Κάπου πίσω στο – όχι και τόσο μακρινό τελικά – 1985, γεννήθηκαν στο Βερολίνο της Γερμανίας οι Pink Turns Blue, οι οποίοι έμελλε να στιγματίσουν τον χάρτη της σκοτεινής μουσικής για πάντα, ειδικά στο Post Rock και το New Dark Wave, μένοντας στα κιτάπια της ιστορίας ως ένα από τα πρώτα συγκροτήματα του Gothic ηχοχρώματος της Γερμανίας. Με βασικό τους όπλο τον σκοτεινό τους ήχο με τα μυστήρια synthesizers και τους κατά βάσει εσωστρεφείς στίχους (τους οποίους εξυψώνει η θεατρικότητα στην φωνητική απόδοση), οι Pink Turns Blue έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της εν εξελίξει τότε Dark Wave μουσικής. Και αν όλα αυτά κάνουν την καρδούλα σας να χτυπά δυνατά αλλά αλλοπρόσαλλα, σκεφθείτε ότι θα τους απολαύσουμε ζωντανά στη Θεσσαλονίκη σε λίγες μέρες από τώρα – η Αθήνα τους χάρηκε περίπου δυο εβδομάδες πριν. Δεν θα ήταν καλό να κάνουμε μια ανασκόπηση, ώστε να θερμάνουμε τα αίματα πριν την συγκίνηση που θα μας προσφέρουν σε απόσταση αναπνοής; Ναι, θα ήταν.

Όλα ξεκίνησαν με τον Thomas Elbern (φωνητικά και κιθάρες), τον Mic Jogwer (φωνητικά, μπάσο και πλήκτρα) και ένα drum machine. Πιο συγκεκριμένα, το 1985, όντας ο Elbern μέλος των Seltsame Zustände (συγκρότημα που ανήκε στο NDW – New Deutsche Welle) και θέλοντας να δημιουργήσει ένα δικό του συγκρότημα στην Κολωνία, έβαλε μια αγγελία στην τοπική εφημερίδα. Η αγγελία απαντήθηκε από τον Mic Jogwer, οδηγώντας στην δημιουργία μιας μπάντας υπό το όνομα Pink Turns Blue, παρμένο από το ομώνυμο κομμάτι των Hüsker Dü. Τα πρώτα τους βήματα ακολουθούσαν το Post Punk μονοπάτι των The Chameleons, Joy Division, Souxsie and the Banshees και φυσικά (αναλογιζόμενοι το εκάστοτε μέλος) τους πρώιμους The Cure, The Velvet Underground, Killing Joke, Jesus & Mary Chain και εννοείται τους Hüsker Dü.

Στις αρχές του 1986, εντάχθηκε στο συγκρότημα ο ντράμερ Marcus Giltjes και ο πληκτράς Ruebi Walter. Άμεσο αποτέλεσμα, το βραβείο των «Νέων Ταλέντων» στον μεγαλύτερο γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό WDR, το οποίο συνοδευόταν από ένα studio session με τον παραγωγό και ραδιοφωνικό παρουσιαστή Volkmar Kramarz. Με την αλλαγή του έτους, ο Mic Jogwer άφησε το μπάσο και έπιασε την κιθάρα και ο Ruebi Walter, άφησε τα πλήκτρα για να πιάσει το μπάσο.

Τον Αύγουστο οι Pink Turns Blue υπογράφουν με την νεοσύστατη δισκογραφική εταιρία Fun Factory! Το συγκρότημα ηχογραφεί μερικά νέα τραγούδια και προχωρά σε μια εκ νέου μίξη του υπάρχοντος υλικού από το 1986 για τον ντεμπούτο δίσκο “If Two Worlds Kiss”, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1987. Πάντα προσπαθώντας να βρουν έναν «βαθύ», ατμοσφαιρικό ήχο με πολυδιάστατους στίχους, η μπάντα αισθάνθηκε καλύτερα από την αρχή να τραγουδάει στα αγγλικά, κάτι που αντικειμενικά ήταν μειονέκτημα για τη γερμανική αγορά, αλλά πλεονέκτημα για να αγγίξουν μια παγκόσμια βάση ακροατών. Πράγμα που έγινε. Το κοινό αγκάλιαζε μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο τους Pink Turns Blue, κάνοντας το “Walking On Both Sides“ το πρώτο τους hit και το εισιτήριό τους για την πρώτη τους εμφάνιση στην τηλεόραση. Από τον Οκτώβριο του 1987 έως και το 1988, η μπάντα έκανε περιοδείες. Μάλιστα, ήταν προσκεκλημένοι να περιοδεύσουν με το γιουγκοσλαβικό συγκρότημα Laibach, και ο Jogwer έγινε φίλος με τον ηχολήπτη τους, τον Janez Križaj. Ο Križaj προσκάλεσε τους Pink Turns Blue να ηχογραφήσουν το δεύτερο άλμπουμ τους στη Λιουμπλιάνα. Για να πληρώσουν για τις ηχογραφήσεις, οι PTB μετέφεραν παράνομα εξοπλισμό στούντιο μέσα από τα σύνορα. Από εκεί και έπειτα, σκαρφάλωσαν στο νούμερο 5 των Ελβετικών charts!

** Την άνοιξη του 1987 ο Tom έκανε την τελευταία του εμφάνιση με τη μπάντα και άφησε τους υπόλοιπους χωρίς κιθαρίστα και με τους μισούς μόνο τραγουδοποιούς. Για να πάρουν τα τραγούδια και των δύο τραγουδοποιών μια δίκαιη ευκαιρία ο Tom και ο Mic συμφώνησαν να μοιραστούν τα πνευματικά δικαιώματα σε όλα τα τραγούδια (όπως συνέβη για παράδειγμα με τους Lennon / MacCartney). Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο όλα τα τραγούδια που γράφτηκαν μεταξύ του 1985 και των αρχών του 1987 πιστώθηκαν στο όνομα «Elbern / Jogwer».

Τον Αύγουστο του 1988 κυκλοφόρησε το single “Touch The Skies” και οι Pink Turns Blue έδωσαν τις πρώτες συναυλίες τους στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ελβετία και την Ολλανδία. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “Meta”, το οποίο έφερνε πολύ ηχητικά στα βαριά πλήκτρα των The Cure. Κατά την περίοδο των ηχογραφήσεων οι ΡΤΒ πειραματίστηκαν πολύ με τα όργανά τους και τον εξοπλισμό τους, και προέβησαν σε αρκετές αλλαγές που μεταφράστηκαν σε μια πιο ιδιαίτερη μουσική έκφραση. Οπότε σε συνδυασμό με την αυξανόμενη μουσική ικανότητα της μπάντας δημιουργήθηκαν νέοι ήχοι και ατμόσφαιρες κάνοντας το “Meta” ένα τολμηρό βήμα παραπέρα και για ίδιο το συγκρότημα αλλά και για τους ακροατές του. Όλο και συχνότερα άρχισε να χαρακτηρίζεται το “Meta” ως η επίσημη εφεύρεση του «Dark Wave», δίνοντας όλο και περισσότερο ώθηση στη φήμη του συγκροτήματος. Οι πωλήσεις του δίσκου ξεπέρασαν τις 2.300 κόπιες μέσα σε 8 εβδομάδες. Ως δεύτερο single, το “Your Master Is Calling” τους έδωσε τηλεοπτικό χρόνο στο Tele 5, ενώ έπαιζε συνεχώς σε πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και είναι το δημοφιλέστερο τραγούδι τους μέχρι σήμερα με περισσότερες από 2,7 εκατομμύρια εμφανίσεις στο YouTube.

Ο τρίτος δίσκος “Eremite” ηχογραφήθηκε επίσης από τον Janez Križaj στη Λιουμπλιάνα και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1989. Ωστόσο, η δισκογραφική τους εταιρεία Fun Factory αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και οι Pink Turns Blue αναγκάστηκαν να μεταφερθούν στην θυγατρική Our Choice, η οποία κυκλοφόρησε τον εν λόγω δίσκο τον Απρίλιο του 1990. Με το “If Two Worlds Kiss” και το “Meta” να έχουν αποκτήσει τόση φήμη στο Post Punk και την ευρύτερη Dark Wave σκηνή, οι Pink Turns Blue άρχισαν να έχουν μια διάθεση εκ νέου πειραματισμού. Ένα μεγάλο βήμα των αλλαγών συμπεριλάμβανε την χρήση drum machine συνδυασμένα με την ηχογράφηση κανονικών – φυσικών τυμπάνων από τον Marcus και έναν session drummer από την Σλοβενία, ενώ σίγουρα αυξήθηκε η χρήση πλήκτρων και πιο εκφραστικών κιθάρων. Μερικά από τα κομμάτια είναι πιο θεατρικά απ’ ό,τι ως συνήθως μουσικά, ενώ άλλα κομμάτια παρέμειναν στις κλασικές κατά μέτωπο post punk συνθέσεις. Το κομμάτι που ίσως ξεχώρισε περισσότερο ήταν το “Michelle”. Η μίξη για το κομμάτι «Michelle» έγινε στο Μάντσεστερ και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο ως single. Στις αρχές του 1990, ο μικρότερος αδερφός του Ruebi Walter, ο Reinhold ανέλαβε τα πλήκτρα και ο ντράμερ Marcus Giltjes έφυγε από το συγκρότημα.

Το τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Pink Turns Blue, “Aerdt (Art + Earth)”, ηχογραφήθηκε από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο του 1991 στη Λιουμπλιάνα από τους Mic Jogwer και Ruebi Walter ως δίδυμο, αφού ο Marcus έφυγε από το συγκρότημα – αντικειμενικά όχι τόσο επίσημα, αλλά τουλάχιστον δεν τον έβλεπαν και τόσο. Έτσι το “Aerdt” ουσιαστικά έγινε ένα studio project, κλείνοντας την post punk / dark wave εποχή του συγκροτήματος. Επί της ουσίας, ο Ruebi και ο Mic βρίσκονταν στη Λιουμπλιάνα, μένοντας σε ένα μέρος που ανήκε στον Janéz Krizaj, χωρίς θέρμανση ή άλλες ανέσεις. Διέμεναν σε ένα διπλό κρεβάτι με ένα μίνι ηλεκτρικό θερμαντήρα που προσπαθούσε απεγνωσμένα να ανεβάσει κάπως τη θερμοκρασία πάνω από το μηδέν. Έτσι, ο Ruebi, ο Mic και ο Janéz πέρασαν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί στο στούντιο και πειραματίστηκαν αρκετά, ωστόσο ήθελαν διακαώς να δημιουργήσουν εκκεντρικά κομμάτια. Παράλληλα, η ολοένα και διευρυνόμενη rave σκηνή στην Αγγλία λειτούργησε ως επιρροή. Το “Aerdt” έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ της μπάντας με τα «Waiting For The Son», «Seven Years» και «Catholic Sunday» να γίνονται τρομερά hit, ενώ η αξιοποίηση των «Aerdt» και «Andy» σε ταινίες ανά τον κόσμο, αύξησε ακόμα περισσότερο τη φήμη του συγκροτήματος. Στα τελείως πρακτικά ζητήματα, μιλάμε για έναν δίσκο που τα βασικότερα στοιχεία του περιλαμβάνουν μουρμουρητό, το 909 drum machine, ταμπουρίνο, μερικά πλήκτρα και κιθάρα.

Την άνοιξη του 1991, μετά την ολοκλήρωση του άλμπουμ “Aerdt”, οι Mic Jogwer και Ruebi Walter μετακόμισαν στο Λονδίνο. Το τραγούδι «Seven Years» από τo “Aerdt” ηχογραφήθηκε εκ νέου σε μια πιο χορευτική έκδοση και κυκλοφόρησε ως single το Σεπτέμβριο. Στις αρχές του 1992, ακολούθησαν δύο ακόμη χορευτικά προσανατολισμένα singles: τα «Overloaded» και «Star».

Τον Μάιο του 1992 οι Pink Turns Blue ηχογράφησαν τον πέμπτο τους δίσκο, που κυκλοφόρησε με τον τίτλο “Sonic Dust”, δίσκο μέσω του οποίου μας συστήθηκε ο νέος drummer της μπάντας, Louis Pavlou. Σίγουρα, λόγω επιρροών, οι αλλαγές ήταν πολλές στο στυλ τους, στο είδος κλπ. Εκείνο το Post Punk / Dark Wave του Underground της Γερμανίας στα τέλη του ’80 δεν έπιανε ούτε για αστείο στην Αγγλία. Η κυριαρχία του rave κινήματος άρχισε να εξαπλώνεται παντού, σε σημείο που όλοι πλέον άρχισαν να βάζουν χορευτικές λούπες στα ήδη indie προσδιορισμένα κομμάτια τους, να βάζουν DJs να τους κάνουν remixes και πάει λέγοντας. Στην περίπτωση όμως των Pink Turns Blue, ο νέος manager τους, Eric Härle, τους βοήθησε να διευρύνουν τον ήχο τους χωρίς όμως να χάσουν την ταυτότητά τους. Παρά το γεγονός ότι μιλάμε για έναν δίσκο που είχε πολύ καλά κομμάτια στο σύνολό του, η παραγωγή ήταν αρκετά κάτω του μετρίου, θάβωντάς τα. Έλειπε όλη εκείνη η σπιρτάδα των ΡΤΒ, εκείνη η μυστηριώδης ατμόσφαιρα, η σκοτεινή αγκαλιά.

Τον Δεκέμβριο του 1992, οι Pink Turns Blue ηχογράφησαν τον έκτο επίσημο δίσκο τους, “Perfect Sex” με τον David M. Allen, τον παραγωγό των The Cure και των Sisters Of Mercy. Ήταν θα λέγαμε και η πρώτη φορά που οι ΡΤΒ είχαν έναν πραγματικό παραγωγό. Για κάποιο περίεργο λόγο, είχε πέσει στα χέρια του Allen ένα demo tape (έδιναν κόπιες έξω από τα κλαμπ μετά από συναυλίες συγκροτημάτων που τους άρεσαν) και τον ξετρέλανε γιατί του θύμισε τα πιο punk του χρόνια. Τους κάλεσε στο στούντιό του, το Funny Bunny και μέσα σε δυο εβδομάδες ηχογράφησαν τα πάντα. Όλο αυτό φυσικά επηρέασε και την μουσική απόδοση, κάνοντας τον έκτο δίσκο των PTB να βρίθει ατμόσφαιρας, βάθους και έντασης. Κυκλοφόρησε μετά από κάποια καθυστέρηση το 1994. Ο Louis Pavlou εκείνη τη χρονιά αποφάσισε να αποχωρήσει από το συγκρότημα, ώστε να πάει να ηχογραφήσει με τους The Cure το “Wild Swing Mood”.

Το 1995, οι Pink Turns Blue διαλύθηκαν. Ο Mic Jogwer αργότερα δήλωσε πως η εγκατάσταση του συγκροτήματος στο Λονδίνο, έφερε τον μουσικό της αποπροσανατολισμό. Ο Mic Jogwer έκανε καριέρα στη βιομηχανία μουσικής και μέσων ενημέρωσης, παράγοντας CD ROM και φτιάχνοντας ιστοσελίδες.

Τον Απρίλιο του 2001, ο Mic Jogwer έγραψε τρία τραγούδια με τους Violetta Superstar, το συγκρότημα της Brigid Anderson το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2001 σε ένα compilation CD (“Die fiesen Diven”). Οι δύο σχημάτισαν ένα ηλεκτρονικό δίδυμο που το ονόμασαν Orden και άρχισαν να γράφουν τραγούδια μαζί, τα οποία μάλιστα τα έγραψαν και σε κάποια Demos.

Στις αρχές του 2003, ο Thomas Görnert, διευθυντής του Wave-Gotik-Treffen στη Λειψία, ζήτησε από τους Orden να δώσουν μια ζωντανή εμφάνιση και απευθύνθηκε στους Pink Turns Blue. Οι Jogwer και Andersen έπεισαν τους Thomas Elbern, Reini Walter και Louis Pavlou να κάνουν ένα και μοναδικό reunion, ανασταίνοντας τους Pink Turns Blue για μια μόνο συναυλία. Πράγματι, αυτό έγινε τον Ιούνιο του 2003 στο Wave-Gotik-Treffen. Μετά από αυτό το συγκρότημα έκανε μια επανεκκίνηση και έπαιξε ως headliner στο M’era Luna του 2004. Η επανεκκίνηση αυτή ανακοινώθηκε σε συνδυασμό με την κυκλοφορία ενός compilation δίσκου, του “Re – Union”.

Το έβδομο στούντιο άλμπουμ “Phoenix” των ΡΤΒ ηχογραφήθηκε στο Βερολίνο το χειμώνα του 2004/2005, του οποίου τη μίξη ανέλαβε και πάλι ο Janez Križaj στη Λιουμπλιάνα και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2005. Ο δίσκος χαρακτηρίστηκε ως ‘ο δίσκος του μήνα’ σε τρία μουσικά περιοδικά (Sonic Seducer, Orkus, Zillo) και πέρασε οκτώ εβδομάδες στην 3η θέση των γερμανικών charts.

Ο όγδοος δίσκος της μπάντας, το “Ghost”, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2007. Η κυκλοφορία παρουσιάστηκε στο Wave-Gotik-Treffen του 2007 και πήρε απέσπασε πάλι το βραβείο του ‘δίσκου του μήνα’, και σκαρφάλωσε ως το νούμερο 37 του ετήσιου Γερμανικού chart στην Alternative μουσική.

Τον Νοέμβριο του 2009 η μπάντα κατέγραψε τον ένατο δίσκο “Storm”, με τα singles “Storm Rider” και “Run From Me” να αγγίξουν την δεύτερη θέση στα γερμανικά charts. Η αντίδραση των διαδικτυακών μέσων ήταν ένθερμη, κάτι που οδήγησαν στην αναζωπυρωση του ενδιαφέροντος του κοινού ανά τον κόσμου και που άνοιξε νέες πόρτες για εμφανίσεις σε φεστιβάλ.

Έκτοτε οι Pink Turns Blue δεν κυκλοφόρησαν άλλον ολοκληρωμένο δίσκο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχει χαθεί η αγάπη του κόσμου ή ότι δεν θα τους απολαύσουμε στην επερχόμενή τους συναυλία. Είμαι σίγουρη ότι θα μας δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, οπότε δεν αγχώνομαι για τίποτα.

Περισσότερες πληροφορίες για την συναυλία τους στη Θεσσαλονίκη θα μπορέσετε να βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.facebook.com/events/307516523233335/