Δεύτερη μέρα λοιπόν, δεύτερος γύρος σφαγής όπως ήταν αναμενόμενο με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους Liege Lord στη θέση του headliner, και ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα παίρνανε κεφάλια όπως και πριν 5 χρόνια.

των Γιάννη Κακκαβά και Astral Kannibal

Sanhedrin

Εχουμε και λέμε, γκόλ με το πρώτο σφύριγμα. Κατ εμέ αποτέλεσαν την ευχάριστη έκπληξη του διημέρου. Αν και πρώτοι στο σανίδι ανοίγοντας την δεύτερη μέρα η απόδοση ήταν μακράν πέρα από κάθε προσδοκία! To Νεοϋορκέζικο τρίο με μπροστάρισσα την Erica Stoltz στη φωνή-μπάσο μας έδειξε τα δόντια του, με ωραίο καλοπαιγμένο heavy, στο οποίο αν κουμπώσει μια 2η κιθάρα ή αρκεστεί μόνο στα φωνητικά η Erica πιστεύω θα τους ανεβάσει κι άλλο. Το σίγουρο είναι ότι μετά την εμφάνιση τους ανάγκασαν αρκετό κόσμο να ανέβει στα merchandise και να αγοράσει το υλικό τους. Αξιοσέβαστη μπάντα!

Gatekeeper

Συνταγή επιτυχίας, φαντασία, μυθολογία, Βίκινγκς, Lovecraft. Οι Καναδοί μας χάρισαν ένα καλομαγειρεμένο μίγμα epic heavy metal, ικανοποίησαν τη μεγάλη μερίδα κόσμου που τους γνωρίζει, προσέλκυσαν νέα βλέμματα και αυτιά, ναι είναι από τις πλέον ανερχόμενες νέες μπάντες που δίνουν πνοή και φρεσκάδα στο χώρο και υπάρχει ήδη πυρήνας οπαδών που τους ακολουθεί, και με σύμμαχο τον καλό ήχο πέρασε ευχάριστα άλλο ένα 45 λέπτο.

Old Season

Να ομολογήσω ότι ξεκίνησαν μουδιασμένοι οι Ιρλανδοί, και χρειάστηκαν χρόνο για να βρουν τα πατήματα τους και να στρώσουν κ τα φωνητικά του John Bonham, δημιουργώντας μου κάποιες ανασφάλειες, ευτυχώς όμως όσο περνούσε η ώρα στάθηκαν στο ύψος τους δίνοντας μας τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε με το μυαλό μας στους φανταστικούς κόσμους του epic heavy τους. (Άνετα στη θέση τους θα ανέβαζα τους Sanhedrin!). Επίσης παρατήρησα από αντιδράσεις ότι πολύς κόσμος δεν τους γνώριζε, πράγμα όχι περίεργο αν σκεφτούμε ότι στα 15 χρόνια καριέρας έχουν μόνο 2 δίσκους.

Solstice

Αδιαμφισβήτητα για μένα η απογοήτευση του διημέρου συγκρινόμενου και του ονόματος τους. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει πάντα και όταν αυτή η μπάντα ανεβαίνει στο σανίδι φαντάζει σαν τρακαρισμένο σχολιαρόπαιδο που ανεβαίνει να πει ποίημα… Φέτος ανακάλυψα ότι το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα η φωνή του Paul Kearns.Μια χαρά οι μελωδίες τους, μια χαρά οι ογκώδης κιθάρες, μια χαρά όλα. Η φωνή όμως ακουγόταν τρεμάμενη, απροβάριστη, ασύγχρονη, (που αν βάλεις και τα τεχνικά μικροπροβλήματα στον ήχο), σε σημεία που εξέθετε ολόκληρο το σύνολο διαλύοντας αυτό το φανταστικό epicdoom.Μερίδα κόσμου απογοητευμένοι αποχωρούσαν απ το χώρο διαλέγοντας να δροσιστούν με μια παγωμένη μπύρα.

Brocas Helm

Παλιατζούρα, βαρβατίλα, επέλαση με riffs κατά ριπάς, μπασογράμμες που κατέβαιναν τόσο χαμηλά στα Hz κάνοντας τα τύμπανα σου να τρίζουν, χοντροκομμένο και σκληρόπετσο heavy metal για τους λίγους αλλά τρελαμένους! Καλτίλα!Και μόνο που βλέπεις τη μορφάρα Jim Schumacher επί σκηνής σου αρκεί! ’Επαιξαν όλα τα must κομμάτια κάνοντας το κοινό να σπάσει σβέρκους ειδικά στο skullfucker !H πιο τίμια μπάντα! Ήρθαμε, παίξαμε, τα σπάσαμε. Απόλαυση!

Hittman

Μετά τους επικοτραγικούς Solstice (επικοί κάποιες φορές, τραγικοί τις περισσότερες) και το καλώς εννοούμενο χυμαδιό των Brocas Helm ήρθε η ώρα να ανέβει ο πήχης της ποιότητας. Οι Νεοϋρκέζοι Hittman έφεραν μια αύρα “Rage For Order” στο σανίδι του Gagarin, ενώ άλλαξαν φανερά την ανθρωπογεωγραφία του κοινού, καθώς αρκετοί προτίμησαν να πιουν μπύρες απέξω αφήνοντας τους υπόλοιπους σε μια γεμάτη, αλλά άνετη αίθουσα να παρακολουθήσουν τo σχετικά πρόσφατα (2017) επανασυνδεδεμένο συγκρότημα. Ήρθαν προετοιμασμένοι, προβαρισμένοι και εμφανώς χαρούμενοι που κάποιος τους έφερε από την άλλη άκρη του Ατλαντικού να παίξουν σε ένα καθιερωμένο φεστιβάλ μπροστά σε οπαδούς που τους άκουγαν για χρόνια, όπως άλλωστε και στο περσινό KIT. Ειδικά ο τραγουδιστής – καρδερίνα Dirk Kennedy με την κινησιολογία Jack Black και την περίεργη Tom Jones σε γραμματοσειρά Motorhead μπλούζα το παράκανε λίγο με τις αντιδράσεις του, καμιά φορά μιλώντας σε ακαταλαβίστικα ελληνικά, αλλά χαλάλι τους, άλλωστε βρισκόταν στο κατάλληλο φεστιβάλ. Έπαιξαν τις αναμενόμενες κομματάρες από τον πρώτο τους δίσκο (“Metal Sports”, “Backstreet Rebels”, “Caught In The Crossfire”, “Breakout” κλπ.) με καθαρό και δυνατό ήχο – εκτός από τα πρόβλήματα στο μικρόφωνο – και άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις με το καινούριο τους κομμάτι “Total Amnesia”, από τον επερχόμενό τους δίσκο. Όμορφα πράγματα.

Liege Lord

Το συγκρότημα που θα έκλεινε τον τριήμερο μαραθώνιο δεν ήταν άλλο από τους Liege Lord, χεντλάινερς επίσης 5 χρόνια πριν. Μια αξιοσημείωτη αλλαγή από την προγούμενη εμφάνισή τους ήταν το γεγονός ότι πίσω από τα ντραμς θα ήταν ο τεράστιος Van Williams των Nevermore που θα μοιραζόταν τη σκηνή, στο ίδιο συγκρότημα αυτή τη φορά, μαζί με τον John Comeau 19 χρόνια μετά την κοινή περιοδεία Annihilator – Nevermore που είχε περάσει κι από την Αθήνα. Πανίσχυροι και δεμένοι παρουσίασαν το κατά βάση σπιντάτο υλικό τους σε όσους είχαν δυνάμεις να νιώσουν. “Fear Itself”, “Eye Of The Storm”, και “Cast Out” στα καπάκια ήταν αρκετά για να ζεσταθούμε άμεσα. Έπαιξαν κομμάτια και από τους τρεις δίσκους τους, “όπως τους ζητήθηκε” μας πληροφόρησε ο John με ύφος που πρόδιδε πως μάλλον δεν ψήνεται και πολύ να τραγουδάει κομμάτια από τον πρώτο στον οποίο δεν συμμετείχε, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν κώλωσε και τα έδωσε όλα. Εκτός από την αναμενόμενη διασκευάρα στο “Kill The King” των Rainbow, έπαιξαν και το “Cold Sweat” των Thin Lizzy, “επειδή είναι κουλ να παίζεις μουσική άλλων”, κομματάρα είναι, οπότε καλοδεχούμενο. “Rage Of Angels”, “Wielding Iron Fists” και το σήμα κατατεθέν “Master Control” ήταν οι κορυφές ενός γεμάτου σετλιστ και μιας σχεδόν αλάνθαστης απόδοσης. Όλα τα έγχορδα έσπειραν, το σόλο του καινούριου κιθαρίστα, αν και αχρείαστο ήταν αρκετά γουστόζικο και ο Wiliams έδινε μια τεχνοκρατική χροιά στο τσιταρισμένο US Power των Liege Lord. Μετά το τέλος ο διοργανωτής είπε στο συγκρότημα να ξαναπαίξει ένα κομμάτι ως παράδοση του φεστιβάλ, ο John είπε “this is bullshit”, αλλά μια επανάληψη στο κοπάνημα του “Master Control” δεν χάλασε κανέναν. Up The Hammers είσαι, η γραφικότητα είναι στο πρόγραμμα.

Άντε και του χρόνου με τον εξωγήινο για κλωτσοπατινάδες, εκτός κι αν αποφασίσει να απαχθεί, ποτέ δεν ξέρεις με δαύτον.