23.6 C
Athens

Tribulation – The Children of the Night

Published:

Last Updated on 13:54 by Giorgos Tsekas

Είδος: Death Rock
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Century Media
Έτος: 2015

Οι Tribulation είναι μία μπάντα που δεν πρόκειται να μπει σε καλούπια ποτέ. Αυτό κατέστη παραπάνω από βέβαιο μετά από την ακρόαση του “The Children of the Night”, καθώς αυτή είναι η τρίτη σερί μεταμόρφωση της μπάντας. Στο “The Horror” του 2009 μας συστήθηκαν με ένα μίγμα αρκετά ακατέργαστου death/black/thrash. Στο “The Formulas of Death” του 2013, από ακατέργαστη, η μουσική τους έγινε πολύ οργανωμένη και πολυποικιλιακή, με το death/black να μπολιάζεται με heavy, ατμοσφαιρικά και ακόμα και hard rock στοιχεία. Στο νέο δίσκο πάνε ακόμα πιο πέρα -για την ακρίβεια πιο πίσω χρονικά- τον ήχο τους, με αποτέλεσμα να μιλάμε για τρεις δίσκους που μοιάζουν σα να έχουν βγει από τρείς διαφορετικές μπάντες!

Το “The Children of the Night” μοιάζει με ένα 80’ς Heavy/Hard Rock δίσκο με harsh φωνητικά. Θα έλεγα ότι οι Tribulation επιχειρούν κάτι που γίνεται αρκετά συχνά από διάφορες μπάντες τον τελευταίο καιρό (πχ. τους Opeth στο progressive death, τους Enslaved στο black, τους Morbus Chron στο death metal και πάει λέγοντας…), δηλαδή τον εντονότερο χρωματισμό με «κλασσικά» στοιχεία ποικίλων σύγχρονων παρακλαδιών του μεταλλικού ήχου. Ο ήχος τους, λοιπόν, είναι πιο κοντά σε μπάντες όπως οι Ghost, The Devil’s Blood, In Mourning (R.I.P.) με διαφορετικά φωνητικά και πιο βαρύ ήχο στις κιθάρες. Ο δίσκος βασίζεται στην κιθαριστική δουλειά σε μεγάλο βαθμό. Η δουλειά που έχει γίνει σε αυτόν τον τομέα είναι ομολογουμένως πολύ καλή. Στις rhythm διαπιστώνει κανείς punk, classic heavy/rock, doom και μελωδικά death μοτίβα. Οι lead είναι όμως αυτές που κάνουν τη διαφορά, κατά τη γνώμη μου, είτε με τον τρόπο που διανθίζουν με τις ρυθμικές μελωδίες τους τα θέματα των τραγουδιών, είτε με τα πολύ όμορφα, καλοδουλεμένα solos.

Η δουλειά των Σουηδών νομίζω ότι θα διχάσει (στην καλύτερη περίπτωση) τους παλιούς φαν της μπάντας και θα δημιουργήσει σίγουρα νέους. Τα τραγούδια είναι άμεσα και ευκολοάκουστα και δεν υπάρχουν ανισότητες στην ποιότητα τους. Φτιαγμένα για να παίξουν άνετα σε ραδιόφωνο/metal clubs και να ξεσηκώσουν στις ζωντανές εμφανίσεις. Αυτό ήταν, προφανώς, το ζητούμενο για τους Σουηδούς και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό. Κάτι όμως με χαλούσε εξαρχής στο όλο αποτέλεσμα και, μετά από πολλές ακροάσεις, νομίζω ότι το έχω εντοπίσει στην προσέγγιση των φωνητικών. Στα αυτιά μου η νέα μουσική τους κατεύθυνση δεν εξυπηρετείται πλέον από τα ίδια, harsh φωνητικά. Κι αφού δεν έχουν ούτε κατά διάνοια πρόβλημα με τις αλλαγές, γιατί να μην επιχειρήσουν κι αυτή την αλλαγή; Γούστα είναι αυτά, πάντως, σε κάποιους το μίγμα πιθανόν να φαίνεται πολύ ταιριαστό…

Το άλμπουμ, εν τέλει, θα ελκύσει το ενδιαφέρον πολλών λόγω των νέων δρόμων που χαράζει για την μπάντα και της αναμφισβήτητης συνθετικής ποιότητάς του. Σίγουρα θα απογοητεύσει κάποιους από τους φανατικούς οπαδούς του ακραίου ήχου. Εγώ, προσωπικά, βρίσκομαι κάπου στη μέση…

4.5/6

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img