Είδος: Heavy Metal
Χώρα: Γερμανία
Εταιρία: AFM Records
Έτος: 2021

Μετά από τρία χρόνια σιωπής (8 ψηφιακά σινγκλ, ένα ζωντανό 2CD το «Live in Bulgaria 2020 – Pandemic Survival Show» και ένα split 12″βινυλίο με τους Brothers of Metal κυκλοφόρησαν οι UDO από το «Steelfactory» του 2018 και μετά, οπότε μπορείτε να πείτε «σχετική σιωπή» καλύτερα) οι UDO επιστρέφουν με ένα ολοκαίνουργιο στούντιο άλμπουμ. Ψευδής συναγερμός για όσους πίστεψαν ότι αυτό είναι το κύκνειο άσμα τους, πρώτον αυτό δεν είναι το τελευταίο τους και δεύτερον αυτό δεν είναι το καλύτερό τους έβερ, οπότε δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί κύκνειο άσμα ούτως ή άλλως…Τιτλοφορείται όμως “Game Over” καθώς πρόκειται να είναι το τελευταίο τους μέσω της AFM Records, μετά από μια επιτυχημένη συνεργασία 18 ετών (η πρώτη τους ήταν το 2003 ο ζωντανός δίσκος “Nailed to Metal – The Missing Tracks” και πρώτο στούντιο ένα χρόνο μετά το “Thunderball”) καθώς τώρα οι Γερμανοί θρύλοι υπέγραψαν νέο συμβόλαιο με την Atomic Fire Records.

Παρά το γεγονός ότι ο Udo Dirkschneider είναι 70 ετών, το κατάφερε, καθώς η φωνή του είναι σε εξαιρετική φόρμα. Έξυπνη κίνηση να κινείται σε μεσαίες ταχύτητες (στο στούντιο υποθέτω ότι κάθε μικρό ή μεγαλύτερο λάθος μπορεί να διορθωθεί), αλλά αυτό που δεν μπορεί να διορθώσει κανένα στούντιο είναι η δίψα για Heavy Metal και η ικανότητα να γράφεις καλά τραγούδια. Λοιπόν, ο Udo δεν χρειάζεται καμία βοήθεια για αυτό, καθώς μπορεί να συνθέσει υπέροχα τραγούδια, ακόμα κι αν δεν έχουν πρωτοτυπία από άποψη, καθώς ορισμένες ιδέες πιθανόν να έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν σε προηγούμενες δουλειές του, αλλά όσο και αν το πιστεύετε ή όχι όσο παίζει ο δίσκος στο πικαπ το «Game Over” (2πλό 12» στις 33⅓ RPM) ακούγεται σαν ένα υπέροχο άλμπουμ.

Δεν μπορείς να μάθεις νέα κόλπα σε έναν γέρικο σκυλί, αλλά οι UDO είναι μια αγέλη λύκων που μπορεί εύκολα να ξεπεράσει τη νοσταλγία και να σε δαγκώσει άσχημα, αν νομίζεις ότι είναι απλώς ένα σωρό ηλικιωμένοι που προσπαθούν να ακουστούν σύγχρονοι. Δεν το χρειάζονται καθώς η μουσική τους είναι αβίαστα διαχρονική. Λατρεύω τη χρήση των κλισέ, τα δυνατά riff, τις πιασάρικες μελωδίες και τα ρεφρέν που μοιάζουν με ύμνους καθώς μου άρεσαν πολύ και τα «Fear Detector», «Holy Invaders», «Like A Beast», «Metal Damnation», «Empty Eyes», «I See Red” και “Speed Seeker” που είναι κορυφαίες συνθέσεις και αν μπορούσαν να αποφύγουν να έχουν 16 τραγούδια στο άλμπουμ, θα ήταν ακόμα καλύτερο.