English
Είδος: Speed/Black Metal
Χώρα: Αγγλία
Εταιρεία: Noise Records
Έτος: 2026
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μέχρι σήμερα, παραμένουν μία από τις πλέον καθοριστικές δυνάμεις στην εξέλιξη του ακραίου metal, ένα συγκρότημα του οποίου η επιρροή ξεπερνά κατά πολύ τη δική του δισκογραφία. Ελάχιστες μπάντες μπορούν να ισχυριστούν ότι συνέβαλαν τόσο καθοριστικά στη διαμόρφωση ολόκληρων μουσικών ιδιωμάτων, επηρεάζοντας γενιές καλλιτεχνών που αργότερα θα έγραφαν τη δική τους ιστορία. Από τους Slayer και τους Metallica μέχρι τους Napalm Death, Kreator και αμέτρητους άλλους, το αποτύπωμα των Venom παραμένει ανεξίτηλο. Περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μετά την εμφάνισή τους στη σκηνή του Newcastle, οι Βρετανοί επιστρέφουν με το 16ο στούντιο album της καριέρας τους. Υπό την καθοδήγηση του ακούραστου Cronos και της σταθερής σύνθεσης που τον πλαισιώνει τα τελευταία χρόνια, το συγκρότημα αποδεικνύει ότι εξακολουθεί να διαθέτει την ικανότητα να δημιουργεί μουσική με την ίδια σκοτεινή ένταση και την ίδια ακατέργαστη δύναμη που το καθιέρωσε.
Το “Into Oblivion” είναι ένας δίσκος δεκατριών συνθέσεων που αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της ταυτότητας τους. Οι χαρακτηριστικές blackened πινελιές, η βρώμικη heavy metal αισθητική, το punk θράσος και η ανεπιτήδευτη επιθετικότητα συνυπάρχουν αρμονικά, χωρίς το αποτέλεσμα να ακούγεται παρωχημένο ή εγκλωβισμένο στη νοσταλγία του παρελθόντος. Αντιθέτως, ο δίσκος διατηρεί μια φρεσκάδα και μια αίσθηση αυθεντικότητας που σπανίζει σε συγκροτήματα με τόσο μακρά πορεία. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι δεν επιχειρούν να αναπαράγουν μηχανικά τις παλιές τους δόξες. Αντ’ αυτού, αξιοποιούν όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία δεκαετιών για να παραδώσουν έναν δίσκο που ακούγεται ειλικρινής, αβίαστος και απόλυτα συνδεδεμένος με την κληρονομιά τους. Δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα σε κανέναν· είναι το έργο μιας μπάντας που γνωρίζει ακριβώς ποια είναι και εξακολουθεί να απολαμβάνει την πρόκληση του να δημιουργεί θόρυβο, χάος και σκοτάδι με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Ένα από τα στοιχεία που κάνουν να ξεχωρίζει είναι η διάθεση των Cronos, La Rage και Dante να αποφύγουν τη μονοτονία και να εξερευνήσουν διαφορετικές πτυχές του χαρακτηριστικού ήχου της μπάντας. Παρά τη συνοχή που διατρέχει το album, κάθε σύνθεση διαθέτει τη δική της προσωπικότητα, προσφέροντας μια ποικιλία που κρατά το ενδιαφέρον του ακροατή αμείωτο από την αρχή μέχρι το τέλος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το “Man and Beast”, ένα βαρύ και σκοτεινό κομμάτι που κινείται σε πιο αργούς ρυθμούς, ανακαλώντας την απόκοσμη ατμόσφαιρα και το ζοφερό συναίσθημα κλασικών στιγμών της πρώιμης περιόδου του group, όπως το “Buried Alive”. Η μπάντα αποδεικνύει ότι εξακολουθεί να γνωρίζει πώς να δημιουργεί ένταση χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στην ταχύτητα, επενδύοντας στην ατμόσφαιρα και το απειλητικό της ύφος.
Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται το “Death the Leveller”, ένα τραγούδι που αναδεικνύει την πιο εκρηκτική και ανεξέλεγκτη πλευρά του συγκροτήματος. Με έντονες speed metal αναφορές και διάχυτη rock ’n’ roll ενέργεια, θυμίζει γιατί οι Venom αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για αμέτρητες νεότερες μπάντες. Η ακατέργαστη ορμή και το αλήτικο πνεύμα του κομματιού φέρνουν στον νου σύγχρονους εκπροσώπους του είδους, όπως οι Midnight και οι Hellripper, καλλιτέχνες που έχουν χτίσει τη δική τους ταυτότητα πάνω σε θεμέλια τα οποία οι Venom βοήθησαν να δημιουργηθούν δεκαετίες νωρίτερα. Αυτή ακριβώς η ισορροπία ανάμεσα στο σκοτάδι, την ωμή επιθετικότητα, το speed metal ξέσπασμα και το ακατέργαστο rock ’n’ roll ένστικτο είναι που δίνει στο album τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.
Το “As Above So Below” αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του δίσκου και μια ξεκάθαρη υπενθύμιση του γιατί εξακολουθούν να εμπνέουν δέος ύστερα από τόσες δεκαετίες. Το κομμάτι αντλεί τη δύναμή του από το πνεύμα των πρώτων χρόνων της μπάντας, μεταφέροντας εκείνη την ακατέργαστη ενέργεια και το ανεξέλεγκτο χάος που καθόρισαν τις ιστορικές κυκλοφορίες των αρχών της δεκαετίας του ’80. Η διαφορά είναι ότι πλέον όλα αυτά παρουσιάζονται μέσα από μια σύγχρονη παραγωγή, η οποία διατηρεί τον χαρακτήρα της μπάντας αναλλοίωτο, ενώ παράλληλα αναδεικνύει με μεγαλύτερη ευκρίνεια τις μουσικές λεπτομέρειες και τις εκτελεστικές ικανότητες των μελών της. Είναι εύκολο να ξεχνά κανείς ότι πίσω από την πρωτογονική αισθητική και τη θρυλική βρωμιά του ήχου τους κρύβονται μουσικοί με βαθιά αντίληψη του αντικειμένου τους. Το άσμα το αποδεικνύει περίτρανα, ιδιαίτερα στις στιγμές όπου το μπάσο του Cronos και η κιθάρα του Rage αλληλεπιδρούν σχεδόν τηλεπαθητικά. Το breakdown του τραγουδιού ξεχωρίζει ως μία από τις πιο εμπνευσμένες στιγμές του album, δημιουργώντας ένα βαρύ, σχεδόν υπνωτιστικό groove που παρασύρει τον ακροατή και προσθέτει επιπλέον βάθος στη σύνθεση.
Αντίθετα, το “Kicked Outta Hell” αποκαλύπτει μια διαφορετική αλλά εξίσου σημαντική πλευρά τους. Εδώ η μπάντα αφήνει στην άκρη κάθε σοβαροφάνεια και παραδίδει ένα τραγούδι που αποπνέει καθαρή, ατόφια διασκέδαση. Ο τίτλος από μόνος του φανερώνει το αυτοσαρκαστικό πνεύμα που πάντα υπήρχε κάτω από τη δαιμονική τους εικόνα, ενώ η ίδια η σύνθεση λειτουργεί σαν μια ξέφρενη γιορτή του αλήτικου χαρακτήρα που τους έκανε θρύλους. Με ανεβασμένες ταχύτητες, ακατέργαστη ενέργεια και μια σχεδόν punk νοοτροπία, το κομμάτι αποτυπώνει ιδανικά τη φιλοσοφία των Venom. Είναι θορυβώδες, υπερβολικό και εντελώς ανεπιτήδευτο, ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα αυθεντικό τραγούδι των Venom.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα του “Into Oblivion”. Παρά την ιστορική τους βαρύτητα και την αδιαμφισβήτητη επιρροή τους, οι Άγγλοι δεν έχουν χάσει ποτέ την επαφή με το πιο βασικό συστατικό του heavy metal, τη διασκέδαση. Ακόμη και σήμερα, συνεχίζουν να γράφουν μουσική που δεν φοβάται να είναι θορυβώδης, προκλητική και απολαυστικά υπερβολική, διατηρώντας αναλλοίωτο το πνεύμα που τους έκανε πρωτοπόρους όλα αυτά τα χρόνια. Σε μια εποχή όπου πολλά ιστορικά ονόματα δυσκολεύονται να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους στο studio, οι Venom δείχνουν ότι εξακολουθούν να διαθέτουν λόγο ύπαρξης.
Για τους old school Legions, αποτελεί μια ακόμη θριαμβευτική επιβεβαίωση ότι το συγκρότημα εξακολουθεί να διαθέτει τη φλόγα και δεν πρόκειται για μια μπάντα που ζει αποκλειστικά από το ένδοξο παρελθόν της. Για όσους, από την άλλη πλευρά, αναρωτιούνται γιατί το όνομα των Venom εξακολουθεί να αναφέρεται με τόσο σεβασμό κάθε φορά που γίνεται λόγος για τις ρίζες του black metal και του extreme metal γενικότερα, το “Into Oblivion” λειτουργεί ως ιδανική εισαγωγή. Ο δίσκος συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που καθόρισαν την ταυτότητα της μπάντας. Αυτό που μένει είναι να πατηθεί το play..
