Είδος: Heavy Psych / Hard Rock
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Εταιρεία: Kissing Spell
Έτος: 1972

Αν και ελάχιστα είναι γνωστά για το συγκεκριμένο τρίο φωτιά, με τις αναφορές να περιορίζονται κυρίως στα καμώματά τους επί σκηνής, τη χρήση ακραίου feedback και γενικότερα ενός αρκετά πειραματικού ήχου στα όρια της ψυχεδέλειας, δε νοείται μουσικόφιλος που εκτιμά μπάντες όπως Black Sabbath, Motörhead, Cream και άλλους που χαίρουν ευρύτερης εκτίμησης, να μη γνωρίζει την ύπαρξή τους, πόσο μάλλον διότι πρόκειται για μια μίξη των τριών, εάν πρόκειται να τους βάλουμε σε καλούπι για να συνεννοηθούμε. Η συγκεκριμένη μνεία, λοιπόν, κρίνεται επιτακτική, ακριβώς διότι πρόκειται για τους αδικημένους τρόπον τινά της εποχής. Μιας εποχής αρκετά μακρινής, κατά την οποία κάθε άλλο παρά δακτυλοδειχτούμενοι ήταν μουσικοί που ζούσαν αντισυμβατικά, αρκεί να αντικατοπτριζόταν στη μουσική τους η γενικότερη στάση τους, πράγμα που συνέβαινε με τρόπο άκρως ψυχαγωγικό και θετικό σίγουρα, να το πω.

Στα της μουσικής, λοιπόν, στο συγκεκριμένο, δεύτερο και τελευταίο δείγμα της μπάντας, καθώς την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε το album διαλύθηκαν, είναι έντονο το πρώιμο psy rock στοιχείο, ένα εξίσου άγουρο dbeat ας μου επιτραπεί (για όσους κατανοούν πόσο έχουν επηρεάσει οι Motörhead το είδος) στο ‘I’m A Freak’, μια doom αισθητική και οι συνακόλουθες fuzzίζουσες κιθάρες του Martin Weaver δίνουν τον παλμό σε όλο το αριστούργημα, αισίως φτάνουμε στο ‘Voodoo Chile’, cover το γνωστού, εξ ’ου και ο παραλλαγμένος τίτλος, ότι πρέπει να δέσει το γλυκό, και έπειτα, ‘Sin City’, κατάθεση ψυχής για το τι εστί rock ‘n’ roll, γραμμένο από τύπους που το βίωσαν με τα όλα τους, αρκετά χαμηλών τόνων μάλλον ώστε να το μοιραστούν εκ βάθρου, αρκετά μπερδεμένοι από τα πολλά ίσως ώστε να το κυνηγήσουν παραπάνω ή δεν ξέρω ‘γω τι. Ο τέως drummer, Dick ‘Mad’ Smith, μετά τη διάλυση της μπάντας μαθαίνω, γύρω στα 28 του, αποτρελάθηκε , οι υπόλοιποι ήταν μάλλον λίγο πολύ χαωμένοι και δυστυχώς δεν τους έκατσε, είναι και ολίγον τι συγκυριακά αυτά, ωστόσο είχαν cult following από συμμορίες μοτοσικλετιστών, οι οποίοι σίγουρα καλοπέρασαν στα live τους και μάλλον τους ζηλεύω…

Επόμενος σταθμός, αν και αρχή μέχρι τέλος πρόκειται για εμπειρία ζωής το συγκεκριμένο, το 21λεπτο ‘Ship Of Ghosts’, το οποίο διαβάζω ότι είχαν παίξει επανειλημμένα στο ίδιο set μέχρι να τους διώξει ο μαγαζάτορας και το κοινό να μην αντέχει άλλο…Όπως και να ‘χει το ποιόν της μπάντας και ο λόγος να ενδιαφερθεί κανείς να τους ακούσει συνοψίζονται πολύ πετυχημένα στα παρακάτω, από το πρώτο κομμάτι του δίσκου, αν δεν του φτάνει ο χαζο-πρόλογος:

No one knows the way that I feel
Life today seems so unreal
All thoughts turn from white to black
Well, leave your number I’ll call you back
I’m a freak baby, on a losing streak
And I’m coming after you