U.D.O. – Mean Machine

Δύο χρόνια μετά την αποχώρησή του από τους Accept, ο Udo Dirkschneider αναγκάστηκε να πάρει κάποιες κρίσιμες αποφάσεις solo καριέρας. Το ντεμπούτο του 1987 με το «Animal House» ναι μεν απέδειξε ότι η χαρακτηριστική, τραχιά φωνή του μπορούσε να επιβιώσει μακριά από το συγκρότημα που τη συνέδεσε με μερικούς από τους σημαντικότερους ύμνους του γερμανικού heavy metal όμως δε σαν δουλειά δεν είχε την υπογραφή του. Τα τραγούδια του είχαν γραφτεί από μέλη των Accept και την manager του συγκροτήματος, λειτουργώντας κατά κάποιον τρόπο ως το μουσικό δώρο αποχώρησης. Έτσι, το «Mean Machine» που κυκλοφόρησε στις 10 Γενάρη του 1989 αποδείχθηκε το πρώτο αυθεντικό studio album απ’ όλες τις απόψεις, ένα πραγματικό self challenge χωρίς εκπτώσεις.

Στην συγκεκριμένη κυκλοφορία αίσθηση προκαλεί η σχεδόν ολοκληρωτικά ανανεωμένη σύνθεση των U.D.O.. καθώς μόνο ο κιθαρίστας Mathias Dieth παρέμεινε από το προηγούμενο σχήμα. Ο νεοφερμένος Andy Susemihl μπήκε ως δεύτερος στις κιθάρες, ο Thomas Smuszynski ανέλαβε το μπάσο και ο Stefan Schwarzmann τα τύμπανα. Ο τελευταίος θα περνούσε αργότερα και από τους Accept και τους Running Wild, όμως εδώ είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στη διαμόρφωση ενός ήχου που θα γινόταν θεμέλιο για τη μελλοντική πορεία του group. Για πρώτη φορά ο Dirkschneider, μαζί με τους Dieth και Susemihl, αναλάμβαναν ουσιαστικά με σκοπό να αποδείξουν ότι μπορούσαν να δημιουργήσουν χωρίς να εξαρτώνται συνθετικά από το παρελθόν.

Η απάντηση έρχεται από τα πρώτα δευτερόλεπτα του «Don’t Look Back». Το τραγούδι μοιάζει σχεδόν σαν να συνεχίζει από εκεί όπου σταμάτησαν οι πρώιμοι Accept. Στιβαρό mid-tempo, τετραγωνισμένα riffs, επιθετικό rhythm section και, πάνω απ’ όλα, το γνώριμο γρέζι του Udo . Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές κριτικές το έχουν συγκρίνει με το «T.V. War», ένα δείγμα ότι το παρελθόν δε ξεχάστηκε εντελώς. Το ίδιο θα δούμε να συμβαίνει και στο «Break the Rules», έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ύμνους του δίσκου και το τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε περισσότερο στο air play για την προώθησή του album. Γίνεται ευδιάκριτη η αμεσότητα που έκανε τους Accept τόσο αποτελεσματικούς, προσφέροντας ταυτόχρονα μια ελαφρώς πιο μελωδική και προσιτή προσέγγιση. Τα κοφτά riffs, τα δεύτερα φωνητικά και ο ρυθμός δημιουργούν ένα τραγούδι έτοιμο για αρένες και stage shows. Αν το «Animal House» έμοιαζε περισσότερο με μια προέκταση των Accept, εδώ ο στρατηγός διαμορφώνει τον μηχανισμό των U.D.O. όπως πρέπει και θέλει παίζοντας με το παρελθόν.

Το «We’re History» συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση, με δυναμικά riffs, χαρακτηριστικά chorus και έναν ήχο που φέρνει έντονα Accept, αλλά και ορισμένες Scorpions επιρροές. Το «Painted Love» προσθέτει ένα εξαιρετικό κιθαριστικό ντουέτο μεταξύ Dieth και Susemihl, αποδεικνύοντας ότι το νέο κιθαριστικό δίδυμο βρήκε χημεία προσφέροντας δικές του στιγμές. Και ύστερα το ομώνυμο απλό, βαρύ, μελωδικό και άμεσο heavy metal για τα πλήθη.

Το δεύτερο μισό ξεκινάει με τον παραδοσιακό heavy metal ύμνο «Dirty Boys». Δυνατές κιθάρες, χαρακτηριστικό refrain και ένα εξαιρετικό solo. Ένα άσμα στο best of  της solo καριέρας του στρατηγού. Το «Streets on Fire» κινείται σε πιο rock κατεύθυνση, με εισαγωγή που παραπέμπει στο «Balls to the Wall» ενώ το «Lost Passion» ανεβάζει ξανά την ένταση με γρήγορο ρυθμό, ισχυρά δεύτερα φωνητικά και μελωδικές κιθάρες. Ένα τραγούδι με περίεργα όμορφη αισθητική που αποδεικνύει γιατί ένας τέτοιος δίσκος εξακολουθεί να ακούγεται ευχάριστα δεκαετίες αργότερα. Βέβαια η μεγαλύτερη έκπληξη έρχεται με το «Sweet Little Child». Η power metal ballad, αφιερωμένη στη νεογέννητη κόρη του τραγουδιστή, προσφέρει μια διαφορετική πλευρά του εαυτού του. Το πιάνο και η πιο ήπια ερμηνεία του Udo λειτουργούν ως ευχάριστο διάλλειμα μέσα στη διαρκή μεταλλική επίθεση. Μπορεί να μην θεωρείται από μερίδα του κοινού μια απολύτως επιτυχημένη σύνθεση, όμως παραμένει σημαντική ακριβώς επειδή αποκαλύπτει μια πιο ευάλωτη πλευρά του Udo που είχε χτίσει έως ώρας την εικόνα του πάνω σε διαφορετικές νόρμες.

Το «Catch My Fall» που επαναφέρει τον ακροατή σε πιο αποφασιστικό ρυθμό, ισορροπώντας ανάμεσα στο σκληρό riffing και σε ένα πιο μελωδικό ρεφρέν για αρκετούς αποτελεί ένα από τα κρυφά διαμάντια του album. Ένας ιδανικός μουσικός επίλογος καθώς το 50 δευτερολέπτων «Still in Love With You», φαίνεται περισσότερο σαν ένα αστείο outro αφήνοντας μια παράξενη τελευταία πινελιά σε μια κατά γενική ομολογία αξιόλογη κυκλοφορία.

Η παραγωγή του Mark Dodson στα Dierks Studios της Γερμανίας παρότι συμπαγής και ταιριαστή στο heavy metal ύφος της εποχής δεν διαθέτει το ίδιο βάρος παραγωγών εποχής τύπου  «Metal Heart» των Accept, αλλά υπηρετεί ιδανικά την ουσία του υλικού. Το αποτέλεσμα  έδω εκφράζει απόλυτα τους μουσικούς καθώς πρόκειται για την πρώτη πραγματικά ανεξάρτητη προσπάθεια του δημιουργού τους. Μπορεί αρκετά riff να θυμίζουν Accept και ορισμένα τραγούδια να κινούνται σε παρόμοιες ταχύτητες όμως αυτή ακριβώς η απουσία φιλοδοξίας για ριζική αλλαγή είναι μέρος της γοητείας του αποτελέσματος. Το «Mean Machine» δεν προσπάθησε να επαναφέρει τον Udo Dirkschneider στην πρώτη γραμμή. Προσπάθησε να αποδείξει ότι είχε τα guts να συνεχίσει. Και το κατάφερε. Είναι ένας δίσκος που δεν εκδηλώνει αμηχανία αλλά παρουσία και επιθυμία. Η θέση 52 στα γερμανικά charts και η περιοδεία ως support στην ευρωπαϊκή περιοδεία του Ozzy αποτέλεσε τρανταχτή απόδειξη ότι ο άξιζε ο κόπος παρόλες τις αλλαγές και δυσκολίες.

Μπορεί σήμερα ο δίσκος να μην κατατάσσεται ανάμεσα στα απολύτως απαραίτητα album του γερμανικού heavy metal όμως αυτό δεν σημαίνει απολύτως κάτι. Παραμένει ένα σημαντικό cult κομμάτι της ιστορίας του Udo Dirkschneider. Παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν πέταξε λευκή πετσέτα. Το ότι ο στρατηγός εξακολουθεί και δημιουργεί απαντά αρκετά στο γιατί (You gotta break the rules) so keep the aces high!