English
Είδος: Heavy/Power Metal, Groove Metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Steamhammer
Έτος: 2025
Μετά από 5 χρόνια απουσίας το 7ο μέσω Steamhammer / SPV και 14ο studio album της καριέρας των Καλιφορνέζων είναι γεγονός. Το ”The Devil‘s Asylum”εμφανίζεται με τσαμπουκά στην αγορά υποδηλώνοντας την επιθυμία των Vicious Rumors για επιστροφή στις ρίζες. Σε αυτό μεγάλο ρόλο ίσως παίζει και η ανανέωση στο line up του group με την έλευση του Chalice στην φωνή και του Cooper στην κιθάρα. Υπάρχουν κομμάτια που δείχνουν πιο τολμηρά riffing, πιο ”νευρική” ενέργεια.
Σκληρό heavy/power metal με αρκετά thrash στοιχεία και ταχύτητες σε συνδυασμό δυνατών riff, και μελωδικών φωνητικών δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που σαφώς δεν υστερεί της εποχής αλλά δίνει στον ακροατή να καταλάβει ότι το group πειραματίζεται εμπνέυσεις ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνει πιο σύγχρονα στοιχεία. Η παραγωγή χαρακτηρίζεται καθαρή, σύγχρονη, με καλό ήχο πιο δυναμικό από πολλές από τις πιο πρόσφατες δουλειές και βάθος, μη χάνοντας την αισθητική που περιμένεις από μια τέτοια μπάντα με ιστορία. Είναι ξεκάθαρο ότι έχει γίνει προσεκτική δουλειά που προκαλεί στιγμές νοσταλγίας καθώς αρκετά riff θυμίζουν παλιές δόξες, μέσα από ήχους οδηγούς για τους παλιότερους. Ένας δίσκος που θεωρώ εφικτό να σημαδέψει την εποχή του μέσα από ζωντανές εκτελέσεις, δημιουργόντας νέο οπαδικό αίμα που τόσο ανάγκη έχει η μουσική μας και η μπάντα η ίδια.
Ο νέος δίσκος της μπάντας από τη Santa Rosa δείχνει ότι, ενώ δεν ξεχνούν τα πιο μελωδικά heavy/power μονοπάτια, επιχειρούν να αναζωπυρώσουν τη σκληρότητα και την ένταση. Αυτό το κάνει να ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο των πιο σύγχρονων κυκλοφοριών τους. Για τους παλιότερους, θα λειτουργήσει ως επαναπροσδιορισμός για τους νεότερους, πιθανότατα ως εισαγωγή στο πιο old school heavy/power metal στυλ τους, αλλά με σύγχρονο ήχο που δεν κουράζει.
Για όσους περιμένουν κάτι εντελώς νέο ή διαφορετικό σε σχέση με την τελευταία τους δουλειά ή τις προηγούμενες, μπορεί να νιώσουν ότι το album στερείται της εξέλιξης. Κάποια mid-tempo τραγούδια δεν έχουν τα ίδια γκάζια που έχουν τα πιο γρήγορα ή πιο ”thrashy” κομμάτια τους. Παρόλο που πολλά από αυτά τα στοιχεία του ένδοξου παρελθόντος υπάρχουν ακόμη: τα γρήγορα και επιθετικά κομμάτια, οι κιθάρες που ”δαγκώνουν”, η προσέγγιση όμως είναι πιο στιλβωμένη, πιο προσεγμένη τόσο στο παίξιμο όσο και στην παραγωγή. Επίσης, η φωνή του Chalice δεν είναι Carl Albert, αυτό σημαίνει διαφορετικό ταπεραμέντο, διαφορετικά στιλιστικά στοιχεία. Ο Chalice έχει μεγαλύτερη ευελιξία σε μελωδικά / υψηλά σημεία, αλλά η συγκίνηση που έβγαζε ο Albert (στις εντονότερες στιγμές του) μπορεί να είναι κάτι που οι παλιοί οπαδοί να αναπολήσουν. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη μείον, απλώς διαφορά και θα πρέπει να το τονίσουμε και να το αγκαλιάσουμε.
Συνοπτικά, είναι ένας πολύ αξιόλογος δίσκος που συνδυάζει επιτυχώς νοσταλγία και μοντέρνα στοιχεία και όχι απλά ένας φόρο τιμής στο παρελθόν αλλά μια πραγματική επιστροφή με ενέργεια και αξιοπρέπεια. Δεν είναι τέλειος , αλλά συνολικά είναι πάνω από αυτό που θα περιμέναμε από ένα group με τόσο μεγάλη διαδρομή, δείχνοντας ότι οι Vicious Rumors δεν έχουν εξαντλήσει τη δημιουργικότητά τους. Δώστε του μια ευκαιρία και θα καταλάβετε!
