Πραγματικά εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει στη συναυλιακή Ελλάδα (εδώ και πολύ καιρό μάλιστα) σε ό,τι αφορά τον ευρύτερο heavy/doom/stoner/psychedelic ήχο και όλα τα παρεμφερή.
Μόνο τις τελευταίες εβδομάδες και στην Αθήνα μόνο έχουν γίνει (ή θα γίνουν πολύ σύντομα) 7-8 live από μπάντες του εξωτερικού και όλα πήγαν από καλά έως πολύ καλά στο θέμα της προσέλευσης! Σε αυτό βοηθούν και οι καλές τιμές εισόδου που έχουν οι περισσότερες συναυλίες αλλά πάνω απ’όλα το γεγονός ότι υπάρχει πια ένα μεγάλο και πιστό κοινό που στηρίζει τον συγκεκριμένο ήχο. Ούτε οι αμερικανοί The Atomic Bitchwax (με τον ολόφρεσκο νέο δίσκο τους στη φαρέτρα) αποτέλεσαν εξαίρεση σε αυτό τον ευχάριστο κανόνα, αφού κατάφεραν σε καθημερινή να γεμίσουν σχεδόν το αγαπημένο λαϊβάδικο των Εξαρχείων.

Την αρχή έκαναν όμως οι Έλληνες 45 Rats, τους οποίους αν και είχα ακούσει καλά λόγια θα ήταν η πρώτη φορά που θα τους έβλεπα ζωντανά. Στα περίπου 35 λεπτά που βρέθηκαν στη σκηνή του Αν κατάφεραν να κουνήσουν τα περισσότερα κεφάλια που βρισκόντουσαν εκείνη την ώρα στο χώρο με το εντυπωσιακό τους και καλοπαιγμένο instrumental heavy ‘n’ roll τους. Ο ήχος στην αρχή δε τους βοήθησε πολύ αλλά μέχρι το φινάλε όλα πήγαν καλά και μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Και οι τρεις 45 Rats πολύ καλοί στα καθήκοντα τους αλλά μια ειδική μνεία ας μου επιτραπεί για τον κιθαρίστα τους που είναι εξαιρετικός παίχτης και έβαλε και το κερασάκι στη τούρτα όταν στο προτελευταίο κομμάτι μάς έδειξε ότι μπορεί να σολάρει και με….φυσαρμόνικα!
Μπράβο τους και καλή συνέχεια στα παιδιά!

Με λίγη καθυστέρηση φτάνει η ώρα για το κυρίως πιάτο της βραδιάς. Οι The Atomic Bitchwax χωρίς πολλά-πολλά μας μπάζουν απευθείας στο νόημα της ύπαρξης τους: Ανηλεές, σούπερ γκρουβάτο και υψηλά τεχνικό heavy/stoner! Με μπόλικο κέφι και ξεσηκωτική διάθεση δεν άργησαν να παρασύρουν στους ρυθμούς τους το κοινό, αλλά το εντυπωσιακότερο όλων είναι η φοβερή τους τεχνική κατάρτιση! Πολλές μπάντες του χώρου έχουν σπουδαίους μουσικούς αλλά αυτό το power trio με τους 2 νυν Monster Magnet (Chris Kosnik και Bob Pantella) και τον φοβερό κιθαρίστα Finn Ryan αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές περιπτώσεις αφού σε πολλά σημεία το παίξιμο τους κυριολεκτικά αγγίζει τα όρια του progressive, σα να βλέπεις τους Rush να τζαμάρουν με τους ήχους της ερήμου! Πιο κεντρική φιγούρα βέβαια ο ηγέτης και σταθερό μέλος από το ξεκίνημα τους μπασίστας-τραγουδιστής Chris Kosnik που παρά τα χρονάκια που κουβαλάει στη πλάτη (όχι ότι άλλοι δύο είναι τίποτα νεούδια…) του έδωσε και κατάλαβε με φανερή αγάπη σε αυτό που υπηρετεί αλλά και με επαγγελματισμό στο παίξιμο του. Ο ντράμερ Bob Pantella είναι πραγματική μηχανή και μεγάλη ντραμάκλα και ο κιθαρίστας Finn Ryan με τη Les Paul του και με ένα λιτό αλλά άκρως περιεκτικό pedal set απέδειξε ότι αν είσαι κιθαρισταράς δε σου χρειάζονται πολλές ηχητικές φαμφάρες για να το αποδείξεις. Με “δωράκι” κάπου στη μέση μια εξαιρετική διασκευή στο “One of These Days” των Pink Floyd και αφού για μία ώρα και δέκα λεπτά περίπου κούνησαν τα κεφάλια μας ασταμάτητα, οι The Atomic Bitchwax αφήνουν τη σκηνή μέσα σε σφυρίγματα των οργάνων τους και δεν επέστρεψαν ποτέ για το παραδοσιακό encore. Ίσως κάποιοι να θέλανε να παίξουν λίγο παραπάνω ή να ξαναβγούν αλλά πιστέψτε με, τόση ενέργεια και πόρωση που βγάζουν στη σκηνή ίσως και να μην “αντέχεται” για παραπάνω χρόνο.

‘Αλλη μια όμορφη heavy/stoner βραδιά ολοκληρώθηκε στο An Club με τη βοήθεια των The Atomic Bitchwax και 45 Rats. Άλλο ένα πολύ καλό συναυλιακό λιθαράκι στις πολλές δεκάδες των τελευταίων χρόνων. Θα δούμε αρκετές ακόμα άραγε στο μέλλον; Την απάντηση θα τη δώσει όπως πάντα το κοινό που για την ώρα τουλάχιστον φαίνεται να κρατάει αυτή τη “μόδα” ζωντανή και άκρως ακμαία…