The Doomsday Kingdom, Doom, Heavy, 2016, News, Nuclear Blast, Sweden

Είδος: Doom/Heavy Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2017

Παρακολουθώντας στενά το συγκεκριμένο project σχεδόν από το ξεκίνημά του και έχοντας ήδη καιρό σχηματίσει μια σχεδόν σαφή εικόνα περί The Doomsday Kingdom (βλέπε το review μου για το «The Never Machine» EP προπομπό του ντεμπούτο) ήξερα πάνω κάτω τι να περιμένω από το παρθενικό τους full length.

Ο αξιότιμος κύριος αρχισυντάκτης μας μαζί με το promo του δίσκου μου δίνει και το εξής hint: «Θυμίζει πολύ Mercyful Fate το υλικό». Αμέσως οι αυτοάμυνες μου ενεργοποιούνται: «Λες να χαλάσει το balancing και να μας βγει κλώνος το ντεμπούτο;». «Στο EP υπήρχαν 2 κομμάτια που δεν μπήκαν στο άλμπουμ, οπότε έχουμε λιγότερα κοινά σημεία αναφοράς άρα και προοπτική εκπλήξεων». «Ναι μα έχουμε πίστη στο ταλέντο του Leif και την φωνάρα του Stålvind»… Παύση… «Χμ. Σταμάτα την μουρμούρα Παπαδάκη πάτα το play και άκου». Ανασυντάσσομαι, καθαρίζω μυαλό και αποφασίσω να εμπιστευτώ για μια ακόμα φορά τον πιστότερο σύντροφο μου τους τελευταίους αιώνες: το αυτί μου.

Και σκάει μύτη το «Silent Kingdom», με αρπάζει από τον λαιμό με το τιτάνιο καλπάζων riff του και τον Stålvind να ουρλιάζει «Where is the sun? Where is the light in your eyes?» οπότε βρίσκομαι να μονολογώ «Τη γαμήσαμε αν είναι έτσι όλο το άλμπουμ». Ναι είχα καιρό να κολλήσω έτσι με κομμάτι, απόδειξη τα μαζικά repeat που ακολούθησαν πριν καν πάω στο επόμενο. Τα πράγματα είναι σοβαρά εδώ κύριοι. Η μπάντα δείχνει δόντια λύκου (Wolf) και το κάνει με τον απλούστερο τρόπο. Με τραγουδάρες.

Ο Τσέκας είχε δίκιο. Το υλικό όντως πίνει αίμα στο όνομα των Mercyful Fate με μια αξιοσημείωτη διαφορά. Εδώ δεν γίνεται προσπάθεια αντιγραφής και ανάπαυσης σε δάφνες με ξένα κόλλυβα. Εδώ έχουμε μουσικούς που παίζουν σαν να μην υπάρχει αύριο φέρνοντας στην επιφάνεια αυτό το σκοτεινό, ομιχλώδες και πάνω από όλα μοχθηρό vibe που τόσο καλά μας έμαθαν οι Δανοί χρησιμοποιώντας όμως τις The Doomsday Kingdom πρακτικές. Δηλαδή original ιδέες, πληθώρα επιρροών μα πάνω από όλα πηγαίο ταλέντο.

Έχω να ακούσω τόσο σκοτεινό Metal ούτε και εγώ δεν θυμάμαι από πότε. Ναι σκοτεινό Metal που πείθει για τις προθέσεις του και δίνεται στον ακροατή άμεσα, πετυχαίνοντας το σκοπό του: Να ενεργοποιήσει δηλαδή συγκεκριμένες ψυχικές χορδές. Λες και οι δημιουργοί σου ψιθυρίζουν στο αυτί: «ξέρουμε ακριβώς τι ζητάς βάζοντας να ακούσεις έναν δίσκο σαν το ντεμπούτο των The Doomsday Kingdom, αυτό ακριβώς βγάλαμε προς τα έξω και εμείς παίζοντας την κάθε του νότα. Και ναι στο μεταφέρουμε απλόχερα». Το Doom Metal σαν μουσική ενεργοποιεί έντονα συναισθήματα. «Είναι κάτι σαν προειδοποίηση» όπως έγραφε -μεταξύ άλλων- κάποτε ένας παλιός φίλος. Η μουσική που υπάρχει σε τούτο το άλμπουμ -η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό -μα όχι εντελώς- στηριγμένη σε Doom Metal βάσεις, καταφέρνει ακριβώς αυτό: Να ενεργοποιήσει έντονα συναισθήματα. Χρώματος… κατάμαυρου.

Δεν υπάρχει μονάχα Doom Metal εδώ. Σκαλίζοντας τις μουσικές επιρροές θα βρούμε αρκετές Proto Metal και N.W.O.B.H.M. αναφορές, θα βρούμε εκείνα τα θεόρατα σε όγκο και μακροσκελή Heavy Metal riffs που οι Mercyful Fate πότισαν με δηλητήριο κάποτε, θα βρούμε και κάποια ενδιαφέροντα ακουστικά περάσματα  που δίνονται στον ακροατή είτε ως σημεία σε τραγούδια, είτε ως ολοκληρωμένες συνθέσεις. Ακουστικά περάσματα που είναι πανέξυπνα μπολιασμένα μέσα στο υπόλοιπο υλικό. Το υπνωτιστικό και γλυκά μακάβριο ύφος του «See You Tomorrow» μου έφερε στο μυαλό τις αντίστοιχες ακουστικές πρακτικές των Hammers Of Misfortune, ενώ τα αντίστοιχα σημεία στο «The God Particle» μου έφεραν στο μυαλό την στοιχειωμένη Abstract Algebra προσέγγιση ή τις late 90s κοσμικές εμμονές των Candlemass -tip: πάντως όταν θα ακούτε το κουπλέ του συγκεκριμένου κομματιού βάλτε να ακούσετε και το αντίστοιχο κουπλέ του «Eyes Of The Hydra» από το πρώτο άλμπουμ των Γερμανών Wheel για να δείτε πως τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται σε διαφορετικές χωρονομικές περιόδους κάτω από το ευρύτερο σκοτεινό πρίσμα του Doom Metal.

Δεν ξέρω τι θα ήταν αυτός ο δίσκος δίχως την ερμηνεία Niklas Stålvind (Wolf). Sorry δεν θα χρησιμοποιήσω τις κλισέ εκφράσεις τύπου «θεατρικότητα», ούτε θα υποστηρίξω πως αποχετευμένα προσπαθεί να προσεγγίσει τον King Diamond. αυτά τα αφήνω για τους κλώνους που αντιγράφουν μέχρι και τα φαλτσέτα του Δανού. Αυτό που εντοπίζω εγώ εδώ είναι μια απόλυτη ταύτιση με το υλικό που οδηγεί τον τραγουδιστή σε μια απόλυτα φυσική και from the heart ερμηνεία. Ναι μπορεί να υπάρχει ο κοινός Mercyful Fate παρονομαστής ως ηχητικό αποτέλεσμα, μόνο που ο Stålvind φτάνει εκεί χρησιμοποιώντας τα χαρακτηριστικά της δικής tου φωνής και τις δικές του ερμηνευτικές μεθόδους. Μια ακρόαση στο «The Spoonful Of Darkness» -από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ- είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς τα παραπάνω. Και εγώ μπορώ να συνεχίσω χωρίς τύψεις να κοροϊδεύω όλους τους King Diamond κλώνους ανά την υφήλιο σε tribute και μη μπάντες (η άχρηστη πληροφορία τς κριτικής).

Το «The Doomsday Kingdom» είναι δισκάρα. Περιεχέι το ταλέντο του Leif Edling δοσμένο απλόχερα σε υλικό που είναι εκτελεσμένο από μια all star μπαντάρα (δείτε ποιους έχει από πίσω του ο Leif και θα καταλάβετε)  και πάνω από όλα περιέχει αυτό που λείπει από τους περισσότερους δίσκους του σήμερα ανεξαρτήτως ύφους: Καλά τραγούδια. Παιγμένα με τίμιες προθέσεις  από άτομα που απλά δίνουν πίσω σε δημιουργικό ότι έχουν εισπράξει τόσα χρόνια από μουσικές που γουστάρουν.

 4.5 / 6