Είδος: Hard Rock/AOR
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2017

Δεν ξέρω πόσοι πίστευαν σχεδόν 10 χρόνια μετά από εκείνη τη μεθυσμένη συζήτηση των Björn Strid και David Andersson που κατέληξε στο να δημιουργηθούν οι The Night Flight Orchestra, πως το project θα υπήρχε ακόμα εν έτει 2017 και πως θα κυκλοφορούσε το τρίτο του άλμπουμ.  Με συμβόλαιο σε μεγάλη εταιρία (Nuclear Blast Records) και κυριότερο με σταθερά ποιοτικές κυκλοφορίες. Το  line up άκρως εντυπωσιακό με Sharlee D’Angelo (Arch Enemy, Spiritual Beggars, ex-King Diamond), Richard Larsson (Von Benzo), Jonas Källsbäck (Mean Streak) και τον προσφάτως εισελθόντα στις τάξεις τους, Sebastian Forslund (Kadwatha). Διάδοχος του έντονα Deep Purple-ικού ‘Skyline Whispers’ του 2015, το ‘Amber Galactic’ επιστρέφει στα μονοπάτια του ντεμπούτου τους ‘Internal Affairs’ (2012). (Σχεδόν) Όλοι όσοι ασχολούνται με τον ρετρό ήχο και τις βουτιές στο παρελθόν για να αντλήσουν έμπνευση,  εξαντλούνται στα 70’s-early 80’s χρονικά, ενώ μουσικά κινούνται στο occult ή τις Thin Lizzy/N.W.O.B.H.M. επιρροές. Οι The Night Flight Orchestra ‘πρωτοτυπούν’ δημιουργώντας μουσική που λατρεύτηκε την δεκαετία του ‘80 μεν αλλά όχι απαραίτητα από το μεταλλικό κοινό. Ή όχι μόνο από αυτό. Φλερτάροντας με το pop δημιουργούν κιθαριστικό hard rock, με έντονα AOR στοιχεία και μελωδικές γραμμές. Και αν τα στιχουργικά θέματα μοιάζουν αφελή και εύπεπτα, η μουσική τους ακούγεται άκρως σοβαρή και καθόλου σοβαροφανής. Πολύ δουλεμένες συνθέσεις, που ξεχειλίζουν εμπορικότητα χωρίς να ακούγονται φτηνιάρικες, με ρεφραινάρες και κολλητικές μελωδίες. Ακούμε έντονα στοιχεία Toto στο άλμπουμ αλλά πόσα χρόνια έχει να γράψει αντίστοιχη σύνθεση του ‘Domino’ ο κύριος Lukather; Φυσικά υπάρχει πέρα από την επιρροή των Styx (τσεκάρετε το ‘Gemini’),  Survivor και Foreigner και αρκετή Journey αισθητική. Ενώ δεν λείπουν και πιο 70’s ήχοι από Boston και Eagles. Φτιαγμένα για air play και χαλαρό ποτάκι – κοκτέιλ τα τραγούδια του δίσκου θα μπορούσαν να είναι σε σάουντρακ βιντεοταινιών/βιντεοκασσετών την δεκαετία του ‘80 ή σε στο ριμεικ του Miami Vice. Νοσταλγικό αρκετά αλλά με χαρακτηριστική σύγχρονη παραγωγή. Ξεχωρίζουν τα ‘Midnight Flyer’, ‘Sad State Of Affairs’ (θυμίζει λίγο από KISS του Unmasked) και ‘Gemini’. Αξίζει.

4,5/6