English
Είδος: Symphonic black death metal
Χώρα: Greece
Εταιρεία: Apathia Records
Έτος: 2017
Στην ελληνική μυθολογία, ο Τάρταρος υπήρξε τόσο μια αρχέγονη θεότητα πριν το Ολύμπιο πάνθεον, όσο και όρος να περιγραφεί η σκοτεινή άβυσσος που χρησιμοποιήθηκε σαν κελί βασανισμού για τους κακούς, όπως και τόπος φυλάκισης των Τιτάνων. Επίσης, πρόκειται για τον τίλο της νέας δουλειάς των Ελλήνων symphonic/gothic metallers W.E.B. Το “Tartarus” έρχεται τρία χρόνια μετά τον αξιέπαινο προκάτοχό του, το “For Bidens” και είναι ο τέταρτος δίσκος της μπάντας.
Φαντάζομαι πως δεν είναι έκπληξη το γεγονός οτι το concept πίσω από το “Tartarus” είναι η συμφορά και ο θάνατος. Όταν πρωτοάκουσα το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, το οποίο υπήρξε και το πρώτο single αμέσως σκέφτηκα πως είναι ένα αρκετά δυναμικό κομμάτι, ειδικά στις συναυλίες με πολλά ατμοσφαιρικά περάσματα που σίγουρα μπορεί να χαρακτηριστεί και θεατρικό δεδομένης της ύπαρξης και των χορωδιακών φωνητικών. Το εναρκτήριο κομμάτι είναι μια σύντομη συμφωνική περιγραφή για το τι πρόκειται να ακολουθήσει, βάζοντάς τον ακροατή στο κατάλληλο κλίμα, ενώ το “Dragona” κατ’εμέ είναι το περισσότερο επιβλητικό κομμάτι του δίσκου, με εκπληκτικές black metal μελωδίες, κάνοντας με να νιώσω περήφανη που το έχω ακούσει live. Εξάλλου, οι W.E.B είναι μια καθαρά live μπάντα. Το “Dragona” είναι επίσης το κομμάτι που η μπάντα επέλεξε για lyric video. Σοφή επιλογή, καθώς φαίνεται πως γνωρίζουν καλά τα δυνατά σημεία του δίσκου. Επιτέλους έπαψαν οι άσκοποι πειραματισμοί με άλλα ήη και η ατμόσφαιρα ενισχύεται σε τέτοιο επίπεδο ωστε να δώσει στον ακροατή μια καθαρή εικόνα για το σκοτάδι που επικρατεί στα τάρταρα. Η ατμόσφαιρα αυτή, κορυφώνεται με την τριλογία “Thanatos” (“Golgotha, Epitaphios, Mnemosynon”). To Golgotha είναι το κομμάτι στο οποίο συμμετέχει ο Σωτήρης Βαγενάς (Septic Flesh), το οποίο αποτέλεσε και το δεύτερο single του δίσκου και προσωπικό αγαπημένο. Το “Epitaphios”είναι αρκετά δραματικό και χαώδες με τις εναλλαγές μεταξύ αντρικών και γυναικείων φωνητικών, ενω είναι το εκτενέστερο σε διάρκεια. Κάποιοι ίσως το θεωρήσουν ανιαρό αλλά ο τίτλος από μόνος του είναι αυτός που υποδεικνύει τον αφόρητο πόνο ενός θανάτου όπως και ο ατελείωτος θρήνος που το συνοδεύει. Τελικώς και το Mnemosynon είναι ο τέλειος επίλογος για ένα τόσο αξιόλογο άλμπουμ.
Η μπάντα βρήκε επιτέλους αυτό που της έλειπε και παίζει ακριβώς όπως θα έπρεπε εξαρχής για να διαμορφώσει τη δική της ταυτότητα και το δικό της ήχο. Το θέμα είναι πως καθώς και το προηγούμενο άλμπουμ ήταν εξίσου αξιόλογο, ο ακροατής πάντα θα έχει τη φοβία οτι το επόμενο δεν θα είναι τόσο καλό. Στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει καθόλου ο συγκεκριμένος κανόνας καθώς το σχήμα έκανε ένα βήμα μπροστά και ανέβασε σημαντικά τον πήχη. Οι W.E.B έχουν εξελιχθεί σημαντικά σαν μπάντα μέσα στα χρόνια και έχουν ανεβάσει οι ίδιοι τα στάνταρ τους σε σημαντικό βαθμό. Δεν μπορώ παρά να είμαι περίεργη για το επόμενό τους βήμα. Τσεκάρετέ το!
4,5/6
