Tiamat – Ένα σερί άλμπουμ που σημάδεψε τα ’90s!

Οι Σουηδοί Tiamat χαρακτηρίζουν μια εποχή που το metal ήθελε να ανοίξει τους ορίζοντές του. Ο πειραματισμός, η αναζήτηση, το βήμα προς το μουσικό άγνωστο ήταν ο στόχος, και οι Tiamat ήταν από τους πρώτους που το τόλμησαν. Το αποτέλεσμα; Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, είχαν αναγνωριστεί ως πρωτοπόροι και εξερευνητές σε μια περίοδο που διψούσε για νέους ήχους. Με αφορμή την εμφάνισή τους στο Mammoth Festival, θα κάνουμε μια στάση στις πιο σημαντικές στιγμές τους, ξεκινώντας από το…

The Astral Sleep (1991):

Οι Tiamat αποκάλυψαν νωρίς τη διάθεσή τους να ξεχωρίσουν, να τραβήξουν το δικό τους μονοπάτι. Πιάνοντας το νήμα του σουηδικού death metal της τοπικής σκηνής, έριξαν αισθητά τις ταχύτητες για να κερδίσουν σε ατμόσφαιρα. Τραγούδια που μοιάζουν με αφήγηση σε έναν αργό εφιάλτη συνδυάζουν το γοτθικό στοιχείο με επικές doom πινελιές και μας χαρίζουν ένα άλμπουμ μοναδικής υφής και χαρακτήρα για την εποχή. Σε αυτό το αρχικό σημείο της δισκογραφίας τους, η τραχύτητα έχει ακόμη το πάνω χέρι, ενώ η ατμόσφαιρα δίνει ποικιλία και χρώμα στα τραγούδια. Το στίγμα των Tiamat είναι οι ακουστικές κιθάρες και οι στοιχειωτικές τους μελωδίες, οι οποίες τρυπώνουν ύπουλα στις συνθέσεις. Πανέξυπνα κιθαριστικά θέματα κρύβονται πίσω από κάθε έκρηξη ενέργειας, σε μια αξιοθαύμαστη ισορροπία που δεν αφήνει τον ακροατή να βαρεθεί ούτε λεπτό. Στην κορυφή της δημιουργίας στέκεται η άκρως εκφραστική ερμηνεία του Johan Edlund, που μας οδηγεί σε αυτόν τον λαβύρινθο με θεατρική μαεστρία. Αν οι Venom έκαναν ένα μεθύσι με τους ύστερους Celtic Frost, θα έβγαινε το Astral Sleep.

Clouds (1992):

Αν το Astral Sleep ήταν η μάχη μπροστά στην αστρική πύλη των Ονείρων, το Clouds είναι η είσοδός μας σε έναν κόσμο διαφορετικό, σε ένα άλλο επίπεδο πραγματικότητας. Η διαμόρφωση του μουσικού ύφους των Tiamat εδώ έχει ολοκληρωθεί και η δημιουργία ατμόσφαιρας έχει επικρατήσει με περισσότερα πλήκτρα και ακουστικά περάσματα. Το όραμα των Σουηδών αποκαλύπτεται σε οκτώ κομμάτια που συνθέτουν ένα αξέχαστο παζλ, το οποίο μεθάει τις αισθήσεις με υπνωτικό τρόπο. Αυτό το μονοπάτι που βαδίζουμε στο Clouds είναι ανεξερεύνητο για την εποχή, όταν το ακραίο metal έβραζε στη Σκανδιναβία και ασχολούνταν κυρίως με «διαβόλια και τριβόλια». Οι Tiamat έχουν διαφορετικό κτήνος μέσα τους, διαφορετικό σκοτάδι αλλά εξίσου πειστικό και βαρύ. Η ταχύτητα είναι κυρίως κολλημένη σε mid-tempo, και τα πρώτα καθαρά φωνητικά κάνουν την εμφάνισή τους. Έτσι, οι διαρκώς ανήσυχοι Σουηδοί χάνουν κάπως σε ενέργεια, αλλά κερδίζουν σε θεατρικότητα. Βάλτε στο μυαλό σας το βήμα από το σκοτάδι στην ομίχλη, στις παραισθήσεις, σε ένα θολό τοπίο. Το Clouds είναι το soundtrack για την περιπλάνησή μας σε ένα ατελείωτο όνειρο. Τώρα ξύπνα!

Wildhoney (1994):

Είσαι σε μια απέραντη πεδιάδα, ανθισμένη με κάθε λογής λουλούδι, καθισμένος στον κορμό ενός δέντρου, με το ανοιξιάτικο αεράκι να γεμίζει τα πνευμόνια σου. Η επόμενη στάση στο ταξίδι σου είναι ηλιόλουστη και ονομάζεται Wildhoney. Οι Tiamat βγαίνουν από το κουκούλι τους σαν πεταλούδα και απολαμβάνουν τη νέα τους μορφή, η οποία εξερευνά με έναν πιο προοδευτικό τρόπο τη μουσική τους. Ο Edlund δηλώνει ότι θέλει να βάλει τους Pink Floyd στις συνθέσεις του και αφήνει πίσω του τους πάντες, εκτός από τον μπασίστα Johnny Hagel. Κάτι δεν του άρεσε στο Clouds και εδώ φαίνεται να το βρίσκει, καθώς γίνεται πιο τολμηρός, πιο μελωδικός, πιο ψυχεδελικός. Τολμάει –και το στοίχημα τού βγαίνει! Το Wildhoney θεωρείται έως σήμερα ένα μνημείο του ατμοσφαιρικού metal, με φανατικούς οπαδούς και εξαιρετικές πωλήσεις. Η εμπειρία να το ακούς με ακουστικά στην εξοχή είναι πραγματικά μοναδική. Θεωρείται το απόλυτο peak της πορείας τους –και καταλαβαίνω απόλυτα τον λόγο. Οι Tiamat έχουν βρει την πηγή της έμπνευσης στα μισά της δεκαετίας και δεν σταματούν να πίνουν!

A Deeper Kind of Slumber (1997):

Όπως έλεγα… δεν σταματούν να πίνουν, και αυτό φαίνεται στο νέο άλμπουμ τους. Αυτό είναι το μετέωρο βήμα τους εκτός των χωραφιών του heavy metal και μέσα πλέον σε ένα παραισθησιογόνο δωμάτιο εναλλακτικού μελωδικού ροκ. Το πείραμα σε αυτή τη φάση είναι ολοκληρωτικό· τίποτα δεν παραμένει όρθιο στη νέα μετάλλαξη των Tiamat, με αποτέλεσμα ο ακροατής να νιώθει ότι ακούει ένα διαφορετικό συγκρότημα. Η νέα οβιδιακή μεταμόρφωση του Edlund είναι ακραία ευφυής αλλά ταυτόχρονα άνιση· σε κάποια σημεία εντελώς απολαυστική και σε άλλα… ατυχής. Το άλμπουμ τραβάει υπερβολικά σε διάρκεια, ενώ η βύθισή του στον παρανοϊκό ψυχισμό του –πλέον μοναδικού– συνθέτη καταπίνει την τελική μορφή. Η μουσική εξερεύνηση είναι ακόμη εμφανής, αλλά σε αντίθεση με το παρελθόν, αντί να υπηρετεί την ανακάλυψη, φαίνεται καθηλωμένη στις εμμονές. Παρ’ όλα αυτά, ο ακροατής δεν μπορεί παρά να μείνει άφωνος από το πόσο μακριά περιπλανήθηκαν οι Tiamat, χωρίς να φοβηθούν να χάσουν την ταυτότητά τους.

Αν δεν το καταλάβατε ως τώρα, υπάρχει μια νοητή γραμμή που ενώνει κάθε άλμπουμ των Tiamat. Είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι, το οποίο όσοι ακολούθησαν παραμένει χαραγμένο μέσα τους ως σήμερα. Η συνέχεια τούς βρίσκει απολύτως προσγειωμένους στο κλείσιμο της δεκαετίας με το Skeleton Skeletron, με μια νέα σελίδα να ανοίγει στην καριέρα τους –πιο ρεαλιστική και κοντά στις επιταγές της εποχής. Ακόμη και εκεί, όμως, προλαβαίνουν να μας δώσουν ένα εξαιρετικό άλμπουμ, το Prey, που παίζει με τους κανόνες, με μια εξυπνάδα που προέρχεται από τις αναζητήσεις στα πεδία των ονείρων.