Villagers of Ioannina City – Venceremos

Genre: Heavy Rock / Progressive Folk Metal
Εταιρεία: Napalm Records
Χώρα: Ελλάδα
Έτος: 2026

“Ο ήλιος αυτός ήταν δικός μου και δικός σου: τον μοιραστήκαμε
ποιός υποφέρει πίσω από το χρυσαφί μεταξωτό ποιός πεθαίνει; ”

Αυτές οι λέξεις του Γιώργου Σεφέρη κοσμούν το εναρκτήριο, τελετουργικό “Home” και συνοψίζουν όλο το πνεύμα του νέου δίσκου των Villagers of Ioannina City. Σαν μια μικρή πύλη σε ένα κοντινό, σκοτεινό μέλλον το Venceremos ίσως αποδειχθεί και αυτό προφητικό όπως τα λόγια του Σεφέρη πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσως δεν έχουμε καιρό να χάσουμε και άλλες ευκαιρίες να αφήσουμε να φύγουν. Ίσως, για ακριβώς αυτό το λόγο, οι VIC με το “Venceremos” άδραξαν την ευκαιρία και έγραψαν ένα τεράστιο άλμπουμ.

Η εισαγωγή κλείνει και το uber-εθιστικό “Ghosts in the Sky” μας ξεκαθαρίζει ότι αυτή είναι η πιο κατασταλαγμένη, ώριμη και παραγωγική στιγμή των Γιαννιωτών. Η μελωδία καρφώνεται στο μυαλό, το αίμα βράζει αστραπιαία και σηκώνεσαι υποχρεωτικά από τον καναπέ σου, σαν να σε γράπωσε μια αόρατη δύναμη από το γιακά! Η ανατροπή έρχεται κάπου εκεί στο τέταρτο λεπτό, όταν ξεκινάει ένα οργιώδες retro ’80s χορευτικό – οριακά ντίσκο – σημείο που έχει κάτι από το νέο άλμπουμ των Hallas και αναρωτιέσαι τι διάολο έχει συμβεί. Πριν καταλάβεις καλά καλά τι σε χτύπησε, μπαίνει το “Venceremos” για να σε κερδίσει ολοκληρωτικά από τα αποδυτήρια. Κέφι, όρεξη, έμπνευση και μελαγχολία δένουν αρμονικά σε ένα απεγνωσμένο ταξίδι προς τη νίκη. Δώστε προσοχή στα ηλεκτρονικά σημεία, είναι παιχνιδιάρικα και ταιριάζουν άψογα στη νέα εποχή των Villagers. Αν όντως νικήσουμε, αυτό θα είναι ένα ταιριαστό soundtrack.

“Το αίμα στέγνωνε πάνω στο χέρι που το πρασίνιζε ένα δέντρο ένας πολεμιστής κοιμότανε σφίγγοντας τη λόγχη που του φώτιζε το πλευρό”.

Ο ήχος της γκάιντας που ανοίγει το “The Ruiner” σε αγριεύει και η ατμόσφαιρα σκοτεινιάζει απότομα. Στιγμές που θυμίζουν ακόμη και Primordial ανεβάζουν την ένταση, ενώ η ερμηνεία γίνεται πιο κοφτή, πιο στακάτη, πιο δραματική. Θα κολλούσε άψογα σε μια παράσταση αρχαιοελληνικής τραγωδίας! Ήχοι βροχής ξεσπούν σαν ξαφνική καταιγίδα στο “No Fear” και ο ακροατής βιώνει ένα 7λεπτο έπος αντίστασης όπου το progressive rock ανακατεύεται μαεστρικά με το folk metal. Πραγματικά δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα οι Villagers από τα κορυφαία folk metal συγκροτήματα εκεί έξω. Ίσα – ίσα, θα έλεγα, ακριβώς το αντίθετο θα έπρεπε να ισχύει.

Τα τραγούδια του“Venceremos” αναπνέουν ελεύθερα και έχει δοθεί χώρος στην εκφραστικότητα των συνθέσεων να απλωθεί σωστά, χωρίς να πλατιάζει. Οι Villagers, μετά το ταξίδι του Age of Aquarius, φαίνεται να κάνουν συνειδητά ένα βήμα πίσω, για να βρουν το σημείο ισορροπίας τους. Το 11λεπτο “Here and Now” θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η απόλυτη στιγμή που φτάνουν στον προορισμό τους. Απόλυτα κινηματογραφικό το στήσιμο της ατμόσφαιρας, σαν τη σκηνή της τελικής μάχης. Τα συναισθήματα γλυκόπικρα, όπως και οι νότες που μελαγχολούν για τις στιγμές που περιμένουμε και ίσως δεν προλάβουμε να ζήσουμε ποτέ. Σαν φτάνει ο αποχαιρετισμός των “Epitaph – Requiem” νιώθεις πλέον ελαφρύς, σαν να μοιράστηκες την ψυχή σου με τους Villagers.

Αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που μπορεί να ξεχωρίσει ένα καλό άλμπουμ από ένα τεράστιο. Να μπορεί να μελοποιήσει όλα αυτά που νιώθουμε μέσα μας, τις αγωνίες μας, τα όνειρα μας που αποχαιρετούμε καθημερινά, την ελπίδα και την απόγνωση μας. Χωρίς διδακτισμό, όπως πολύ σωστά παρατήρησε ένας άνθρωπος που ήταν εκεί από την πρώτη στιγμή των Villagers, αλλά με την ειλικρίνεια και την αθωότητα που ακόμη μπορεί να συγκινεί. Πιο μεταλλικοί από ποτέ, οι Villagers of Ioannina City μας χάρισαν ένα έπος απόλυτα ελληνικό και ταυτόχρονα παγκόσμιο, βαθιά ριζωμένο στην ιστορία και συνάμα ισοπεδωτικά επίκαιρο.

“Ο ήλιος αυτός ήταν δικός μας·
τον κράτησες ολόκληρο δε θέλησες να μ’ ακολουθήσεις
κι έμαθα τότε αυτά τα πράγματα πίσω από το χρυσάφι και το μετάξι·
δεν έχουμε καιρό. Σωστά μιλήσαν οι μαντατοφόροι”.