English
Είδος: Black / thrash metal
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρία: Crime Records (CD version) + Schattenpfade & Likskue Productions (LP versions)
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11 Σεπτεμβρίου 2026
Εκεί όπου καταρρέει το έλεος
Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στο γεγονός ότι η Νορβηγία συνεχίζει, τρεις δεκαετίες μετά τη μεγάλη έκρηξη του black metal, να παράγει συγκροτήματα που αρνούνται να αντιμετωπίσουν το είδος ως μουσείο. Οι Vingulmork από το Oslo δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να αναπαραστήσουν το 1994. Παίρνουν το παγωμένο DNA της σκανδιναβικής σχολής, το στριμώχνουν ανάμεσα σε thrash riffs, death metal βάρος και μια αξιοσημείωτη μελωδική αίσθηση και επιστρέφουν έπειτα από επτά χρόνια δισκογραφικής σιωπής με το Barmhjertighetens Fallitt.
Ο τίτλος μπορεί να αποδοθεί περίπου ως «η χρεοκοπία του ελέους» – και δύσκολα θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα το περιεχόμενο. Αγωνία, απογοήτευση, ανθρώπινη ευθραυστότητα, θυμός, διαλυμένες προσδοκίες και η σταδιακή απώλεια κάθε ίχνους εμπιστοσύνης και ελπίδας αποτελούν τον θεματικό του πυρήνα. Δεν έχουμε δηλαδή άλλη μία συλλογή από αποκρυφιστικές εικόνες και δάση καλυμμένα με χιόνι. Το σκοτάδι των Vingulmork είναι περισσότερο ανθρώπινο παρά μυθολογικό.
Και ευτυχώς είναι κυρίως τα riffs που μιλούν. Το “Ørkesløs” μπαίνει χωρίς περιττές συστάσεις και θέτει από νωρίς τους κανόνες: αιχμηρές κιθάρες, διαρκείς μεταβολές ρυθμού και μελωδίες που δεν λειτουργούν ως γαρνιτούρα αλλά ως βασικό συστατικό της επίθεσης. Οι συγκρίσεις με Dissection και Old Man’s Child που συνοδεύουν εδώ και χρόνια το όνομα των Νορβηγών δεν είναι άστοχες, όμως στο Barmhjertighetens Fallitt ακούγεται έντονα και η thrash λογική πίσω από το riffing. Η ίδια η μπάντα μιλά για «aggressive metal», και ίσως τελικά αυτός ο αόριστος όρος να περιγράφει καλύτερα την περίπτωσή τους από το στενό melodic black metal.
Το “Sitring” είναι από τις πρώτες στιγμές όπου φαίνεται καθαρά ότι το συγκρότημα δεν θέλει να στηρίξει έναν ολόκληρο δίσκο σε blast beats και tremolo. Η σύνθεση ανοίγει και κλείνει, επιταχύνει και τραβιέται προς τα πίσω, αφήνοντας τις κιθάρες να δημιουργήσουν ένταση αντί απλώς να παράγουν ταχύτητα. Αυτή η δυναμική εναλλαγή είναι ίσως το μεγαλύτερο προτέρημα ολόκληρου του άλμπουμ· η μουσική μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να περάσει από At The Gates-ικού τύπου μελωδικό death metal σε παγωμένο black και στη συνέχεια σε σχεδόν death/doom βάρος.
Και μετά έρχεται το “Krigserklæring” – «κήρυξη πολέμου», κυριολεκτικά και μουσικά. Το πρώτο single αποτελεί πιθανότατα το πληρέστερο δείγμα της νέας περιόδου των Vingulmork: riff πάνω στο riff, ελεγχόμενη βιαιότητα και αρκετή μελωδία ώστε το τραγούδι να σου μείνει, χωρίς ποτέ να γίνεται ευγενικό. Η βραχνή, δηλητηριώδης φωνή του Jostein Stensrud Køhn κάθεται πάνω από τις κιθάρες αντί να τις σκεπάζει, ενώ η παραγωγή διατηρεί τον όγκο χωρίς το άχαρο, αποστειρωμένο γυάλισμα που συχνά καταστρέφει τις σύγχρονες extreme metal παραγωγές.
Στο “Alarm” ο δίσκος σφίγγει ξανά τα δόντια, όμως το “Svart Time” είναι ίσως ακόμη πιο ενδιαφέρον. Εδώ οι κιθάρες βρίσκουν περισσότερο χώρο, οι μελωδίες αναπνέουν και η επιθετικότητα δεν μετριέται αποκλειστικά σε bpm. Το Barmhjertighetens Fallitt είναι πολύ καλύτερο ακριβώς όταν θυμάται ότι η απειλή μπορεί να προκύψει και από την προσμονή της έκρηξης, όχι μόνο από την ίδια την έκρηξη. Το συγκεκριμένο κομμάτι μαζί με το “Krigserklæring” είναι σημεία όπου το κιθαριστικό στοιχείο αναδεικνύεται περισσότερο.
Τα “Mannen og kråka” και “Trolldom” οδηγούν το δεύτερο μισό του άλμπουμ σε πιο ατμοσφαιρικές περιοχές χωρίς να διακόπτουν τη συνοχή του, ενώ το “Brann” αναλαμβάνει να κλείσει την πόρτα πίσω μας με τον τρόπο που πρέπει: όχι με κάποιο μεγαλεπήβολο συμφωνικό φινάλε, αλλά με την αίσθηση ότι όσα προηγήθηκαν εξακολουθούν να καίνε.
Υπάρχει, πάντως, ένα ζήτημα ροής. Ανάμεσα στις κανονικές συνθέσεις παρεμβάλλονται τα σύντομα “Avmakt”, “Fallitt” και “Nådestøt”, και ειδικά η τοποθέτηση δύο μικρών μεταβατικών κομματιών σε σχετικά κοντινή απόσταση μπορεί να διακόψει την ορμή. Προσωπικά, το πρόβλημα δεν είναι τόσο η ύπαρξή τους όσο το ότι ο υπόλοιπος δίσκος διαθέτει τέτοια φυσική δυναμική ώστε δεν τα χρειάζεται πραγματικά.
Η τετραμελής σύνθεση –Jostein Stensrud Køhn στα φωνητικά, Martin Kandola στην κιθάρα, Martin Storm-Olsen στο μπάσο και Simen Kandola στα τύμπανα– γνωρίζει πολύ καλά ότι στο extreme metal το riff εξακολουθεί να είναι βασιλιάς. Δεν προσπαθούν να κρύψουν μέτριες ιδέες πίσω από ατελείωτα στρώματα «ατμόσφαιρας». Υπάρχουν τραγούδια, κορυφώσεις, αλλαγές, πραγματικά leads και ρυθμική κίνηση. Και υπάρχει, πάνω απ’ όλα, μια αίσθηση επείγοντος.
Το Barmhjertighetens Fallitt δεν πρόκειται να επαναπροσδιορίσει το black / thrash metal, ούτε φαίνεται να έχει τέτοια φιλοδοξία. Πατά γερά πάνω σε μια παράδοση που γνωρίζουμε καλά, αλλά την υπηρετεί με αρκετή προσωπικότητα ώστε να μη μετατρέπεται σε νοσταλγική άσκηση ύφους. Dissection, Old Man’s Child, η μελωδική σχολή του Göteborg, blackened thrash και death metal περνούν μέσα από τα τραγούδια, αλλά στο τέλος αυτό που απομένει είναι οι Vingulmork.
Σαράντα επτά λεπτά μετά, η «κατάρρευση του ελέους» έχει ολοκληρωθεί. Δεν υπάρχει κάθαρση, ούτε κάποια βολική αχτίδα φωτός. Υπάρχουν όμως πολλά riffs και όγκος. Και μερικές φορές, στο extreme metal, αυτό είναι όλο το έλεος που χρειάζεσαι.
https://vingulmork.bandcamp.com
https://www.vingulmork.com
https://www.facebook.com/vingulmork
