Είδος: Heavy/Speed
Χώρα: Γερμανία
Εταιρία: High Roller Records
Έτος: 2014

Οι τρελοί αυτοί Γερμανοί ‘ξεσηκώθηκαν’ με το γαμηστερό EP τους «Mounting The World» και τώρα ‘ιππεύουν’ προς τη δόξα (?) με τον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο. Ο αντίκτυπος του EP τους ήταν τεράστιος στον underground κόσμο και έκανε γνωστό το όνομά τους σε πολλούς μεταλλάδες. Αποτελούν μέρος του κλασικού heavy metal κινήματος των τελευταίων ετών και το γουστάρουν. Λατρεύουν τα 80΄s το στυλ, τα ρούχα, τα κουρέματα … τα πάντα. Το ερώτημα είναι αν μπορούν να σταθούν δίπλα σε μπάντες όπως οι Striker ή Enforcer ως ηγέτες του κλασικού metal κινήματος. Η απάντηση είναι ότι, μετά το πολύ ελπιδοφόρο EP η πρώτη προσπάθεια ολοκληρωμένου δίσκου το «Rise And Ride» δεν πληροί τις προσδοκίες.

Φυσικά δεν μιλάμε για μια ολοκληρωτική απογοήτευση όμως. Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Η μπάντα ακούγεται φανταστικά! Ξέρουν πώς να παίζουν τα όργανά τους και το είδος του metal που τους αρέσει, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι ‘αυτό. Στην πραγματικότητα, αυτός ο δίσκος έχει μερικές από τις καλύτερες κιθάρες που άκουσα το 2014. Η φωνή του Paul έχει ακριβώς τη σωστή στάση για αυτό το είδος μουσικής και η υπόλοιπη μπάντα τα καταφέρνει εξίσου καλά σε όλους τους τομείς. Το εξώφυλλο είναι γαμάτο και η παραγωγή είναι δυνατή και βαριά. Άρα ποιο είναι το πρόβλημα θα μου πείς?. Τα τραγούδια είναι το πρόβλημα. Ο δίσκος αποτελείται από δέκα τραγούδια από τα οποία τα δύο ήταν επίσης στο EP. Ξεκινάει λοιπόν ο δίσκος με το «Port Royal» … .. ωπ sorry εννοούσα το «Rise And Ride» … Έλα ρε μάγκες ξέρω ότι έχουμε 2014 και τα πάντα έχουν ήδη παιχτεί, αλλά είναι κάπως όταν μου βάζεις αυτούσιο το ριφφ του έπους των Running Wild… .Το ‘Wild Stallions’ είναι ένα ωραίο speedmetal τραγούδι με μια δυνατό ρεφραίν και εκτυφλωτικά σόλο. Επόμενο είναι το mid-tempo «Streets Of Sin». Στο «Stigmatized» πληρώνουν φόρο τιμής στην πρώτη εποχή των Anthrax. Τα «Bill To Pay», «Watch Out» και «Wooden Horse», είναι τα πιο hard rock τραγούδια του album με πολλές glam metal επιρροές. Μόνο το «The Devil Never Sleeps» είναι λίγο ενδιαφέρον, αλλά στο τέλος τα «Canadian Steele» και «The Right One» είναι τα καλύτερα τραγούδια εδώ … καθώς και στην προηγούμενη κυκλοφορία τους … Δυστυχώς αυτός είναι ένας μέτριος δίσκος από μια μπάντα που εξερράγη στη σκηνή με τις καλύτερες προθέσεις. Θα πρέπει να καταβάλουν μεγάλες προσπάθειες για να θεωρηθούν από τους κορυφαίους της σκηνής.

3/6