Είδος: Heavy Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρία: Century Media
Έτος: 2014

Έχω διαβάσει τόσες πολλές δηλώσεις από τόσους πολλούς καλλιτέχνες όλα αυτά τα χρόνια στη ζωή μου. Από προσωπικότητες “larger than life”, μυθικούς κιθαρίστες, τραγουδιστές με θεϊκές φωνές που υποστήριξαν τόσες πολλές, τόσο διαφορετικές απόψεις σε πάρα πολλά ζητήματα, είτε για σοβαρά είτε για ασήμαντα θέματα. Αλλά όταν πρόκειται για το Heavy Metal το μόνο που θέλω να ακούσω είναι αυτό που απάντησε ο τραγουδιστής/κιθαρίστας των Wolf, Niklas Stålvind όταν τον ρώτησαν «τι είναι το Heavy Metal για σένα;»: «Όταν μεγαλώσαμε στη δεκαετία του ’80, ανακαλύψαμε το κλασικό metal από μπάντες όπως οι Saxon, οι Accept, οι Iron Maiden, οι Judas Priest, οι Mercyful Fate. Αυτό είναι το heavy metal για μένα. Εμείς απλά θέλουμε να παίζουμε heavy metal και να το αποκαλούμε heavy metal. Meat and potatoes.

» Ακριβώς! » Meat and potatoes «. Και οι Wolf δεν είναι απλώς άλλο ένα συγκρότημα, δεν είναι το συγκρότημα της σειράς που το παίζει “true” και που ζει στο δικό του ψεύτικο κόσμο και τα μέλη της πιστεύουν ότι είναι οι υπερασπιστές της πίστης. Για να είμαστε 100% ακριβείς, οι Wolf μας πρόσφεραν τα καλύτερα Heavy Metal άλμπουμ της προηγούμενης δεκαετίας. Απλά διαχειριστείτε το …

Τρία χρόνια από την τελευταία τους προσπάθεια, το πολύ καλό “Legions of Bastards” οι Σουηδοί επιστρέφουν με ένα ακόμα άλμπουμ που σκοτώνει. Το πάνω από 2 λεπτά instrumental intro μας παίρνει από τα μούτρα και μας δείχνει τις προθέσεις της μπάντας με το καλημέρα. Το άλμπουμ είναι heavy as fuck, και ηχεί σαν να έχει γραφτεί από τους Mercyful Fate ή τους Priest και δεν δίνω δεκάρα για την έλλειψη πρωτοτυπίας, διότι οι Wolf την έλλειψη αυτή την εξισορροπούν με έξτρα «μπάλες» … Η παραγωγή του album είναι πεντακάθαρη και όλα τα μέλη της μπάντας αποδίδουν άριστα. Για άλλη μια φορά η συνταγή της επιτυχίας δεν αλλάζει (δεν υπάρχει κανένας λόγος άλλωστε), υψηλής συχνότητας, επιθετικά φωνητικά, προσθέστε κάποιους τυπικούς (ίσως και λίγο κιτς) στίχους βγαλμένους από ταινία τρόμου για κάποιον serial killer, όλα αναμιγμένα με το ισχυρό χαρτί του album –που είναι σίγουρα οι lead κιθάρες, όπως σε όλες τις κυκλοφορίες του συγκροτήματος- και έχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Χωρίς να κρύβουν τις επιρροές τους οι Wolf καταφέρνουν να δημιουργήσουν έναν συμπαγή δίσκο με πιασάρικα τραγούδια, κοφτερές κιθάρες, ορισμένα εξαιρετικά σόλο και κάποια αξιομνημόνευτα ρεφραίν.

Πιθανότατα αυτό θα είναι το άλμπουμ της χρονιάς για το Heavy Metal, αλλά προσωπικά περίμενα ακόμα περισσότερα … Τελοσπάντων ίσως παρα είμαι απαιτητικός…,τραγουδάρες που ξεχωρίζουν τα “Shark Attack”, “I Am Pain”, “My Demon”, “Skeleton Woman” (ωραία εναλλαγή ρυθμού και ταιριαστό το πέρασμα/σημείο με ακουστική κιθάρα) και “Killing Floor”. Αυστηρά ….

4,5/6