Είδος: Crust/D-Beat/Hardcore
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία:Relapse Records
Έτος: 2019

Είναι δύσκολο για μένα να αποφύγω να μιλήσω για πολιτική, καθώς πιστεύω ότι όλα όσα κάνεις στη ζωή σου έχουν να κάνουν με την πολιτική, ακόμα κι αν επιλέγεις να είσαι απολιτικός. Καθώς ζούμε σε έναν κόσμο όπου αυτοί που έχουν τη δύναμη να τον ελέγχουν προσπαθούν να μας πείσουν όλους ότι είναι άχρηστο να πιστεύουμε σε ιδεολογίες, θα πρέπει να ορθώσουμε το ανάστημά μας εναντίον των θεωριών τους. Σε λιγότερο από ένα μήνα στην Ελλάδα οι εκλογές πιθανότατα θα δώσουν μια «νέα» κυβέρνηση που έταξε λιγότερους φόρους για τους πλούσιους και για τις μικρές επιχειρήσεις, για τις οποίες μας λένε συνεχώς ότι είναι η «οικονομική κινητήρια δύναμη» του έθνους. Αυτή η θεωρία δεν είναι κάτι νέο και είναι στην πραγματικότητα το κύριο μοντέλο των νεοφιλελεύθερων, αλλά ντε και καλά πρέπει να το καταπιούμε ως κάτι μοναδικό, καινοτόμο και λειτουργικό. Και δεν είναι μόνο τα τελευταία 40 χρόνια που το λεγόμενο μοντέλο «οικονομίας της προσφοράς» είναι εδώ, το οποίο είναι γνωστό και ως οικονομία διάχυσης του πλούτου προς τα κάτω (μέσω των μηχανισμών της αγοράς), αυτό υπάρχει εδώ και 120 χρόνια, απλά είχε άλλο όνομα στο παρελθόν. Αυτό το μοντέλο, που σε μεγάλο βαθμό πιστώνεται με τον πανικό του 1896, ονομάστηκε οικονομία «Άλογο και Σπουργίτι», με τη θεωρία ότι αν κάποιος τροφοδοτήσει τα άλογα αρκετά βρώμη, τελικά θα μείνει κάτι πίσω για τα σπουργίτια. Μπορώ να καταλάβω γιατί οι «δημιουργοί απασχόλησης» αγαπούν αυτό το μοντέλο, επειδή σύμφωνα με το σχέδιο θα κρατούσαν μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους. Οι εργαζόμενοι πληρώνονται, τα έξοδα καταβάλλονται, οι προμηθευτές πληρώνονται, πριν ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης πάρει οποιαδήποτε χρήματα από τη δραστηριότητά του, έτσι ώστε οι λιγότεροι φόροι ουσιαστικά να σημαίνει περισσότερα χρήματα γι ‘αυτόν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι και οι εργάτες θα κερδίσουν κάτι από αυτό. Ούτε θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Η εμπειρία μας δείχνει ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις λαμβάνουν αυτά τα χρήματα που εξοικονομούν από τις πιστώσεις φόρου για να επενδύσουν σε νέα πρότζεκτ και επενδύσεις σε άλλες χώρες με χαμηλότερους μισθούς και ακόμη χαμηλότερους φόρους και ευέλικτες εργασιακές νομοθεσίες. Έτσι τελικά τα άλογα μπορεί να γίνουν μεγαλύτερα και παχύτερα, αλλά τίποτα δεν έδειξε κατά τη διάρκεια αυτών των ετών ότι και τα σπουργίτια θα επωφεληθούν από αυτό. Η οικονομία μπορεί να βελτιώσει τους αριθμούς της, αλλά στην κοινωνία θα παραμείνει το απαράλλαχτο: “o πλούσιος θα γίνει πλουσιότερος και o φτωχός θα γίνει φτωχότερος”. Στην πραγματικότητα (όπως συμβαίνει παντού όλα αυτά τα χρόνια), οι φτωχοί θα πρέπει να χρηματοδοτήσουν εκ νέου τα κυβερνητικά σχέδια, ενώ η δημόσια υγεία και η εκπαίδευση θα καταρρεύσουν. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η μεσαία τάξη επωφελείται κυρίως από την Κενσυανική οικονομία, αλλά και τα δύο μοντέλα χάνουν σ την πραγματική ζωή παρά την φαινομενική λειτουργικότητά τους στο χαρτί και τα γραφικά του PowerPoint. Οι Victims είναι μια μπάντα που γράφει μουσική για την πραγματική ζωή. Για τον καθημερινό αγώνα και όχι για δράκους και για πολεμάρχους καλυμμένους με baby oil ή τους πολεμιστές του πληκτρολογίου. Και η πραγματική ζωή έχει να κάνει με τα μεγάλα προβλήματα όπως ο αιώνιος ταξικός πόλεμος, όπως επίσης πώς να αντιμετωπίζεις τα καθημερινά προβλήματα ή τα λεγόμενα «μικρά πράγματα». Το «The Horse and Sparrow Theory» είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ των Victims και το συγκρότημα από την Στοκχόλμη συνεργάστηκε με τον παραγωγό/μηχανικό ήχου Karl Daniel Lidén που έχει υπογράψει  μερικά εξαιρετικά άλμπουμ των Bloodbath, των Katatonia και των Craft. Μουσικά μιλώντας υπάρχει ένα κρεσέντο crust d-beat λατρείας,  με μελωδικά μέρη που εμπλουτίζουν την αγριότητα του ήχου τους. Δεν μπορούμε να εντοπίσουμε πολλές διαφορές με την τελευταία τους προσπάθεια πριν από τρία χρόνια, καθώς η μπάντα ακολουθεί τον ίδιο μοτίβο σύνθεσης τραγουδιών, παρόλο που εδώ συναντούμε  μάλλον λιγότερα ριφφ. Το άλμπουμ είναι γεμάτο οργή και ίσως δεν είναι η καλύτερη στιγμή τους, αλλά εξακολουθούν να καταφέρνουν να ενσωματώσουν σε αυτό 8 καλογραμμένα τραγούδια αγνού επιθετικού d-beat και βαθιά επηρεασμένου από τους Motörhead punk hardcore, που ξεχειλίζει από αλαζονικά σόλο και μελωδίες απόλυτης απελπισίας. Αυτό που μας παραδίδουν με κάθε κυκλοφορία τους δηλαδή για σχεδόν 20 χρόνια … Υποθέτω ότι για όλους εσάς που ανυψώνετε τη σημαία του μίσους για αυτήν την κοινωνία, η κυκλοφορία ενός τέτοιου άλμπουμ και γενικά η μουσική είναι το μέσο και μερικές φορές απλώς μια δικαιολογία  ή πιο απλά το σάουντρακ της οργής σας.

4,5/6