και πιο ταραχώδους εποχής για το συγκρότημα.
Δύο χρόνια αργότερα, ένα τηλεφώνημα έρχεται να διακόψει βίαια την ήδη ταραγμένη πορεία του Dave Mustaine. Στην άλλη άκρη της γραμμής βρίσκεται η “Metal” Maria Ferrero. Τα νέα είναι σοκαριστικά: ο Cliff Burton, ο παλιός του συνοδοιπόρος από τις ημέρες στους Metallica, έχει χάσει τη ζωή του στο δυστύχημα με το λεωφορείο της μπάντας στη Σουηδία. Για τον Mustaine, η απώλεια δεν ήταν απλώς η είδηση του θανάτου ενός μουσικού· ήταν το τέλος ενός δεσμού που, παρά τις συγκρούσεις και τις αποστάσεις των προηγούμενων χρόνων, παρέμενε βαθιά προσωπικός. Αυτό που τον πλήγωσε ακόμη περισσότερο ήταν η σιωπή. Κανένα μέλος των Metallica δεν επικοινώνησε μαζί του. Ούτε κάποιος συγγενής ή στενός φίλος του Burton. Η είδηση έφτασε μέσω ενός τρίτου προσώπου, λίγο πριν αρχίσει να κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα από τα μουσικά έντυπα και τα τηλεοπτικά δίκτυα. Εκείνη η στιγμή άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον Mustaine και σύντομα μετατράπηκε σε μουσική.
Το “In My Darkest Hour”, ίσως μία από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές στην ιστορία των Megadeth, γράφτηκε ως ένας ιδιότυπος φόρος τιμής στον Cliff Burton. Μακριά από εύκολους συναισθηματισμούς, το κομμάτι αποτυπώνει τη μοναξιά, την οργή και την αίσθηση εγκατάλειψης που βίωσε ο Mustaine εκείνη την περίοδο. Δίπλα του, το σκοτεινό και σχεδόν στοιχειωτικό “Mary Jane” αποκάλυπτε μια μπάντα που πλέον αναζητούσε νέους τρόπους έκφρασης, πέρα από την ωμή ταχύτητα του πρώιμου thrash. Με το “So Far, So Good… So What!” του 1988, οι Megadeth παρουσίασαν έναν δίσκο που αρνήθηκε πεισματικά να κινηθεί σύμφωνα με τις προσδοκίες της εποχής. Χαοτικός, επιθετικός αλλά και απρόβλεπτα μελωδικός, ο δίσκος αντικατόπτριζε πλήρως την ψυχολογική κατάσταση της μπάντας εκείνη τη στιγμή. Ο ίδιος ο Mustaine δεν έκρυψε ποτέ τη δυσαρέσκειά του για την παραγωγή, ερχόμενος σε ανοιχτή σύγκρουση με τον παραγωγό Paul Lani κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Παρ’ όλα αυτά, το album κατάφερε να σημειώσει εμπορική επιτυχία, φτάνοντας μέχρι το Νο. 28 του Billboard 200, ενώ μία δεκαετία αργότερα απέκτησε πλατινένια πιστοποίηση. Την ίδια περίοδο, η δυναμική των Megadeth στη σκηνή γιγαντωνόταν. Οι περιοδείες γίνονταν ολοένα μεγαλύτερες και το συγκρότημα βρισκόταν πλέον δίπλα σε ονόματα που καθόριζαν τη hard rock και metal σκηνή της δεκαετίας: Dio, Iron Maiden, KISS, Guns N’ Roses και David Lee Roth. Οι Megadeth δεν ήταν πια ένα ανερχόμενο thrash σχήμα· είχαν εξελιχθεί σε βασικό πυλώνα του αμερικανικού metal.
Πίσω όμως από την ανοδική πορεία, οι αλλαγές στο εσωτερικό της μπάντας συνεχίζονταν αδιάκοπα. Μετά την περιοδεία “Monsters of Rock”, ο Jeff Young και ο Chuck Behler απολύονται, οδηγώντας τον Mustaine σε ακόμη μία αναδιοργάνωση της σύνθεσης. Στη θέση των drums έρχεται ο Nick Menza, ένας μουσικός που έμελλε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στα πιο εμβληματικά χρόνια των Megadeth. Μέσα σε αυτή τη μεταβατική περίοδο, η διασκευή του “No More Mr. Nice Guy” του Alice Cooper ηχογραφείται από μια μπάντα που αριθμεί πλέον μόλις τρία μέλη, μια ακόμη απόδειξη πως οι Megadeth έμοιαζαν να επιβιώνουν και να εξελίσσονται μέσα από το ίδιο τους το χάος.
Οι Megadeth βρίσκονταν ξανά σε μεταβατική περίοδο. Η θέση της κιθάρας παρέμενε κενή και το όνομα του MegaDave είχε ήδη αποκτήσει τέτοιο βάρος στη metal κοινότητα, ώστε κάθε φημολογία γύρω από τον επόμενο κιθαρίστα να μετατρέπεται αυτομάτως σε αντικείμενο συζήτησης. Πολλά μεγάλα ονόματα ακούστηκαν εκείνη την εποχή, άλλες φορές σοβαρά και άλλες σχεδόν μυθικά. Ο Lee Altus των Heathen, ο Eric Meyer των Dark Angel, ο Criss Oliva των Savatage, ακόμη και μορφές όπως ο Slash, ο Dimebag Darrell Abbott των Pantera ή ο νεαρός τότε Jeff Loomis φέρονται να πέρασαν, έστω ανεπίσημα, από το κάδρο των υποψηφίων. Τελικά, το 1990, ο Marty Friedman είναι εκείνος που θα κερδίσει τη θέση και μαζί θα αλλάξει οριστικά τη μουσική ταυτότητα των Megadeth. Η άφιξή του δεν αποτέλεσε απλώς μια ακόμη αλλαγή σύνθεσης· ήταν η στιγμή όπου το συγκρότημα βρήκε τη χημεία που κυνηγούσε από την πρώτη ημέρα ύπαρξής του.
Από αυτή τη σύνθεση γεννιούνται δύο δίσκοι που όχι μόνο καθόρισαν την πορεία των Megadeth, αλλά επαναπροσδιόρισαν συνολικά τα όρια του thrash metal, το “Rust in Peace” και λίγο αργότερα το “Countdown to Extinction”. Με τον mainman και τον μακροχρόνιο συνοδοιπόρο του Dave Ellefson να πλαισιώνονται πλέον από τον Marty Friedman και τον Nick Menza, οι Megadeth έμοιαζαν επιτέλους πλήρεις , μια μηχανή ακριβείας έτοιμη να λειτουργήσει στο απόλυτο όριο.
Το “Rust in Peace” θεωρείται μέχρι σήμερα από πολλούς το κορυφαίο album στην ιστορία τους και ένα από τα σημαντικότερα έργα που γέννησε ποτέ το thrash metal. Την ίδια περίοδο, ο mastermind προσπαθούσε να διαχειριστεί τον εθισμό του στα ναρκωτικά και αυτή η προσωπική μάχη αντανακλάται έντονα στους στίχους του δίσκου. Η θεματολογία γίνεται πιο πολιτικοποιημένη, πιο ώριμη και περισσότερο εστιασμένη στις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου, της εξουσίας και της ανθρώπινης παράνοιας. Μουσικά, οι Megadeth παρουσιάζουν έναν ήχο πιο αιχμηρό, πιο τεχνικό και ταυτόχρονα πιο απόλυτα ελεγχόμενο από ποτέ. Οι ταχύτητες παραμένουν καταιγιστικές, όμως πλέον συνοδεύονται από σύνθετες δομές, αψεγάδιαστες εναλλαγές και μια σχεδόν χειρουργική ακρίβεια. Ο Marty Friedman αποδεικνύεται η ιδανική επιλογή· το ιδιαίτερο phrasing και οι ανατολίζουσες μελωδίες του έδωσαν νέο χαρακτήρα στους Megadeth, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε όχι μόνο να ανταποκριθεί στις τεράστιες απαιτήσεις της μπάντας, αλλά και να ανεβάσει ακόμη περισσότερο τον πήχη. Η ανταπόκριση ήταν τεράστια. Ο δίσκος απέσπασε υποψηφιότητα για Grammy και κατάφερε να φτάσει μέχρι το Νο. 23 των αμερικανικών charts και το Νο. 8 στο Ηνωμένο Βασίλειο, σηματοδοτώντας τη στιγμή όπου έπαψαν οριστικά να θεωρούνται απλώς μία μεγάλη thrash metal μπάντα και πέρασαν στο επίπεδο των πραγματικών metal θρύλων.
Μετά την εκρηκτική επιτυχία του “Countdown to Extinction”, οι Megadeth βρίσκονταν πλέον σε μια ιδιαίτερη θέση. Είχαν καταφέρει να αγγίξουν το mainstream χωρίς να αποκοπούν ολοκληρωτικά από τον πυρήνα του thrash metal. Πριν από το επόμενο μεγάλο τους βήμα, κυκλοφορούν το “Hidden Treasures”, μια συλλογή που συγκέντρωνε διάσπαρτα τραγούδια, soundtrack συμμετοχές και σπάνιες ηχογραφήσεις που μέχρι τότε παρέμεναν εκτός επίσημης δισκογραφικής ταυτότητας. Ήταν ένας τρόπος να κλείσει προσωρινά ένα κεφάλαιο αλλά και να προετοιμαστεί το έδαφος για τη νέα εποχή των Megadeth. Το 1994 έρχεται το “Youthanasia”, ένας δίσκος που συνέχισε τη στροφή της μπάντας προς έναν πιο συγκροτημένο και μελωδικό ήχο, χωρίς όμως να εγκαταλείπει πλήρως τη σκληρότητα που χαρακτήριζε το συγκρότημα. Οι ταχύτητες χαμήλωσαν αισθητά σε σχέση με το παρελθόν, όμως η ένταση παρέμεινε παρούσα μέσα από πιο βαριές συνθέσεις, πιο προσεγμένα refrains και μια σαφώς πιο ώριμη συνθετική προσέγγιση.
Η εμπορική ανταπόκριση υπήρξε για ακόμη μία φορά εντυπωσιακή. Το “Youthanasia” έφτασε μέχρι το Νο. 4 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και σύντομα απέκτησε πλατινένια πιστοποίηση, επιβεβαιώνοντας ότι οι Megadeth είχαν πλέον παγιωθεί ως μία από τις μεγαλύτερες metal μπάντες της δεκαετίας. Ωστόσο, πίσω από την επιτυχία υπήρχαν ήδη οι πρώτες ενδείξεις μιας εσωτερικής μετατόπισης. Υπό την καθοδήγηση του Max Norman, ο ήχος των Megadeth έγινε περισσότερο ελεγχόμενος, σχεδόν μονοδιάστατος σε ορισμένες στιγμές, χάνοντας μέρος της απρόβλεπτης έντασης που χαρακτήριζε τα προηγούμενα albums. Κομμάτια όπως το “Train of Consequences” διέθεταν όλη τη δυναμική και την ποιότητα για να εξελιχθούν σε κλασικές στιγμές της μπάντας, όμως ποτέ δεν έλαβαν την αναγνώριση που πραγματικά άξιζαν. Την ίδια στιγμή, το “A Tout Le Monde” αποκάλυπτε μια διαφορετική, πιο ανθρώπινη πλευρά του Mustaine. Μελαγχολικό, εσωστρεφές και βαθιά συναισθηματικό, το τραγούδι λειτούργησε σαν μια σπάνια στιγμή ηρεμίας μέσα στον θόρυβο και την επιθετικότητα που συνόδευαν διαχρονικά τους Megadeth. Παρ’ όλα αυτά, για αρκετούς οπαδούς, η συνολική κατεύθυνση του “Youthanasia” άφηνε την αίσθηση πως ο Mustaine είχε αρχίσει σταδιακά να απομακρύνεται από τις ρίζες που κάποτε έκαναν τους Megadeth το πιο επικίνδυνο και απρόβλεπτο συγκρότημα της thrash σκηνής.
Το “Cryptic Writings” παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους δίσκους στην ιστορία των Megadeth. Για πολλούς οπαδούς αποτελεί το σημείο όπου η μπάντα απομακρύνθηκε περισσότερο από τις thrash καταβολές της, παρασυρόμενη από τις απαιτήσεις της εποχής και την ανάγκη για μεγαλύτερη εμπορική απήχηση. Υπάρχει όμως και μια διαφορετική ανάγνωση. Κάτω από την πιο γυαλισμένη επιφάνειά του, το album κρύβει αρκετά στοιχεία που παραπέμπουν άμεσα στον χαρακτήρα των παλιών Megadeth. Αρκεί να ακούσει κανείς τραγούδια όπως τα “FFF”, “She-Wolf”, “Vortex” ή το σκοτεινό “I’ll Get Even” για να αντιληφθεί ότι η δημιουργική σπίθα δεν είχε σβήσει. Αντιθέτως, η μπάντα έδειχνε να ανακτά μέρος της επιθετικότητας και της συνθετικής ευρηματικότητας που χαρακτήριζε τις πιο δυνατές στιγμές της προηγούμενης δεκαετίας. Τα riffs παρέμεναν κοφτερά, οι μελωδικές γραμμές πιο δουλεμένες από ποτέ και ο Mustaine έδειχνε αποφασισμένος να επαναφέρει στοιχεία που είχαν υποχωρήσει στα πιο εμπορικά albums των αρχών των ‘90s.
Το μεγάλο ζήτημα βρισκόταν αλλού: στην παραγωγή. Ο ίδιος ο Mustaine έχει κατά καιρούς εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για την επιλογή του Dann Huff, ενός παραγωγού με βαθιές ρίζες στον χώρο του μελωδικού rock και του AOR, αισθητικά πολύ μακριά από τον κόσμο που είχαν οικοδομήσει οι Megadeth. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ήχος εξαιρετικά καθαρός και προσεγμένος, αλλά συχνά υπερβολικά ήπιος για μια μπάντα που είχε χτίσει τη φήμη της πάνω στην ακατέργαστη ένταση και την επιθετικότητα. Παρ’ όλα αυτά, το “Cryptic Writings” πέτυχε ακριβώς αυτό που επεδίωκε: να φέρει τους Megadeth ακόμη πιο κοντά στο ευρύ κοινό χωρίς να απολέσουν ολοκληρωτικά την ταυτότητά τους. Τραγούδια όπως τα “Trust”, “Almost Honest”, “Use the Man” και “A Secret Place” απέδειξαν ότι η μπάντα μπορούσε να γράψει προσβάσιμες συνθέσεις διατηρώντας παράλληλα τη χαρακτηριστική μελαγχολία και τον κυνισμό που πάντα συνόδευαν τον λόγο του Mustaine. Η εμπορική ανταπόκριση επιβεβαίωσε την επιτυχία της συνταγής. Το album έφτασε μέχρι το Νο. 10 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και σύντομα απέκτησε πλατινένια πιστοποίηση, προσθέτοντας ακόμη μία σημαντική επιτυχία στη δισκογραφία της μπάντας. Λίγο αργότερα, όμως, το συγκρότημα θα έμπαινε ξανά σε περίοδο ανακατατάξεων. Το 1998 ο Nick Menza αποχωρεί από τη θέση του ντράμερ και τη σκυτάλη αναλαμβάνει ο Jimmy DeGrasso, μια αλλαγή που θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας εποχής για τους Megadeth, σε μια περίοδο όπου ολόκληρη η metal σκηνή αναζητούσε τη θέση της απέναντι στις ραγδαίες αλλαγές της μουσικής βιομηχανίας.
Καθώς ο 20ός αιώνας πλησίαζε στο τέλος του, οι Megadeth βρίσκονταν μπροστά σε ένα από τα πιο καθοριστικά σταυροδρόμια της καριέρας τους. Το “Risk”, που κυκλοφόρησε το 1999 (το τελευταίο με την Capital Records), δεν αποτέλεσε απλώς το τελευταίο τους album πριν την αλλαγή της χιλιετίας· ήταν η κορύφωση μιας δημιουργικής κατεύθυνσης που δίχασε όσο καμία άλλη το κοινό τους και σηματοδότησε παράλληλα το τέλος μιας εποχής με την αποχώρηση του Marty Friedman. Ο ίδιος ο Dave Mustaine δεν δίστασε αργότερα να παραδεχτεί ότι η απόφαση να οδηγήσει τους Megadeth ακόμη βαθύτερα σε πιο μελωδικά και εμπορικά μονοπάτια υπήρξε ακριβώς αυτό που υποδήλωνε ο τίτλος του δίσκου: ένα πραγματικό ρίσκο. Σύμφωνα με τον ίδιο, η περίφημη παρατήρηση του Lars Ulrich ότι οι Megadeth δεν διέθεταν αρκετά «ραδιοφωνικά» τραγούδια λειτούργησε ως έναυσμα για μια διαφορετική προσέγγιση στη σύνθεση και την παραγωγή.
Το αποτέλεσμα παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα κεφάλαια της δισκογραφίας τους. Η παραγωγή του Dann Huff, ήδη αμφιλεγόμενη από την εποχή του “Cryptic Writings”, βρέθηκε εδώ ακόμη πιο μακριά από την επιθετική αισθητική που είχε καθιερώσει το συγκρότημα. Ο ήχος έγινε πιο λείος, πιο γυαλισμένος και σαφώς προσανατολισμένος προς το ευρύτερο ακροατήριο, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από μεγάλο μέρος των οπαδών. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν το “Crush ’Em”. Ένα τραγούδι σχεδιασμένο σχεδόν εξαρχής με arena-rock προδιαγραφές, το οποίο διέθετε δυναμική και εμπορικό ένστικτο, αλλά στερούνταν εκείνης της εκρηκτικής έντασης που είχε καταστήσει τους Megadeth μία από τις πιο επικίνδυνες μπάντες του thrash metal. Αντί να ξεσπά, κυλούσε ομαλά· αντί να επιτίθεται, επιδίωκε να κερδίσει το κοινό με διαφορετικούς όρους.
Κι όμως, ακόμη και μέσα σε αυτή τη ριζική αλλαγή κατεύθυνσης, το συνθετικό ταλέντο του Mustaine παρέμενε αδιαμφισβήτητο. Κομμάτια όπως το “Prince of Darkness” και το “Breadline” αποκάλυπταν έναν δημιουργό που εξακολουθούσε να διαθέτει εξαιρετικό ένστικτο στη μελωδία, την ενορχήστρωση και τη δημιουργία τραγουδιών με ξεχωριστή προσωπικότητα. Ίσως να μην ανήκαν στον κόσμο του “Rust in Peace” ή του “Peace Sells…”, όμως επιβεβαίωναν ότι πίσω από κάθε μεταμόρφωση των Megadeth βρισκόταν πάντοτε ένας συνθέτης που αρνιόταν να επαναλάβει απλώς τον εαυτό του. Η υποδοχή του “Risk” υπήρξε διχασμένη, όμως η πραγματική του σημασία έγινε αντιληπτή αργότερα. Δεν ήταν ο δίσκος που θα οδηγούσε τους Megadeth σε μια νέα εμπορική κορυφή, ούτε αυτός που θα ικανοποιούσε τους οπαδούς της πρώτης περιόδου. Ήταν, ωστόσο, το τελευταίο κεφάλαιο της πιο σταθερής και επιτυχημένης σύνθεσης που γνώρισε ποτέ το συγκρότημα. Με την αποχώρηση του Marty Friedman λίγο μετά την κυκλοφορία του, έκλεινε οριστικά η χρυσή εποχή των Megadeth και άνοιγε μια νέα περίοδος αβεβαιότητας, αναζητήσεων και συνεχών μεταμορφώσεων.
Η αυγή της νέας χιλιετίας βρίσκει τους Megadeth για ακόμη μία φορά σε διαδικασία ανασύνταξης. Νέα δισκογραφική στέγη στη Sanctuary Records, νέος κιθαρίστας στο πρόσωπο του Al Pitrelli και μια διάχυτη ανάγκη να αποκατασταθεί η σχέση της μπάντας με το σκληρό της παρελθόν. Με το “The World Needs a Hero” του 2001, οι Megadeth επιχειρούν να αφήσουν πίσω τους τις πιο αμφιλεγόμενες αναζητήσεις των τελευταίων χρόνων και να επιστρέψουν σε ένα ηχητικό περιβάλλον πιο οικείο για τους οπαδούς τους. Ύστερα από τις πειραματικές εξορμήσεις στο hard rock και τις εμπορικότερες προσεγγίσεις της δεκαετίας του ’90, το συγκρότημα μοιάζει να ξαναφορά την πανοπλία του. Δεν πρόκειται για μια απόλυτη επιστροφή στις ακραίες ταχύτητες και την ωμή επιθετικότητα των πρώτων χρόνων, αλλά για μια συνειδητή επανασύνδεση με τα στοιχεία που έκαναν τους Megadeth ξεχωριστούς: τα κοφτερά riffs, τον σαρκαστικό λόγο του Mustaine και τη διαρκή αίσθηση ότι η μουσική τους βρίσκεται πάντα σε κατάσταση πολεμικής ετοιμότητας. Το “The World Needs a Hero” δεν διεκδίκησε ποτέ τον τίτλο του νέου “Rust in Peace”, ούτε επιχείρησε να ανταγωνιστεί τις ιστορικές κορυφές της δισκογραφίας τους. Εκεί όπου πέτυχε, όμως, ήταν στην αποκατάσταση μιας χαμένης ισορροπίας. Ο δίσκος διαθέτει ακριβώς τη δόση σκληρότητας, έντασης και metal χαρακτήρα που αναζητούσαν οι απογοητευμένοι οπαδοί μετά το “Risk”, υπενθυμίζοντας ότι οι Megadeth παρέμεναν μια μπάντα με ισχυρά αντανακλαστικά και ξεκάθαρη ταυτότητα. Παρά τις αλλαγές στη σύνθεση και τη μεταβατική φύση της περιόδου, ο Mustaine έδειχνε αποφασισμένος να επαναφέρει το συγκρότημα στον δρόμο που το ανέδειξε. Το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος που, χωρίς να συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα της καριέρας τους, λειτούργησε ως αναγκαία γέφυρα ανάμεσα στο αμφιλεγόμενο τέλος της δεκαετίας του ’90 και στη νέα, πιο επιθετική εποχή που βρισκόταν προ των πυλών.
Λίγοι πίστευαν ότι οι Megadeth θα επέστρεφαν ποτέ. Όταν ο Dave Mustaine ανακοίνωσε το 2002 τη διάλυση του συγκροτήματος εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού στο χέρι, ο οποίος απειλούσε άμεσα την καριέρα του ως κιθαρίστα, το τέλος έμοιαζε οριστικό. Η αποκατάσταση ήταν μακρά και επίπονη, ενώ για πρώτη φορά ο άνθρωπος που είχε χτίσει τους Megadeth από το μηδέν βρέθηκε αντιμέτωπος με την πιθανότητα να μην μπορέσει να παίξει ξανά μουσική. Η επιστροφή του ήρθε τελικά το 2004 με το “The System Has Failed”, ένα album που αρχικά προοριζόταν να αποτελέσει προσωπική δουλειά του Mustaine. Στην πορεία, όμως, η ιδέα μετατράπηκε σε μια νέα κυκλοφορία των Megadeth, έστω κι αν στην ουσία επρόκειτο περισσότερο για το όραμα του Mustaine πλαισιωμένο από μουσικούς συνεργάτες παρά για μια κλασική συλλογική προσπάθεια της μπάντας.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται σαφές ότι κάτι είχε αλλάξει. Το “The System Has Failed” είναι αισθητά πιο σκοτεινό, πιο καυστικό και περισσότερο δηλητηριώδες από τον προκάτοχό του. Η διάθεση είναι απαισιόδοξη, σχεδόν αποκαρδιωτική, με τον Mustaine να στρέφει το βλέμμα του στις πολιτικές αντιφάσεις, την κοινωνική υποκρισία και τη διάβρωση των θεσμών. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις ούτε αισιόδοξα συμπεράσματα· μόνο μια διαρκής αίσθηση δυσπιστίας απέναντι σε έναν κόσμο που μοιάζει να καταρρέει κάτω από το βάρος των ίδιων του των αντιφάσεων.
Μουσικά, ωστόσο, οι Megadeth ακούστηκαν ξανά επικίνδυνοι. Οι κιθάρες αποκτούν την παλιά τους ορμή, τα riffs επιστρέφουν στο προσκήνιο και ο Mustaine δείχνει αναζωογονημένος δημιουργικά, γράφοντας συνθέσεις που θυμίζουν γιατί θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του thrash metal. Χωρίς να επιχειρεί να αναβιώσει μηχανικά το παρελθόν, ο δίσκος επαναφέρει εκείνη την αίσθηση επείγοντος που είχε χαθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι το “The System Has Failed” πέτυχε κάτι που λίγοι περίμεναν. Δεν λειτούργησε απλώς ως η προσωπική επιστροφή του Dave Mustaine ύστερα από μια μάχη που παραλίγο να τερματίσει την καριέρα του. Επανατοποθέτησε τους Megadeth στο επίκεντρο της metal σκηνής, υπενθυμίζοντας ότι, ακόμη και μετά από τραυματισμούς, διαλύσεις και αμέτρητες αλλαγές σύνθεσης, το όνομα του συγκροτήματος εξακολουθούσε να διαθέτει βαρύτητα, κύρος και πάνω απ’ όλα λόγο ύπαρξης.
Το 2007 οι Megadeth περνούν σε μια νέα δισκογραφική στέγη, τη Roadrunner Records, και επιστρέφουν με το “United Abominations”, έναν δίσκο που επιβεβαίωνε ότι η αναγέννηση της προηγούμενης περιόδου δεν ήταν συγκυριακή. Παρότι το συγκρότημα λειτουργούσε ξανά ως κανονική μπάντα, παρέμενε ξεκάθαρο πως ο δημιουργικός πυρήνας και η καλλιτεχνική κατεύθυνση περιστρέφονταν σχεδόν αποκλειστικά γύρω από τον Dave Mustaine. Οι Megadeth ήταν και πάλι ομάδα, όμως το όραμα εξακολουθούσε να φέρει την προσωπική του σφραγίδα. Αν το “The System Has Failed” έμοιαζε σε σημεία με μια προσπάθεια επανεκκίνησης που αναζητούσε ακόμη τον βηματισμό της, το “United Abominations” έδινε την εντύπωση ενός συγκροτήματος που είχε πλέον βρει ξανά την αυτοπεποίθησή του. Οι συνθέσεις ακούγονταν πιο συγκροτημένες, ο ήχος πιο επιθετικός και η συνολική κατεύθυνση σαφώς πιο ξεκάθαρη. Οι Megadeth δεν κοιτούσαν πλέον προς τα πίσω αναζητώντας την ταυτότητά τους· είχαν αρχίσει να χτίζουν το επόμενο κεφάλαιο της πορείας τους.
Ο Mustaine επιστρέφει στις θεματικές που πάντα τον ενέπνεαν: πολιτική, γεωπολιτικές εντάσεις, κοινωνικές αντιφάσεις και θεσμική υποκρισία. Οι στίχοι του δίσκου διακρίνονται από έναν έντονο σύγχρονο κυνισμό, παρουσιάζοντας έναν κόσμο γεμάτο συγκρούσεις και αβεβαιότητα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο frontman των Megadeth εμφανίζεται ξανά οργισμένος, αιχμηρός και προκλητικός, θυμίζοντας σε αρκετές στιγμές τον νεαρό μουσικό που, δύο δεκαετίες νωρίτερα, είχε γράψει το “Killing Is My Business… and Business Is Good!”. Από τις λιγότερο χαρακτηριστικές στιγμές του album ξεχωρίζουν η διασκευή του “Out on the Tiles” των Led Zeppelin και η νέα εκτέλεση του “A Tout Le Monde”, αυτή τη φορά με τη συμμετοχή της Cristina Scabbia των Lacuna Coil. Παρά το ενδιαφέρον που συγκέντρωσαν λόγω των ονομάτων που εμπλέκονταν, καμία από τις δύο δεν κατάφερε να αποκτήσει το ειδικό βάρος του πρωτότυπου υλικού του δίσκου. Η πραγματική δύναμη του “United Abominations” βρισκόταν αλλού: στην αίσθηση ότι οι Megadeth είχαν ανακτήσει την ταυτότητά τους. Ίσως όχι με τον τρόπο που το έκαναν στα χρόνια του “Rust in Peace”, αλλά μέσα από έναν ώριμο, πιο σύγχρονο ήχο που διατηρούσε ανέπαφη την οργή, τον σαρκασμό και την αδιαπραγμάτευτη προσωπικότητα του δημιουργού τους.
Το 2009 σηματοδοτεί ακόμη μία σημαντική αλλαγή στο στρατόπεδο των Megadeth. Ο Dave Mustaine παρουσιάζει τον νέο του κιθαριστικό συνοδοιπόρο, τον Chris Broderick, έναν μουσικό με εντυπωσιακή τεχνική κατάρτιση και αδιαμφισβήτητη δεξιοτεχνία. Από την πρώτη κιόλας στιγμή γίνεται σαφές ότι η επιλογή του δεν ήταν τυχαία. Ο Broderick φέρνει μαζί του μια διαφορετική ενέργεια, παντρεύοντας την παλιά σχολή του thrash με μια πιο σύγχρονη, χειρουργική προσέγγιση στο παίξιμο.
Το αποτέλεσμα αποτυπώνεται στο “Endgame”, έναν δίσκο που έδωσε την αίσθηση μιας πραγματικής ομαδικής προσπάθειας, χωρίς ποτέ να αμφισβητείται ποιος κρατούσε το τιμόνι. Ο Mustaine εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό δημιουργικό άξονα, όμως η μπάντα ακούγεται πιο δεμένη και πιο αποφασισμένη από ποτέ. Θεματικά, ο δίσκος κινείται από πολιτικές και κοινωνικές ανησυχίες μέχρι λογοτεχνικές αναφορές και δυστοπικές εικόνες, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά το εύρος της στιχουργικής του προσέγγισης. Συνθέσεις όπως τα “Head Crusher” και “44 Minutes” λειτουργούν ως ξεκάθαρη δήλωση προθέσεων: οι Megadeth δεν επέστρεφαν απλώς στη φόρμα τους· διεκδικούσαν ξανά μια θέση στην κορυφή του σύγχρονου metal. Δεν ήταν τυχαίο ότι το album αναδείχθηκε από τους αναγνώστες του Guitar World ως το κορυφαίο metal album της χρονιάς.
Δύο χρόνια αργότερα, οι Megadeth παρουσιάζουν το “Th1rt3en”, το πρώτο album μετά από πολύ καιρό που ηχογραφήθηκε με τον ίδιο κιθαρίστα σε διαδοχική κυκλοφορία. Ακόμη πιο σημαντική ήταν η επιστροφή του ιδρυτικού μπασίστα David Ellefson, ενός μουσικού άρρηκτα συνδεδεμένου με την ιστορία και την ταυτότητα του συγκροτήματος. Το αποτέλεσμα μπορεί να μην άγγιξε τα ύψη του προκατόχου του, όμως διέθετε αρκετές δυνατές στιγμές για να επιβεβαιώσει τη δημιουργική σταθερότητα της μπάντας. Το “Public Enemy No. 1”, εμπνευσμένο από τη ζωή του Al Capone, απέδειξε ότι ο Mustaine συνέχιζε να αναζητά νέες αφηγηματικές διαδρομές, ενώ το “Sudden Death” παρουσίασε τους Megadeth στην πιο ακραία και επιθετική τους μορφή. Ήταν ένας δίσκος που επιβεβαίωνε πως η δεύτερη νιότη του συγκροτήματος μόνο τυχαία δεν ήταν.
Η συνέχεια ήρθε με το “Super Collider” το 2013, την πρώτη κυκλοφορία τους μέσω της Universal. Παρότι ο δίσκος δίχασε αρκετούς οπαδούς και κριτικούς, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της εποχής Broderick. Συνθέσεις όπως τα “Kingmaker” και “Burn” απέδειξαν ότι οι Megadeth εξακολουθούσαν να διαθέτουν ένστικτο, δυναμική και συνθετική έμπνευση, ενώ ο ίδιος ο Broderick είχε πλέον καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες παρουσίες στην ιστορία του συγκροτήματος. Η αναγνώρισή του αποτυπώθηκε και συμβολικά, όταν βρέθηκε στο εξώφυλλο του Guitar World δίπλα στον Mustaine ως ο πρώτος κιθαρίστας των Megadeth που πετύχαινε κάτι αντίστοιχο μετά τον Marty Friedman.
Αν όμως υπήρχε ένας δίσκος που θα επανακαθόριζε πλήρως τη θέση των Megadeth στη σύγχρονη metal σκηνή, αυτός ήταν το “Dystopia” του 2016. Με τον πρώην κιθαρίστα των Angra, Kiko Loureiro, να αναλαμβάνει την κιθάρα, ο Mustaine βρήκε έναν συνεργάτη ικανό να σταθεί ισάξια απέναντί του, προσφέροντας την πιο συναρπαστική κιθαριστική σύμπραξη που γνώρισε το συγκρότημα μετά την εποχή Friedman. Δεν ήταν απλώς ένας καλός δίσκος· ήταν ένας θρίαμβος. Τα “Fatal Illusion”, “The Threat Is Real” και “Post American World” συνδύαζαν την τεχνική αρτιότητα με την οργή, τον κοινωνικό σχολιασμό και την ακατέργαστη δύναμη που χαρακτήριζαν πάντα τους καλύτερους Megadeth. Ο Mustaine έμοιαζε δημιουργικά αναγεννημένος και η βράβευση με Grammy για την καλύτερη metal ερμηνεία ήρθε ως φυσική συνέπεια μιας από τις πιο ολοκληρωμένες δουλειές της καριέρας του.
Η δυναμική αυτή συνεχίστηκε και στο “The Sick, the Dying… and the Dead!” του 2022, ενός δίσκου που γεννήθηκε μέσα σε πρωτόγνωρες συνθήκες. Η πανδημία, η περιπέτεια του με τον καρκίνο του λαιμού και οι συνεχείς αναταράξεις της εποχής προσέδωσαν στο album έναν ιδιαίτερο συναισθηματικό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά, οι Megadeth όχι μόνο άντεξαν αλλά παρέδωσαν ακόμη ένα εξαιρετικό έργο, με το “We’ll Be Back” να χαρίζει στο συγκρότημα ακόμη μία υποψηφιότητα για Grammy και να επιβεβαιώνει πως η δημιουργική τους φλόγα παρέμενε αναλλοίωτη. Παράλληλα, ο δίσκος αποτέλεσε το τελευταίο δημιούργημα τους με την Universal και την παρουσία του Kiko Loureiro με το συγκρότημα. Τη σκυτάλη παρέλαβε ο Teemu Mäntysaari, ο οποίος ενσωματώθηκε εντυπωσιακά γρήγορα, φέρνοντας μαζί του μια φρεσκάδα που θύμισε σε πολλούς τις ένδοξες ημέρες των αρχών της δεκαετίας του ’90. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο φινάλε με τον ομότιτλο τίτλο μέσω της Frontiers το τρέχον έτος.
Στο φινάλε μιας ιστορίας που ξεκίνησε μέσα από οργή, απογοήτευση και μια ακατάβλητη ανάγκη για επιβεβαίωση. Έχοντας κατακτήσει Grammy, έχοντας επιβιώσει από διαλύσεις, εθισμούς, τραυματισμούς, ασθένειες και αμέτρητες αλλαγές σύνθεσης, οι Megadeth παραμένουν μέχρι σήμερα μια από τις πιο επιδραστικές δυνάμεις στην ιστορία του metal. Ο Dave Mustaine αποχωρεί όπως ακριβώς εμφανίστηκε πριν από τέσσερις δεκαετίες. Αμετανόητος, θορυβώδης, πεισματάρης και δημιουργικός. Με μια κιθάρα στο χέρι, ένα βλέμμα στραμμένο απέναντι σε κάθε μορφή συμβιβασμού και τραγούδια που εξακολουθούν να ηχούν το ίδιο αιχμηρά όσο το 1985. Γιατί τελικά, η ιστορία των Megadeth δεν γράφτηκε μόνο με riffs και δίσκους. Γράφτηκε με επιμονή. Και αυτή ήταν πάντοτε η μεγαλύτερη δύναμη του ginger thrash meral legend.

English